บทที่ 75

การประเมินผลงาน – ประเมินตนเอง

แค่ดูคลิปไม่กี่คลิปก็บอกได้เลยว่าคิมอีวอลมีบุคลิกเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร

"ลืมทาครีมกันแดดงั้นเหรอ? นายจะชดใช้บาปนั้นยังไงฮะ?"

"ใครอ่านประกาศแล้วไม่ยอมกดอีโมจิรับทราบ? ถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะเอาประกาศไปแปะไว้ที่หลังหัวนายแน่"

"เวลาถ่ายเซลฟี่ให้คิดซะว่าจะได้รูปดีๆ แค่รูปเดียวจากการถ่ายสองร้อยรูป อย่ามั่นหน้าแล้วถ่ายมาแค่สามสี่รูปสิ"

พูดให้ดูดีหน่อย คิมอีวอลก็คือไอดอลมืออาชีพอย่างแท้จริง

ในหมู่แฟนคลับ เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ชายที่เป็นดั่งภาพลักษณ์อุดมคติของไอดอล เป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของแฟนคลับทะลุปรุโปร่ง และเป็นคนที่คอยคุมระเบียบวินัยในวงอย่างเคร่งครัด

แต่ในขณะเดียวกัน... พูดให้แปลกหน่อยก็คือ เขาก็ดูเหมือนคนที่เกิดมาแล้วสองชาติ

แม้แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น

"ฮยอง คอมเมนต์บอกว่าพี่หล่อมากเลย!"

"หา? เอ้อ อือ... ขอบใจนะ..."

ในช่วงเวลาแบบนี้ เขาก็เป็นเหมือนกับไอดอลหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์ทั่วไป

"อยากลองสร้างกลไกโกลด์เบิร์กงั้นเหรอ? จริงๆ ฉันมีแบบแปลนที่วาดเอาไว้ตอนฝึกอยู่นะ... จะให้ส่งไปทางอีเมลไหม?"

"เดี๋ยวผมจะลองถามดูนะครับว่าขอเปิดแชร์ไดรฟ์ที่บริษัทได้ไหม ถ้าไม่ได้ เดี๋ยวผมจะสร้างหน้า Doc หรืออะไรสักอย่างเอาไว้ให้"

เขามีพรสวรรค์ในการทำให้คนอื่นตั้งตัวไม่ติดจริงๆ

สำหรับพนักงานออฟฟิศที่กำลังดูคลิปนี้อยู่ คำพูดของคิมอีวอลช่างดูแปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

≫ ไอดอลที่รู้จักหน้า Doc เนี่ยนะ? โคตรแปลกเลย

อารมณ์เหมือนเขาทำงานอยู่ในบริษัทที่ระบบจัดการดีอะไรแบบนั้นเลย

└ การเปรียบเทียบของแกทำฉันน้ำตาไหลเลยว่ะ

≫ อีวอลนี่ทำเอาทึ่งมากนะ แต่ไปในอีกเวย์นึงเลย

ตอนโดนขอให้ฝากข้อความถึงเมมเบอร์ เขากลับบอกว่า 'พอดอกเบี้ยขึ้น พวกนายอย่าลืมไปเปิดบัญชีออมทรัพย์กันด้วยล่ะ' ㅋㅋㅋㅋㅋ

ตอนที่ผูกเนกไทให้พวกเด็กๆ เขาก็ดูเหมือนฮยองคนโตที่มีวุฒิภาวะดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เขาเหมือนประธานนักเรียนจอมขี้บ่นไปซะแล้ว

└ แต่พอฟังเขาพูด ฉันก็ไปเปิดบัญชีออมทรัพย์มาเหมือนกันนะ ดอกเบี้ยธนาคารชั้นนำตั้ง 5% กว่าแน่ะ

└ นั่นมันอิทธิพลเชิงบวกชัดๆ

└ อิทธิพลเชิงบวก ㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ

แพ็กแฮวอนอาจจะไม่ได้เข้าใจทั้งหมด แต่เธอมั่นใจในเรื่องหนึ่ง

ขณะที่ค้นหาชื่อคิมอีวอลและเช็กฟีดแบ็กเกี่ยวกับวง Spark เธอก็ได้ตระหนักว่า:

เธอเพิ่งจะกลายมาเป็นแฟนคลับของวงรุกกี้หน้าใหม่แกะกล่องที่เพิ่งปล่อยซิงเกิลอัลบั้มออกมาแค่ชุดเดียวเสียแล้ว

* * *

2 สัปดาห์หลังจากการเดบิวต์ของ Spark

และเป็นเวลาประมาณหนึ่งปีสามสัปดาห์ นับตั้งแต่เกิดสัญญาบังคับระหว่างคิมอีวอลกับระบบ

ผมนั่งดูคอนเทนต์ของวง Spark ซ้ำอีกรอบ พลางแกว่งปากกาคอหักในมือไปมาอย่างเหม่อลอย

และผมก็คิดกับตัวเองว่า

'...ไม่เลวเลย'

ดูจากกระแสตอบรับในตอนนี้แล้ว Spark น่าจะทำยอดและจำนวนการพูดถึงแซงหน้าช่วงเดบิวต์ในอดีตไปได้อย่างสบาย ๆ

ในเว็บบอร์ดออนไลน์เองก็เช่นกัน

ถึงจะยังไม่มีบอร์ดแยกเฉพาะของตัวเอง แต่ก็มีกระทู้ใหม่เกี่ยวกับ Spark โผล่มาในบอร์ดไอดอลทุกวัน

ดูเหมือน Spark จะกำลังได้รับความนิยมในฐานะ 'วงไอดอลไซเดอร์ระดับแปดดาว ที่มอบความสดชื่นซาบซ่าให้กับวงการไอดอลอันฉูดฉาด'

'สดชื่นซาบซ่าอย่างนั้นเหรอ'

ผมละสายตากลับมามองหน้าจอแล็ปท็อปที่เพิ่งกดหยุดวิดีโอเอาไว้ บนจอคือภาพรอยยิ้มเจิดจ้าของชเวเจโฮ

ใครจะไปคิดว่าจะมีวันที่หมอนี่แจกรอยยิ้มแบบนั้นได้ด้วย

รอยยิ้มอันหาดูยากของชเวเจโฮนั้น เป็นที่เลื่องลือในหมู่แฟนคลับ Spark ยุคเก่า

จริงอยู่ว่าเขาอาจจะมียิ้มบ้างนิดหน่อยตอนแสดงบนเวทีเพื่อให้เข้ากับคอนเซปต์

แต่เพราะวง Spark ดันทำแต่คอนเซปต์แบด ๆ รอยยิ้มของชเวเจโฮก็เลยทำให้เขาได้รับฉายาทรงเกียรติอย่าง 'ปรมาจารย์รอยยิ้มชั่วร้าย' ไม่ก็ 'ผู้ชายที่มีแผนชั่วซ่อนอยู่แน่ ๆ' มาแทน

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

บนหน้าจอ ชเวเจโฮกำลังเต้นอย่างเต็มที่ พร้อมกับส่งรอยยิ้มเจิดจ้าจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นคนเดียวกัน

นี่คือชเวเจโฮเจ้าของแววตาปลาตายแช่แข็งอุณหภูมิ 0.5 องศาที่ผมรู้จักจริง ๆ เหรอเนี่ย?

รอยยิ้มของเขางดงามราวกับทิวทัศน์ของภูเขาคึมกังซาน เทียบชั้นได้กับ 'ท็อป 10 ทิวทัศน์ไอดอลระดับตำนาน' ในใจของคิมอีวอลเลยทีเดียว เป็นภาพที่ผมค่อนข้างชอบเลยล่ะ

ชเวเจโฮไม่ใช่คนเดียวที่พัฒนาขึ้น คนอื่น ๆ ก็แสดงให้เห็นถึงการเติบโตอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน

พัคจูอูเก่งเรื่องการหาเลนส์กล้องที่สลับไปมาอย่างรวดเร็วและจิกกล้องได้เป๊ะ ส่วนอีชองฮยอนก็โชว์เสน่ห์อันบริสุทธิ์ออกมาด้วยการแต่งหน้าในระดับที่พอดีเพื่อขับเน้นเครื่องหน้าของเขา

อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกไปเอง แต่พอเมมเบอร์ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี แม้แต่ชองซองบินก็ดูผ่อนคลายขึ้นมากตอนรับผิดชอบท่อนของตัวเอง

ที่น่าประทับใจที่สุดคือคังกียอน ในที่สุดเขาก็ได้โชว์ทักษะการเต้นอย่างเต็มที่หน้ากล้องเสียที

เสียงบ่นจู้จี้ของผมผลิดอกออกผลแล้วในที่สุด ดูพวกแกสิไอ้พวกเด็กบ้า เห็นไหมว่ามันรู้สึกดีแค่ไหนเวลาที่ยอมฟังผมน่ะ?

ด้วยความตื้นตันใจ ผมจึงหยุดรีเพลย์เอ็มวีและสเตจของพวกเขาไม่ได้เลยราวกับคนโดนผีสิง

เจ้าพวกนี้มีพรสวรรค์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทักษะของพวกเขาก็เลยยอดเยี่ยมจนเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้

พวกเขาดูสุขภาพดีขึ้นด้วยการกินอาหารที่ถูกหลักโภชนาการ และการได้เห็นพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใสแถมยังตั้งใจทำงานหนักจนเหงื่อท่วมก็ค่อนข้างน่าประทับใจทีเดียว...

เดี๋ยวนะ

ตอนนี้ผมกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

นี่ผมลืมไปแล้วเหรอว่าไอ้พวกนี้มันเป็นคนยังไง?

ผู้จัดการนัมอาจจะเป็นคนทำให้งานงอกก็จริง แต่ก็ไอ้พวกนี้นี่แหละที่ทำให้งานมันเพิ่มเป็นสองเท่าในตอนดึกดื่น

คิดว่าความแค้นของผมจะมลายหายไปเพียงเพราะเราทนอยู่ด้วยกันมาหนึ่งปีหรือไง?

ผมส่ายหัวอย่างแรง จินตนาการว่าตัวเองกำลังสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป จากนั้นก็กลับมาจดจ่อกับการมอนิเตอร์อีกครั้ง

มันมีแผนกที่หาเงินเข้าบริษัท และก็มีแผนกที่เอาแต่ผลาญเงินบริษัท

ถ้าให้ยกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นทีม HR

สมกับที่เป็นแผนกหลังบ้าน งานของทีมเราแทบจะไม่เคยปรากฏให้เห็นเบื้องหน้าเลย

งานของผมก็เช่นกัน ผลงานที่เห็นเป็นรูปธรรมที่สุดเท่าที่ผมเคยทำมาคือรูปภาพประกอบประกาศรับสมัครงาน

อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ล่ะมั้ง

การได้เห็นไอเดียของตัวเองกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาในสถานที่ที่ผมเป็นคนไปเสาะหามา ตรงตามความตั้งใจทุกอย่าง มันให้ความรู้สึกแปลก ๆ ดี

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดเพียงเรื่องเดียว

≫ ลองตามรุกกี้บอยกรุ๊ปวงใหม่ดู

ช่วงนี้ใคร ๆ ก็ปล่อยเพลงจังหวะหนัก ๆ กันทั้งนั้น แถมทีเซอร์ของพวกเขาก็ให้อารมณ์เหมือนหนังดาร์ก ๆ ฉันเลยคิดว่าพวกเขาจะเป็นอีกวงที่มาสไตล์คล้าย ๆ กัน

แต่พวกเขากลับเปิดตัวมาแบบสดใสบริสุทธิ์สุด ๆ ทำเอาเซอร์ไพรส์เลยㅋㅋ ผิดคาดไปหมด

แต่ก็นะ แบบนี้กลับทำให้พวกเขาดูโดดเด่นขึ้นมาจริง ๆ แฮะ

ถ้าพวกเขามาแนวคอนเซปต์หนัก ๆ คงโดน Parte กลบมิดแน่ ๆ

└ ถ้าจะทำไวรัลมาร์เก็ตติ้ง อย่างน้อยก็อย่าให้มันดูออกง่ายขนาดนี้สิㅋㅋㅋ

└ ใครเขาจะจ่ายเงินจ้างทำไวรัลมาร์เก็ตติ้งลวก ๆ แบบนี้วะㅋㅋㅋㅋㅋㅋ ไอ้เวรเอ๊ย

≫ สไตลิ่งเสื้อผ้าหน้าผมบนสเตจเดบิวต์จัดเต็มเบอร์นี้จริงดิ?

ปกติแล้วเวลารุกกี้เดบิวต์ ต่อให้พยายามแต่งองค์ทรงเครื่องให้ดูเนี้ยบแค่ไหน มันก็ยังมีความเด๋อ ๆ ซ่อนอยู่บ้าง แต่พวกนี้ไม่มีเลย

ดูออกเลยว่าทีมงานทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้กันสุด ๆ

└ เออ เห็นด้วย... พวกเขาใส่ทั้งชุดนักเรียน ชุดพละ จั๊มสูท แต่ไม่มีชุดไหนบ้งเลยสักชุด

≫ วงรุกกี้ที่ร้องไลฟ์ได้เสถียรสุด ๆ.gif

วง Spark นั่นเอง

พวกเขาเพิ่งเดบิวต์แท้ ๆ แต่ร้องสดได้แน่นปึ้กทุกสเตจเลย!

แม้แต่ในคอนเทนต์ก็ยังดูออกเลยว่าเมมเบอร์ทุกคนร้องเพลงเก่งกันมาก

└ ถ้าเปิด AR ช่วย ใคร ๆ ก็ทำโชว์ออกมาดีได้ทั้งนั้นแหละㅋㅋ

└ แต่แค่นี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วไม่ใช่เหรอ ไปดูวงอื่นที่เดบิวต์ช่วงเดียวกันสิ ร้องสดพังไม่เป็นท่ากันทั้งนั้นแหละ

อาจเป็นเพราะชื่อเสียงของพวกเรายังไม่ดังเปรี้ยงปร้างนัก ทว่านอกจากคอมเมนต์ป่วนที่มีอยู่ประปรายแล้ว ก็แทบจะไม่มีกระแสตอบรับด้านลบเกี่ยวกับวง Spark เลย

แน่นอนว่าสไตล์ลิ่งคุณภาพสูงพวกนี้ไม่ได้เสกมาง่าย ๆ แต่มันเกิดจากการทุ่มเทรวบรวมเรฟเฟอเรนซ์อย่างยากลำบาก

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

'รู้สึกแปลก ๆ แฮะ'

ผมมักจะทุ่มเททำงานหนักเพื่อสร้างผลลัพธ์ที่ดีที่สุดออกมาเสมอ

ไม่ว่าจะตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรีหรือตอนรับจ้างทำพาร์ตไทม์ ในเมื่อได้เงินมาแล้ว ผมก็เชื่อเสมอว่าตัวเองต้องทำงานให้คุ้มค่าจ้าง ผมถึงได้ทุ่มเทขนาดนั้น

เหตุผลที่ผมทำงานหนักเพื่อวง Spark ยิ่งกว่าที่ระบบเรียกร้องก็เหมือนกัน

เพื่อชดเชยกับภาพลักษณ์ของวงที่ต้องเสียไปเมื่อผมเดินจากไป

ดังนั้นทั้งหมดนี้จึงเป็นสิ่งน้อยนิดที่สุดที่ผมพอจะทำได้เพื่อตอบแทนในสิ่งที่ติดค้างไว้

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ถ้าทำงานไม่ได้เรื่อง มันก็เป็นปัญหาเหมือนกันนะ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม นี่คุณไม่คิดจะเข้าสังคมบ้างเลยหรือไง จะก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่คนเดียวรึไง'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณคิดว่าตัวเองทำงานเก่งนักหรือไง อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย คิดว่าถ้าไม่ใช่ที่นี่แล้ว คุณจะไปปรับตัวเข้ากับที่ไหนได้อีก'

≫ ค่ายที่บริหารงานดี + เมมเบอร์มากความสามารถ

เพิ่งเดบิวต์แท้ ๆ แต่ทั้งซับไตเติล + การแนะนำเมมเบอร์ เข้ากับคอนเซปต์อัลบั้มเดบิวต์เป๊ะ

ชอบที่พวกเขาเอาพร็อพจากมิวสิกวิดีโอออกมาใช้ตามลำดับเวลาในแต่ละสเตจด้วยเหมือนกัน

ไม่รู้สิ รู้สึกได้เลยว่าค่ายใส่ใจแม้กระทั่งดีเทลเล็ก ๆ น้อย ๆ

ดูออกเลยว่าเมมเบอร์ก็ตั้งใจถ่ายโฟโต้การ์ดกันมากเหมือนกัน… พอมาดูแบบนี้แล้ว ดูเหมือนมีหลายเคสเลยที่ค่ายเล็กกับค่ายกลางทำผลงานได้มีคุณภาพกว่าค่ายใหญ่

└ ถึงจะเป็นซิงเกิลอัลบั้มแต่คอนเทนต์อัดแน่นมาก ไม่ได้มีแค่โฟโต้การ์ดนะ แต่ยังมีรูปติดบัตรนักเรียน + กระดาษสุ่มรางวัล + ตารางเรียน ฯลฯ ดูออกเลยว่าคิดมาเยอะมาก

มันน่าอึดอัดใจที่สิ่งที่ผมเคยได้ยินตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรีกับสิ่งที่ได้ยินจากข้างนอกฮันพยองอินดัสทรีมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ผมได้แต่หวังว่าระบบจะรีบตรวจสอบสักทีว่าผมทำ KPI ผ่านแล้วหรือยัง

ความรู้สึกกระอักกระอ่วนนี้จะได้ไม่คงอยู่นานเกินไปนัก

* * *

เช่นเดียวกับที่มีตารางงานที่เน้นการแสดงบนเวทีอย่างพวกรายการเพลง ก็ยังมีตารางงานอีกมากที่ไม่ได้เป็นแบบนั้น

'รายการวิทยุแบบมีภาพ' ก็เป็นหนึ่งในนั้น

'รายการวิทยุแบบมีภาพ' ซึ่งถ่ายทอดสดวิดีโอจากสถานที่จัดรายการ กลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วหลังจากเปิดตัวในฐานะช่องที่เชิญไอดอลมาเป็นแขกรับเชิญ

ตารางงานของ Spark ในวันนี้ก็คือการไปออกรายการวิทยุแบบมีภาพที่ว่านั่นเอง

≫ ภาพแคปรายการวิทยุแบบมีภาพ 2X1023

รูปที่ 1

รูปที่ 2

รูปที่ 3

.

.

.

น่าเสียดายที่หน้าพวกเขามิดชิดอยู่ใต้หมวกแก๊ป แต่ฉันจะทนเอาหน่อยเพราะได้ดูพวกเขาตั้งหนึ่งชั่วโมงเต็ม... ㅋㅋ

(ที่มา: SNS)

ผมมีประสบการณ์ลืมไม่ลงกับการแคปหน้าจอรายการวิทยุแบบมีภาพนั้นอย่างบ้าคลั่งจนนิ้วแทบหัก

ทั้งห้าคนโผล่มาในสภาพสวมหมวกกันหมด ไม่มีคำไหนมาอธิบายได้เลยว่าผมหัวเสียแค่ไหนตอนที่อัดวิดีโอเอาไว้

ถ้าคิดจะปิดหน้าปิดตากันขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะใส่ชุดให้มันต่างกันหน่อย แต่ไอ้พวกนี้ดันใส่หมวกดำเสื้อดำราวกับเตี๊ยมกันมาซะงั้น

ผมเพิ่งมารู้เอาเมื่อไม่นานมานี้เองว่าทำไมพวกเขาถึงชอบใส่ชุดยังกับเงาแบบนั้นกันตลอด

'ไม่คิดว่าในตู้เสื้อผ้าของเรามีชุดสีดำเยอะเกินไปหน่อยเหรอ?'

'ก็ยังไงพวกเราแค่เดินไปกลับระหว่างหอกับห้องซ้อมอยู่แล้ว เลยไม่เห็นความจำเป็นต้องเสียเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่หรอก'

พวกรูมเมตของผมเป็นคนบอกผมเอาไว้แบบนั้น

ไอ้พวกนี้ ขอแค่เป็นชุดที่ใส่ซ้อมสบายและดูไม่สกปรกเวลาลงไปนอนกลิ้งกับพื้น พวกเขาก็โอเคหมดนั่นแหละ

พวกแกเป็นพนักงานออฟฟิศที่มีกฎระเบียบการแต่งกายเคร่งครัดหรือไง? ทำไมถึงใส่แต่สีพื้นกันหมดเลยวะ?

ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ผมคงสั่งชุดวอร์มสีรุ้งมาให้พวกมันใส่ซ้อมไปแล้ว

แต่มานึกเสียใจกับสิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ดังนั้น นับแต่นี้เป็นต้นไป ผมจึงสั่งห้ามพวกมันใส่หมวกแก๊ปเวลาไปออกรายการวิทยุแบบมีภาพ เว้นแต่จะมีเหตุผลอันสมควร (เช่น เพื่อกันไม่ให้สปอยล์สีผมที่เพิ่งย้อม)

และเพื่อให้มั่นใจว่าแม้แต่ผู้ชมหน้าใหม่หรือแฟนคลับขาจรก็จะสามารถแยกแยะเมมเบอร์ในวิดีโอหรือรูปแคปหน้าจอได้อย่างง่ายดาย...

"ผมต้องใส่ไอ้นี่จริงๆ เหรอครับ?"

"ถ้าไม่ชอบก็เขียนชื่อแปะหน้าผากไว้สิ"

"..."

พวกเราตกลงกันว่าจะให้พวกมันใส่ที่คาดผมติดป้ายชื่อกากเพชรวิบวับ อันที่จริง พวกเราทำมันขึ้นมาเองกับมือโดยได้รับความช่วยเหลือจากอีชองฮยอนคนเก่งงานฝีมือ

ผมพูดกับชเวเจโฮที่กำลังถือที่คาดผมด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

"ไม่ต้องห่วง คราวที่แล้วเราเช็กกันเรียบร้อยแล้วว่าไม่มีใครมีอาการแพ้"

"ก็ได้ครับ..."

ชเวเจโฮถอนหายใจขณะมองดูที่คาดผมสีเบอร์กันดีของตัวเอง

มีปัญหาอะไรนักหนา? ถ้าไม่ชอบนัก ก็ทำให้ตัวเองดังจนคนจำหน้าได้โดยไม่ต้องพึ่งป้ายชื่อสิ

และแล้ว สมาชิกทั้งหกคนของวงรุกกี้ไอดอล Spark ก็เดินเข้าไปในห้องจัดรายการวิทยุ โดยแต่ละคนสวมที่คาดผมติดป้ายชื่อกากเพชรวิบวับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม