บทที่ 76

การประเมินผลงาน - ฉบับประเมินเพื่อนร่วมงาน

รายการวิทยุรายการแรกที่วง Spark ไปออกคือ 'Midnight Talk' ซึ่งดำเนินรายการโดยสมาชิกวงไอดอลชื่อดัง

ดีเจ 'โปโล' ผู้จัดรายการนี้มาหลายปี ก็เป็นแร็ปเปอร์ของ 'Hellas' วงไอดอลตัวท็อปจากค่าย MYTH ด้วยเช่นกัน

"เอาล่ะครับ ถ้าอย่างนั้นคุณอีวอลของเรา... พรืด เฮ้อ ขอโทษครับ! คือผมหมายความว่า ทุกคนก็หล่อกันมากนะครับ แต่ที่คาดผมสุดคิวต์ที่พวกคุณใส่อยู่นี่มันน่ารักเกินไปแล้ว!"

เขาอดหัวเราะไม่ได้ทุกครั้งที่มองมาทางพวกเรา ผมอุตส่าห์คิดว่าเขาจะมีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้ซะอีก แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด

"สำหรับคนที่กำลังรับชมผ่านไลฟ์สตรีม จะเห็นนะครับว่าเมมเบอร์วง Spark ทุกคนกำลังใส่ที่คาดผมป้ายชื่อสุดน่ารักกันอยู่"

"พวกเราใส่มาด้วยสปิริตความเป็นรุกกี้ครับ!"

"ทางค่ายสั่งให้ทำเหรอครับ?"

"เปล่าครับ อีวอลฮยองเป็นคน..."

พอเจอคำถามของโปโลเข้าไป พัคจูอูคนที่ผมไว้ใจนักหนาก็รีบฟ้องทันที อุตส่าห์แบ่งของกินให้ตั้งเท่าไหร่ แกกล้าฟ้องฉันงั้นเหรอ?

"ที่คาดผมสั่งทำแบบนี้มีขายด้วยเหรอครับ? สั่งทำเป็นชื่อตัวเองได้ด้วยเหรอ?"

"เปล่าครับ ผมทำเอง"

"คุณทำเองเหรอครับ?"

"ใช่ครับ พอดีที่หอพักมีอุปกรณ์อยู่แล้ว"

ผมบรรจงทำมันขึ้นมาอย่างตั้งใจทีละขั้นตอน โดยงัดเอาประสบการณ์ตอนทำของใช้สำหรับงานเทศกาลโรงเรียนให้ลูกชายท่านประธานบริษัทฮันพยองอินดัสทรีมาใช้

"ประหยัดผิดคาดเลยนะเนี่ย อีวอล!"

"ใช่มั้ยล่ะครับ! ฮยองน่ะดูเหมือนมาดผู้ดีตัวจริงเลย แต่จริงๆ แล้วประหยัดสุดๆ ไปเลยล่ะครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของโพโล อีชองฮยอนก็รีบพูดเสริมอย่างตื่นเต้น

'ที่สำคัญ ที่บอกว่ามาดผู้ดีเนี่ย ฉายานั้นมันควรจะเป็นของนายมากกว่าไม่ใช่หรือไง'

หลังจากนั้น คุณโพโลกับเหล่าเมมเบอร์ก็ยังคงคุยเรื่องน่าเบื่อกันต่อไปตลอดช่วงแรก พร้อมกับอ่านคอมเมนต์อย่าง 'ที่คาดผมคุณภาพดีมากเลย!'

แม้แต่ตอนพักเบรกโฆษณา บทสนทนาเรื่องที่คาดผมก็ยังไม่จบ

คุณโพโลมองผมด้วยท่าทางประสานมือแล้วเชิดคางขึ้น ก่อนจะถามว่า

"ผมสงสัยจริงๆ ครับ ทำไมถึงมีอุปกรณ์พวกนี้อยู่ที่หอพักได้ล่ะ"

"เป็นของที่เหลือจากตอนทำพร็อปสำหรับถ่ายคอนเทนต์น่ะครับ"

"พวกคุณทำพร็อปเองด้วยเหรอครับเนี่ย สุดยอดไปเลย"

ตอนแรกผมก็คิดว่าเขาแค่ชวนคุยเล่นเพราะไม่มีเรื่องจะคุยกับวงรุกกี้ แต่ไม่ว่าจะมองยังไง คนคนนี้ก็ดูจะติดใจที่คาดผมทำมือของผมซะเหลือเกิน

ผมลองสังเกตดูอยู่ประมาณสามนาทีเพื่อดูว่าเขาสนใจจริงๆ หรือแค่แกล้งทำเป็นสนใจ ก่อนจะเอ่ยปากออกไปว่า

"ผมทำเผื่อซอนแบมาอันหนึ่งด้วย เผื่อเอาไว้น่ะครับ จะให้ตอนนี้เลยได้ไหมครับ"

"ให้ผมเหรอครับ ที่คาดผมน่ะเหรอ"

"ใช่ครับ"

"จริงเหรอครับเนี่ย!"

ผมหยิบที่คาดผมสีทองส่องประกายออกจากกระเป๋าที่อยู่ด้านนอกบูธบันทึกเสียง แล้วยื่นให้คุณโปโล หวังว่าเขาจะใส่มันถ้าเขาอยากได้ขนาดนั้น เขากุมท้องหัวเราะลั่น

"ของผมเป็นสีทองเหรอครับเนี่ย"

"คุณคือดีเจของรายการ Moonlight Talk ไงครับ ผมเลยออกแบบให้เหมือนดวงจันทร์สีทองส่องประกาย"

ผมเล่นมุกฝืด ๆ ออกไปขณะมองดูคุณโปโลสวมที่คาดผมแล้วปรบมือให้เขา พร้อมกับเอ่ยชมตามความเคยชินว่ามันเข้ากับเขามาก

คังกียอนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมโน้มตัวเข้ามาแล้วกระซิบ

"ทำที่คาดผมของเขาตอนไหนเหรอครับ"

"ฉันทำอันนั้นเป็นอันแรกเลย ต้องจัดการของผู้หลักผู้ใหญ่ก่อนเสมอแหละ"

ผมจัดที่คาดผมของคังกียอนที่เบี้ยวอยู่นิดหน่อยให้เข้าที่ แล้วจัดทรงผมที่เหลือของเขาให้เรียบร้อย อีกไม่นานก็ถึงเวลาเริ่มพาร์ตสองแล้ว

"กลับมาแล้วครับหลังจากพักโฆษณา! และในช่วงพักเบรก ทุกคนครับ ผมได้ที่คาดผมชื่อตัวเองมาด้วยล่ะ!"

"ว้าว!"

ต้องขอบคุณการฝึกรีแอ็กชันที่ผ่านมา ความเร็วในการตอบสนองของทุกคนเลยยอดเยี่ยมสุด ๆ แน่นอนว่าผมเองก็หัวเราะและผสมโรงไปด้วยอย่างกระตือรือร้น

"ในพาร์ตที่สองนี้ ถึงเวลามาทำความรู้จักกับวง Spark ของเราให้มากขึ้นแล้วครับ! เราได้เตรียมควิซทายใจเมมเบอร์มาด้วย!"

รูปแบบของควิซนั้นเรียบง่ายมาก เมมเบอร์ที่นั่งตรงข้ามจะตั้งคำถามเกี่ยวกับตัวเอง และเราต้องตอบให้ถูกให้ได้มากที่สุดภายในเวลาที่กำหนด

พวกเรากรอกแบบสอบถามสัมภาษณ์ล่วงหน้ากับทีมงานนักเขียนบทก่อนเริ่มออกอากาศไปเรียบร้อยแล้ว

ปัญหาคือ ผมสังหรณ์ใจว่าเจ้าพวกนี้จะตอบคำถามของผมไม่ถูกเลยสักข้อ

ในควิซประเภทนี้ ปกติมักจะเป็นการเปิดเผยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเมมเบอร์ อย่างเช่น วันเกิด จำนวนพี่น้อง หรือเพลงโปรด

และผมก็ไม่เคยเล่าเรื่องพวกนั้นให้พวกเขาฟังเลย พูดง่าย ๆ ก็คือ พวกเขาไม่มีทางรู้คำตอบหรอก

ผมกลัวว่าถ้าพวกเขาตอบผิดเยอะเกินไป ข่าวลือเรื่องเมมเบอร์ไม่ถูกกันอาจจะแพร่สะพัด ก็เลยกะจะแอบบอกคำตอบให้ชองซองบินที่นั่งอยู่ตรงข้ามรู้ล่วงหน้าซะเลย แต่ก็ต้องยั้งใจไว้ เพราะคิดว่าถ้าเขาตอบถูกเยอะเกินไป ข่าวลือเรื่องเตี๊ยมกันมาก่อนจะแพร่ออกไปแทน

'อย่างน้อยก็ไม่มีคำถามเรื่องพี่น้องละนะ ค่อยยังชั่ว'

ถ้าขืนโดนถามคำถามนั้นในสถานการณ์ที่เสียงผมมักจะขาดหายและสมองขาวโพลนทุกครั้งที่พยายามพูดถึงพี่สาว ผมอาจจะเผลอตอบไปว่าตัวเองเป็นลูกคนเดียวทั้งที่มีพี่สาวอยู่ทั้งคนก็ได้

คู่แรกคือคู่ของพัคจูอูกับคังกียอน แต่ละคนตอบถูกประมาณสี่ถึงห้าข้อจากทั้งหมดสิบข้อ แสดงให้เห็นถึงความเข้าใจกันในระดับที่ใช้ได้เลยทีเดียว สมกับที่เป็นรูมเมตกันมาหลายปี

รูมเมตอีกคู่อย่างชเวเจโฮกับอีชองฮยอนก็ทำได้ไม่เลวเหมือนกัน

ถึงแม้ชเวเจโฮจะตอบถูกแค่สามข้อ แต่อีชองฮยอนก็ตอบถูกไปถึงเจ็ดข้อ ถือว่าชดเชยกันไปได้

"เจโฮฮยอง ฮยองจะไม่สนใจผมเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ"

"เปล่านะ แล้วฉันจะไปรู้สีถุงเท้าที่นายใส่ในวันนี้ได้ยังไงกัน..."

"ผมยังทายสีเชือกรองเท้าฮยองถูกเลยนะ!"

"...ขอโทษที"

แต่ถึงอย่างนั้น การที่เขาตอบถูกตั้งสามข้อก็นับว่าเป็นพัฒนาการที่น่าทึ่งแล้ว เพราะครั้งล่าสุดที่ผมเช็ก ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาตอบถูกแค่สองข้อด้วยซ้ำ

"เอาล่ะ ตอนนี้ถึงตาของอีวอลกับซองบินแล้ว ซองบิน ช่วยพูดแสดงความมุ่งมั่นหน่อยครับ!"

"ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ! ฮยอง มาสู้ไปด้วยกันเถอะครับ!"

ชองซองบินที่นั่งอยู่ตรงข้ามชูกำปั้นขึ้นมาเพื่อเป็นกำลังใจให้ผม

และเขาก็ทำได้สมกับความมุ่งมั่นนั้น ด้วยการทำผลงานออกมาได้ดีจนน่าตกใจ

'วิดีโอที่ผมดูบ่อยที่สุดในช่วงนี้คืออะไร'

'มิวสิกวิดีโอของพวกเรา'

'แล้วเมมเบอร์คนไหนที่ผมคิดว่าเข้ากับคอนเซปต์นี้ที่สุด'

'ชองฮยอน!'

เขาตอบถูกถึงสี่ข้อ ทำเอาผมประหลาดใจจริง ๆ

ผมนึกว่าเขาก็แค่เดาไปมั่ว ๆ แต่ดูเหมือนว่าซองบินก็มีเหตุผลของตัวเองอยู่เหมือนกัน

"ชองฮยอนเข้ากับคอนเซปต์ของอัลบั้มนี้ได้ดีจริง ๆ งั้นเหรอครับ"

"อ่า อีวอลฮยองชอบหน้าตาของชองฮยอนมากเลยล่ะครับ!"

"ผมเนี่ยนะ"

นี่เป็นเพราะผมเคยชมว่าชองฮยอนหล่อตอนซ้อมงานแฟนไซน์งั้นเหรอ เหตุผลของเขาดูเลื่อนลอยซะจนผมถึงกับอึ้งไปเลย

"คราวนี้อีวอลต้องตอบให้ถูกห้าข้อบ้างนะครับ เป็นไงบ้าง มั่นใจไหมครับ"

"ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!"

ผมตอบกลับไปอย่างกระตือรือร้น แล้วซองบินก็ปรบมือให้ เรื่องทั้งหมดนี่มันช่างน่าขันสิ้นดี

แม้ในใจผมจะว้าวุ่นแค่ไหน แต่โปโลก็ยังคงดำเนินรายการช่วงนี้ต่อไปอย่างกระตือรือร้น

"เอาล่ะครับ! มาเริ่มกันเลย!"

"ผมไม่แน่ใจว่าฮยองจะตอบถูกหรือเปล่า... ฮยองครับ เพลงโปรดของผมคือเพลงอะไรครับ"

"เพลง "The Sun Shines" ของซองโดซอนแบ"

"ถูกต้องครับ! แล้วปีที่แล้วผมอยู่ห้องไหน"

"ห้อง 3 ใช่ไหม"

ผมตอบคำถามที่สองเหมือนลังเลนิดหน่อย แต่บอกตามตรง ผมมั่นใจว่าตอบได้ทุกอย่างนั่นแหละ เว้นแต่พวกเขาจะถามเลขท้ายบัตรประชาชน นอกนั้นผมสบายมาก

"สีโปรดของผมคือสีอะไรครับ"

"สีม่วง"

"บอกชื่อหนังเรื่องโปรดของผมหน่อยครับ!"

""การแสดงครั้งสุดท้าย"!"

คังกียอนที่อยู่ข้าง ๆ พึมพำขึ้นมาว่า 'ฮยอง อะไรกันเนี่ย...'

แน่นอนว่าผมต้องรู้เรื่องแค่นี้อยู่แล้ว ก็ผมฟังรายการวิทยุของ Spark มาตั้งหลายปีนี่นา

เวลาหนึ่งนาทีผ่านไปในพริบตาโดยที่เหลือคำถามอีกเพียงข้อเดียว ทุกคนรอบข้างต่างสูดหายใจด้วยความทึ่ง

"อีวอล นายตอบถูกทั้งหมดเก้าข้อเลยนะ!"

"ฮยอง ถ้ามีเวลามากกว่านี้ฮยองต้องตอบได้หมดแน่! ให้ตายเถอะ ฮยองเป็นวิกิพีเดียเดินได้หรือไง!"

อีชองฮยอนพยายามไฮไฟฟ์กลางอากาศจากระยะไกล ผมจึงโบกมือตอบในอากาศแบบพอเป็นพิธี

"ว้าว อีวอลต้องใส่ใจเมมเบอร์ในวงมากแน่ ๆ เลยครับ!"

"โชคดีที่เป็นคำถามที่ผมรู้อยู่แล้วน่ะครับ สงสัยผมคงแค่ดวงดี!"

ผมต้องพูดออกไปแบบนั้นเพื่อเลี่ยงการถูกตราหน้าว่าเป็น 'คิมอีวอล แฟนคลับตัวยงของชองซองบิน'

ผมได้แต่หวังว่าระบบจะรับรู้ถึงความทุ่มเทของผม ในการหลีกเลี่ยงการมีซีนคู่กับพวกเมมเบอร์มากจนเกินไป มันจะได้รีบดำเนินการเรื่องรางวัลให้ผมเร็วขึ้นสักที

เพราะผมตอบถูกไปถึงเก้าข้อ ซองบินกับผมก็เลยคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้สำเร็จ

รางวัลสำหรับทีมอันดับหนึ่งคือการถ่ายเซลฟี่มิตรภาพร่วมกัน และเนื่องจากซองบินถ่ายเซลฟี่ได้ห่วยแตก ผมก็เลยรับหน้าที่ถือกล้องแทน ช่างเป็นตารางงานที่ยิ่งใหญ่เสียจริง

* * *

หลังจากนั้นระบบก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรมากนัก

นอกจากคำพูดคำจาของมันจะเหมือนกับผู้จัดการนัมแล้ว ความเร็วในการอนุมัติก็ยังอืดอาดพอ ๆ กับผู้จัดการนัมอีกต่างหาก ความหงุดหงิดของผมเริ่มสะสมขึ้นเรื่อย ๆ

วันหนึ่ง ในที่สุดระบบก็ตอบรับผมเสียที ซึ่งเป็นช่วงก่อนการออกอากาศครั้งสุดท้ายของเราพอดี

ระหว่างนั่งรถกลับจากการถ่ายทำรายการของ MiTube ผู้จัดการก็พูดเรื่องเหนือความคาดหมายสุดๆ ออกมาจนผมตกใจ

"เราจะใส่ชุดนักเรียนที่เคยใส่ในชีวิตจริงกันงั้นเหรอครับ"

"ใช่แล้ว เพราะเป็นการออกอากาศครั้งสุดท้าย พวกเราเลยคิดว่าน่าจะสนุกดีถ้าจัดคอนเซปต์แบบสมจริงไปเลย! ทางบริษัทเองก็อนุมัติแล้วด้วย"

ดูเหมือนว่าทีมวางแผนจะผุดไอเดีย 'มาโชว์ชีวิตวัยเรียนจริงๆ ของเด็กๆ ของเรากันเถอะ!' ขึ้นมาก่อนจะถึงตอนสุดท้าย

"ผู้จัดการครับ ผมไม่ได้เรียน ม.ปลาย ก็เลยไม่มีชุดนักเรียน ม.ปลาย..."

"เอ่อ... ชุดนักเรียน ม.ต้น ก็น่าจะยังใส่ได้อยู่ไม่ใช่เหรอ จูอู"

ผมเริ่มปวดหัวตุบๆ

การเอาชุดนักเรียนจริงๆ ของพวกเรามาใส่เป็นไอเดียที่เคยแวบเข้ามาในหัวผมเหมือนกัน

แต่ผมไม่เคยเอามาทำจริง เพราะพวกเราทั้งหกคนไม่ได้มีชุดนักเรียนกันครบทุกคน

ต่อให้ไม่นับวันที่ผมต้องมาจับพลัดจับผลูอยู่ที่หอพักของ Spark โดยมีแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็เถอะ

พัคจูอูที่ไม่ได้เรียน ม.ปลาย คงไม่มีชุดนักเรียนที่ใส่พอดีตัว ส่วนชเวเจโฮที่เรียนจบ ม.ปลาย ไปตั้งนานแล้ว ชุดนักเรียนของเขาก็คงถูกเก็บไว้ไกลถึงบ้านของครอบครัว

ดังนั้น ในเมื่อมีเมมเบอร์ตั้งสองคนที่ไม่มีชุดนักเรียนแน่ ๆ ผมก็เลยคิดว่าคงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องชุดของตัวเองหรอก...

"เดี๋ยวผมจะลองถามคนที่บ้านดูครับว่าส่งพัสดุมาให้ได้ไหม"

"งั้นเจโฮฮยองก็เรียบร้อย จูอู นายลองหาชุดไปรเวตที่ให้ฟีลชุดนักเรียนมาใส่ดีไหม ผู้จัดการครับ ถ้าพวกเราต่างคนต่างใส่ชุดนักเรียนของตัวเอง สีก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกันก็ได้ใช่ไหมครับ"

...สถานการณ์ชักจะแปลก ๆ ไปกันใหญ่แล้ว

ชเวเจโฮบอกว่าจะลองถามคนที่บ้านดู ส่วนชองซองบินก็ดันมาช่วยจัดการเรื่องชุดให้คนอื่นเสียอย่างนั้น

"เอาตามนั้นก็ได้ครับ งั้นทุกคนก็คงไม่มีปัญหาเรื่องเตรียมชุดของตัวเองมาเองแล้วใช่ไหม"

มีปัญหาสิ

ปัญหาเพียบเลยด้วย!