ตอนที่ 77
บทที่ 77
minibunny · 9,973 ตัวอักษร
เดรสโค้ด
ผมย้อนเวลากลับมาเมื่อ 9 ปีก่อนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กเพียงใบเดียว
ในกระเป๋าใบนั้นมีสมุดบัญชีธนาคารกับเสื้อผ้าพื้นฐานอยู่สองสามชุด
และในนั้นก็ไม่มีชุดนักเรียนอยู่เลย ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของครอบครัวผมก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
'ผมควรซื้อชุดนักเรียนตอนนี้เลยไหมนะ จะเอาไปปักป้ายชื่อทันก่อนออกอากาศรอบไฟนอลหรือเปล่าเนี่ย'
แหงอยู่แล้วว่าร้านค้าทั่วไปคงไม่มีชุดนักเรียนไซส์อื่นที่นอกเหนือจากไซส์มาตรฐานเหลืออยู่มากนัก ยิ่งตอนนี้หมดช่วงฤดูกาลเปิดเทอมใหม่ไปแล้ว สต็อกสินค้าก็คงยิ่งเหลือน้อยลงไปอีก
"เพราะงั้น ทุกคนช่วยเตรียมเสื้อผ้ามาคนละชุดภายในสุดสัปดาห์นี้ได้ไหม ซองบิน ชองฮยอน แล้วก็กียอน อย่าลืมซักเสื้อเชิ้ตสำรองมาด้วยล่ะ"
"ครับ!"
ทุกคนตอบรับอย่างร่าเริง แต่ผมกลับอ้าปากไม่ออก
ทำไมถึงเพิ่งมาบอกเรื่องด่วนจี๋เอาตอนที่จวนตัวขนาดนี้วะเนี่ย
ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะน้ำลายฟูมปาก
ผมคิดคำนวณในหัวว่าวิธีไหนจะเร็วกว่ากัน ระหว่างหาชุดนักเรียนมือสองกับซื้อชุดใหม่
แล้วจู่ ๆ ผมก็นึกถึงวิธีแก้ปัญหาที่ทั้งเร็วกว่าและชัวร์กว่าขึ้นมาได้
'ไอ้ระบบเฮงซวย ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ'
แล้วระบบก็เด้งขึ้นมา
+
[ระบบ] คำสั่งการทำงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ของคุณมาถึงแล้ว
▶ อยากจะขอประชุมงั้นเหรอ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ต้องเป็นตอนนี้จริง ๆ เหรอ
+
ถ้าไม่อยากเห็นคิมอีวอลใส่ชุดวอร์มแถบสามเส้นเต้นอยู่คนเดียวในรายการออกอากาศรอบสุดท้ายล่ะก็ ให้ความร่วมมือซะดี ๆ
ระบบมักจะยัด KPI (ดัชนีชี้วัดความสำเร็จของงาน) บ้า ๆ บอ ๆ มาให้ผม แต่ก็มอบขั้นตอนการเตรียมตัวที่จำเป็นมาให้ในรูปแบบของภารกิจควบคู่กันไปด้วย
กล่าวคือ ระบบไม่ได้โผล่มาเพื่อกลั่นแกล้งผม แต่มาเพื่อช่วยให้ผมบรรลุ KPI ต่างหาก
แล้วยิ่งไปกว่านั้น มันยังใช้กรอบการทำงานของฮันพยองอินดัสทรีกับผู้จัดการนัมเป็นต้นแบบเนี่ยนะ? แถมยังมีกฎเกณฑ์คล้ายกับกฎหมายแรงงานอีกด้วย?
ถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเรียกร้องเอาจากสิ่งที่เรียกว่าผู้บังคับบัญชานี่เสียแล้ว
'เอาชุดนักเรียนมาให้ผม'
+
[ระบบ] คำสั่งการทำงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' มาถึงแล้ว
▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม จำเป็นต้องใช้สิ่งนั้นทำงานจริง ๆ เหรอ คิดทบทวนอย่างรอบคอบแล้วใช่ไหมว่ามีวิธีที่ดีกว่านี้หรือเปล่า
+
ช่างเถอะน่า ยังไงมันก็จำเป็นต่องาน เพราะงั้นก็เอามาให้ผมซะดี ๆ
ถ้าคิดจะเป็นบริษัท อย่างน้อยก็ต้องให้การสนับสนุนขั้นพื้นฐานเพื่อให้พนักงานทำงานได้สิ
ยิ่งไปกว่านั้น ผมก็แค่ทวงของที่ระบบเอาไปทิ้งฝ่ายเดียว ดังนั้นไม่มีทางที่ไอ้ระบบไร้เหตุผลที่เสกให้คนเก่งขึ้นได้ชั่วพริบตานี่ จะหาชุดนักเรียนซอมซ่อให้ผมสักชุดไม่ได้
ตอนเซ็นสัญญาในฐานะผู้บังคับบัญชา ฝั่งนั้นอาจจะไม่คาดคิดถึงสถานการณ์แบบนี้ แต่ในเมื่อตอนนี้ผมต้องใช้ชีวิตในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา ผมก็จะเรียกร้องสิทธิในฐานะคนทำงานของตัวเองให้ถึงที่สุด
เมื่อไม่มีการตอบสนองใดเป็นพิเศษจากระบบ ผมจึงส่งเสียงในใจไปหามัน
'ผมอุตส่าห์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อเป็นไอดอลแล้วนะ แต่ระบบกลับไม่ยอมช่วยผมเลย... อายุป่านนี้แล้วผมยังอุตส่าห์ยอมใส่ชุดนักเรียนแท้ ๆ... น่าเสียดายจริง ๆ...'
ระบบยังคงเงียบกริบกับคำพูดของผม แต่พอความคิดในใจของผมลามไปถึงประโยคที่ว่า 'ถ้าจะทำตัวแบบนี้ ก็ไม่ต้องรับเงินเดือนแล้ว ไอ้เวรเอ๊ย' มันก็เปลี่ยนท่าทีทันที
+
[ระบบ] คำสั่งการทำงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' มาถึงแล้ว
▶ ฉันจะส่งรายการอุปกรณ์ไปให้ เลือกเอาจากในนั้นก็แล้วกัน สำนึกบุญคุณไว้ซะด้วยว่าไม่มีบริษัทไหนดูแลคุณดีขนาดนี้อีกแล้ว ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ชิ
ชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมกริบ
ชุดนักเรียนรีดเรียบกริบเหมือนเพิ่งซื้อออกมาจากร้านขายชุดนักเรียน ไร้รอยเปื้อน ไม่รวมป้ายชื่อ
ชุดนักเรียนของคุณ
ชุดนักเรียนที่ผ่านการใช้งานมาแล้วแต่ใส่ได้พอดีตัว ราวกับว่าคุณใส่มันมาแล้วถึงสามปี สมจริง รวมป้ายชื่อ
▶ เลือกของที่จะซื้อแล้วรายงานกลับมาด้วย อ้อ แล้วก็ห้ามเอาไปใช้ส่วนตัวล่ะ
+
ผมจะเอามันไปใช้ส่วนตัวทำไม?
ถ้าผมใส่ชุดนักเรียนใหม่เอี่ยม แฟนคลับคงมองว่าดูดีกว่าก็จริง แต่...
มันคงรู้สึกแปลก ๆ ถ้าผมเป็นคนเดียวที่ใส่ชุดนักเรียนใหม่เอี่ยม ในขณะที่หนุ่มหล่อคนอื่น ๆ ใส่ชุดนักเรียนสภาพผ่านการใช้งานเพื่อความสมจริง
หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน ผมก็หลับตาแล้วเลือกชุดนักเรียนให้ตัวเอง ผมปลอบใจตัวเองว่าคงไม่เป็นไรหรอก เพราะตอนเรียนผมก็ไม่ได้ทำชุดนักเรียนเลอะเทอะอะไรมากมาย
แม้มันจะมีนิสัยน่ารำคาญที่ชอบทำให้เรื่องยุ่งยาก แต่ระบบก็เก่งกาจอย่างปฏิเสธไม่ได้
มันทำงานเก่งถึงขนาดที่ว่าพอผมมาถึงหอพัก ก็มีถุงผ้าใยสังเคราะห์ที่คุ้นเคยรออยู่ในกระเป๋าเดินทางของผมเรียบร้อยแล้ว ช่างเป็นระบบที่วิเศษจริง ๆ
อาศัยจังหวะที่ชเวเจโฮกำลังอาบน้ำ และอีชองฮยอนกำลังเรียนแต่งเพลง ผมแง้มกระเป๋าเดินทางเปิดออกครึ่งหนึ่งเพื่อตรวจดูสภาพชุดนักเรียน
เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบถูกซ้อนไว้อย่างเรียบร้อยในเสื้อแจ็กเกตสีเขียวเข้ม
ถัดลงมาเป็นกางเกงลายตารางสีแดงเส้นบาง
'สีเตะตาชะมัด'
มันคือชุดนักเรียนที่ได้รับฉายาอันทรงเกียรติว่า 'กิมจิเดินได้' จริง ๆ พอคิดว่าจะต้องมาเต้นในชุดรสแซ่บนี้ท่ามกลางพวกเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนสีพาสเทลก็ทำเอาผมอยากจะร้องไห้ ทั้งหมดนี่เป็นเพราะกิมจิมันเผ็ดเกินไปล้วน ๆ
อย่างที่คิด ชุดนักเรียนนี้สะอาดไร้ที่ติ ไม่มีคราบเปื้อนเลย แต่ว่า...
'คิมฮัน?'
มีชื่อที่ผมไม่คุ้นเคยปักอยู่บนอกเสื้อแจ็กเกต ไม่สิ ไหนบอกว่าเป็น 'ชุดนักเรียนของคุณ' ไง
ที่โรงเรียนผมมีเด็กที่ชื่อคิมฮันด้วยเหรอ แต่ก็นั่นแหละ สมัยเรียนผมไม่มีเพื่อนนี่นา
ยังไงซะ ในเมื่อพัคจูอูตกลงแล้วว่าจะแค่เย็บป้ายชื่อติดบนเสื้อสเวตเตอร์กั๊กเรียบ ๆ ผมเลยคิดว่าน่าจะแอบเปลี่ยนป้ายชื่อนี้เป็นชื่อตัวเองได้
จนถึงตอนนั้น ผมยังไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าคิมฮันคนนี้คือใคร
แต่ผมก็ได้รู้ตัวตนของเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่คุ้นเคยอย่างคิมฮันเร็วกว่าที่คิด
* * *
"โห ผมรู้สึกเลยว่าถ้าเจอพวกพี่สมัยเรียน เราคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันแน่ ๆ"
"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะชองฮยอน เรายังเคยทำรายงานกลุ่มด้วยกันเลยนะ"
อีชองฮยอนระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของผม เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ไอ้เด็กเวรนี่ แล้วใครกันวะที่อุตส่าห์ตื่นมารีดชุดนักเรียนให้แกตั้งแต่เช้ามืดเนี่ย
พวกที่ยังเป็นนักเรียนมัธยมปลายสายศิลปะไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมากนัก เพราะชุดนักเรียนของพวกเขาก็ดูเนี้ยบและมีสไตล์มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ปัญหาคือพวกที่ไม่ได้เป็นนักเรียนมัธยมปลายกับพวกที่เรียนจบมัธยมปลายสายสามัญ
พัคจูอูก็แค่เอาป้ายชื่อไปเย็บใหม่ แต่ที่น่าแปลกใจคือชเวเจโฮซึ่งดูเหมือนจะหมดปัญหาไปแล้วหลังจากได้รับพัสดุ กลับเจอปัญหาใหญ่เข้าอย่างจัง
ผมไล่ให้เขาเข้าไปลองชุดนักเรียนในห้อง แต่แค่ห้านาทีเขาก็เดินกลับออกมาในชุดนอน
"ทำอะไรของแกเนี่ย ฉันบอกให้ลองใส่ดูไง"
"มันใส่ไม่ได้ครับ"
"งั้นอย่างน้อยก็ลองใส่กางเกงดูสิ"
"มันสั้นเกินไปครับ ตอนผมเรียนจบมันก็เต่อแล้ว"
ในขณะที่คนอื่นกำลังตั้งใจเรียน เซ็นเตอร์อัจฉริยะของวง Spark กลับเอาแต่ตัวสูงขึ้น กางเกงนักเรียนของเขาเลยกลายเป็นกางเกงขาลอยไปแล้ว
สุดท้าย ชเวเจโฮก็ต้องซื้อกางเกงกับเสื้อเชิ้ตสีคล้าย ๆ กันมาใหม่
ส่วนอีชองฮยอนกับผมน่ะเหรอ...
"ชองฮยอน โรงเรียนนายโอเคเรื่องแก้ทรงชุดนักเรียนใช่ไหม"
"ไม่เลยครับ ตอนนี้ผมคงต้องเอาชุดที่มีอยู่ไปแก้ทรงก่อน แล้วพอจบช่วงทำกิจกรรม ผมก็อาจจะต้องเอาชุดที่รับช่วงต่อมาตอนอยู่มอสี่มาใส่เผื่อเอาไว้"
"เข้าใจล่ะ ชุดนักเรียนของนายคงโดนแก้เยอะเลยสิคราวนี้"
"ฮยอง ผมว่าฮยองก็ไม่ได้อยู่ในจุดที่จะมาพูดแบบนี้นะครับ"
ผมต้องยืนดูสไตลิสต์รื้อและแก้ทรงชุดนักเรียนของเราต่อหน้าต่อตา สมัยตอนที่ยังเป็นนักเรียน ผมเคยทำอย่างมากก็แค่ปล่อยแขนเสื้อให้ยาวขึ้น นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้เห็นวิธีการแก้ทรงเสื้อผ้าแบบนี้
ขณะที่การต่อสู้อันเงียบงันดำเนินไปที่มุมหนึ่ง อีชองฮยอนก็เดินเข้ามาหาผมแล้วพูดขึ้น
"รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะครับที่นี่เป็นสเตจสุดท้ายแล้ว"
"นั่นสิ แอบใจหายเหมือนกันนะ"
ชองซองบินพยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อเทียบกับตารางงานช่วงเดบิวต์ก่อนหน้านี้ของ Spark แล้ว Spark ในตอนนี้มีกิจกรรมให้ต้องจัดการเยอะกว่ามาก
มันน่าจะเหนื่อยมากแท้ ๆ แต่พวกเขากลับพูดอะไรแบบนั้นออกมา แพสชันของพวกเขาน่านับถือจริง ๆ
ผมมองเด็ก ๆ ที่น่าชื่นชมเหล่านี้แล้วพูดขึ้น
"มีอะไรน่าเศร้ากัน พอทำกิจกรรมโปรโมตเสร็จปุ๊บ พวกเราก็ต้องเข้าประชุมเรื่องคอนเทนต์เดี่ยวกับไลฟ์สดต่อทันทีเลยนะ"
"คอนเทนต์เดี่ยวเหรอครับ"
คังกียอนถาม แสร้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่เห็นได้ชัดว่ารู้อยู่เต็มอก
"ใช่ ช่วงโปรโมตพวกเราเน้นทำงานกันเป็นวงซะส่วนใหญ่ เพราะงั้นตอนช่วงพักก็ควรจะอัปโหลดคอนเทนต์เดี่ยวออกมาเยอะ ๆ ไง"
"ฮยอง ที่ฮยองเปิดดูอยู่ทุกคืนนั่น คือการหาเรฟเฟอเรนซ์เหรอครับ"
"เปล่า ตอนกลางคืนฉันคอยมอนิเตอร์กระแสตอบรับมิวสิกวิดีโอกับการแสดงต่างหากล่ะ ฉันไม่ได้หัวไวพอจะทำสองอย่างพร้อมกันได้หรอกนะ"
ผมตอบกลับไป แต่ก็แอบประหลาดใจนิด ๆ ที่ได้ยินอีชองฮยอนใช้คำว่า 'เรฟเฟอเรนซ์' อย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งมันดูเป็นคำของผู้ใหญ่สุด ๆ เป็นไปได้ไหมว่าเขาติดคำนี้ไปจากผม
"...ฮยอง ฮยองไม่คิดเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องงานใช่ไหมครับ"
พัคจูอูพึมพำอยู่ข้าง ๆ ผมเกือบจะสวนไปแล้วว่าฉันก็หวังให้ UA จ่ายเงินพิเศษสำหรับเรื่องนั้นเหมือนกัน แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ได้
"เอาล่ะ เลิกคุยกันได้แล้ว ใกล้จะถึงคิวพวกเราแล้วนะ"
"ครับ!"
เหล่าเมมเบอร์ขานรับคำสั่งของชเวเจโฮเสียงดังลั่น
ขณะที่เราเริ่มเดินไปหลังเวที ชองซองบินก็เดินเข้ามาหาผมแล้วเรียกเบา ๆ
"ฮยอง"
"อืม มีอะไรล่ะ"
"พวกเราจะจบรายการตอนสุดท้ายได้ด้วยดีใช่ไหมครับ"
คำพูดนั้นแฝงความกังวลเอาไว้นิด ๆ แต่ก็มีความหวังเล็ก ๆ ว่าทุกอย่างจะออกมาราบรื่น
และสิ่งที่ก้าวข้ามอารมณ์อันซับซ้อนเหล่านั้นไปก็คือความมั่นใจที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก
"อืม ฉันจะระวังไม่ให้มีอะไรผิดพลาดและทำให้ดีที่สุดเหมือนกัน"
นั่นคือทั้งหมดที่ผมพอจะตอบกลับไปได้
* * *
"นี่ อายุขนาดนี้แล้วยังดูรายการไอดอลอยู่อีกเหรอ"
"แล้วมันจะทำไมล่ะ เลิกหาเรื่องแล้วก็ไปเล่นเกมสุดที่รักของแกเลยไป"
ในห้องนั่งเล่นของบ้านธรรมดาหลังหนึ่ง สองพี่น้องกำลังแลกเปลี่ยนบทสนทนาอันแสนเป็นมิตรกัน
ผู้ที่กำลังสนทนากันอยู่คือแพ็กแฮวอนที่กำลังรอคิวของวง Spark ในรายการเพลง และ 'แพ็กแฮอิน' พี่ชายของเธอที่เดินออกมาหาน้ำแข็งกิน (แพ็กแฮวอนไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมหมอนี่ถึงชอบเคี้ยวน้ำแข็งได้ทั้งวัน)
"แฮวอน แกอยู่ม.ปลายแล้วนะ เลิกดูอะไรพวกนี้แล้วไปอ่านหนังสือได้แล้ว เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวขี้เกียจสันหลังยาวสักที"
"เออ หุบปากไปเลย"
แพ็กแฮวอนตอบกลับไปอย่างอัตโนมัติ โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองไปทางพี่ชายเลยด้วยซ้ำ
จากที่แพ็กแฮวอนรู้ จำนวนวันที่หมอนั่นตั้งใจอ่านหนังสือจริง ๆ ตลอดสามปีตอนอยู่ม.ปลาย นับด้วยนิ้วมือข้างเดียวยังได้เลย
"วันนี้วง 'โลเรล' มาขึ้นแสดงด้วยป้ะ"
"โอ๊ย ไสหัวไปเลยไป! ถ้าเดี๋ยวตอนวง Spark ออกมาแล้วแกยังพูดแทรกอีกล่ะก็ แกตายแน่!"
เมื่อแพ็กแฮวอนที่กำลังอารมณ์บูดถลึงตาใส่ แพ็กแฮอินก็ทำแค่ส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับจะบอกว่า 'ให้ตายเถอะ'
แพ็กแฮอินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมน้องสาวของเขาต้องทนดูโฆษณายาวเหยียดพวกนั้นเพื่อรอคิววงโปรดของตัวเองด้วย แค่รอดูคลิปการแสดงใน MiTube เอาไม่ได้หรือไง
'พวกไอดอลมันมีอะไรดีนักหนาวะ'
แพ็กแฮอินยักไหล่ วินาทีนั้นเองแพ็กแฮวอนก็กรีดร้องเสียงแหลมปรี๊ด
"กรี๊ด! ชุดนักเรียนสีม่วงของซองบินมาแล้ว! ชุด***นี่มันสุดยอดไปเลย!"
หมอนอิงบนโซฟาในมือของแพ็กแฮวอนถูกบีบขยำจนยู่ยี่เหมือนถ้วยกระดาษเปียก ๆ แพ็กแฮอินเริ่มจะรู้สึกกลัวน้องสาวตัวเองขึ้นมานิด ๆ แล้ว
อาการพร่ำเพ้อของแพ็กแฮวอนยังไม่จบลงแค่นั้น
"ใครเป็นคนคิดท่าเต้นท่อนนี้เนี่ย ถามจริง... อินโทรนี้มันระดับตำนานชัด ๆ..."
"ป้ายชื่อของจูอูโคตรน่ารักเลย... เชี่ยเอ๊ย แบบนี้มันควรจะผิดกฎหมายไม่ใช่หรือไง โอ๊ย ฉันอยากจะทุบหน้าผากตัวเองให้พังไปเลย"
"ชเวเจโฮ ไอ้***เอ๊ย ไอ้จิ้งจอกนี่ ไอ้*************"
แพ็กแฮวอนพร้อมที่จะพรั่งพรูคำชมอย่างไม่ขาดปากให้กับผู้ชายทุกคนที่ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอ
ก็จริงอยู่ที่พวกเขาทุกคนหน้าตาดี แต่มันใช่เรื่องที่จะต้องมาตื่นเต้นอะไรขนาดนี้เลยเหรอวะ
จังหวะที่แพ็กแฮอินกำลังจะเดินเลี่ยงออกมาด้วยความงุนงง แพ็กแฮวอนก็คว้าตัวเขาเอาไว้
"นี่ นั่นมันชุดนักเรียนโรงเรียนพี่ไม่ใช่เหรอ"
"อะไรนะ"
เมื่อได้ยินคำทักท้วงของแพ็กแฮวอน แพ็กแฮอินก็หันไปมองทีวี
"หา?"
และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ชุดนักเรียนที่แสนจะจืดชืดและคุ้นตาของโรงเรียนเก่าเขากำลังปรากฏหราอยู่บนหน้าจออย่างเด่นชัด
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น