บทที่ 78

ข้อมูลส่วนตัว

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีโรงเรียนอื่นนอกจากโรงเรียนแกที่มีเครื่องแบบแบบนั้น... ฉันล่ะช็อกจริง ๆ"

แพ็กแฮวอนเดาะลิ้น เธอไม่ได้นึกถึงความเป็นไปได้เลยสักนิดว่าน้องชายของเธอจะเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับไอดอลที่เธอกำลังดูอยู่

แพ็กแฮอินก็รู้สึกแบบเดียวกัน เขาคิดไม่ออกเลยว่าในหมู่เพื่อนของตัวเองจะมีใครสนใจเรื่องพวกดารา ดังนั้นแพ็กแฮอินจึงได้แต่บ่นกระปอดกระแปด

"ประเทศเราผลิตแต่ผ้าสีผักโขมหรือไง"

ขณะที่แพ็กแฮอินกำลังบ่นและเตรียมจะละสายตา ใบหน้าของไอ้คนที่กำลังเต้นอยู่ในชุดเครื่องแบบที่ดูเหมือนกิมจิหมักได้ที่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"หา?"

แพ็กแฮอินชะงักไป แพ็กแฮวอนที่สังเกตเห็นจึงเอ่ยขึ้น

"อะไรยะ แม้แต่แกก็ยังดูออกใช่ไหมล่ะว่าเขาหล่อกว่าแกตั้งเยอะ หน้าตานี่มันคือทุกสิ่งจริง ๆ"

แพ็กแฮอินเมินคำชื่นชมของแพ็กแฮวอน เขาไม่อาจละสายตาจากหน้าจอได้เลย

หลังจากเห็นภาพซูมหน้าของหมอนั่นในชุดเครื่องแบบสีเขียวอีกสองสามครั้ง แพ็กแฮอินก็พึมพำออกมา

"ทำไมหมอนั่นถึงไปอยู่ที่นั่นได้วะ..."

แพ็กแฮวอนเงยหน้ามองแพ็กแฮอินด้วยความสงสัยว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ คำพูดต่อมาของแพ็กแฮอินยิ่งน่าตกใจเข้าไปอีก

"ฉันรู้จักหมอนั่น เขาอยู่โรงเรียนเดียวกับฉัน"

"อะไรนะ!"

"คนที่ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเราน่ะ ใช่หมอนั่นหรือเปล่า... คิมฮัน"

"อ๊ะ ตกใจหมดเลย! ไม่ใช่สักหน่อย นั่นคิมอีวอลต่างหาก"

"นั่นชื่อจริงเหรอ ไม่ใช่สเตจเนมหรือไง"

"พวกเขาใช้ชื่อจริงกันทุกคนนั่นแหละ"

แพ็กแฮวอนตอบอย่างผิดหวัง เธอแอบหวังให้เกิดสถานการณ์ทำนองว่า 'ไอดอลของฉันดันกลายเป็นหลานของป้าของเพื่อนพี่ชายที่เป็นญาติห่าง ๆ' อะไรแบบนั้น แต่ชีวิตคนเราไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

แม้น้ำเสียงของแพ็กแฮวอนจะฟังดูห่อเหี่ยว แต่แพ็กแฮอินก็ยังคงยืนกราน

"ไม่ใช่เหรอ แต่เขาหน้าตาเหมือนคิมฮันเปี๊ยบเลยนะ"

"โธ่เอ๊ย ถ้าโรงเรียนพี่มีคนหน้าตาแบบนั้นอยู่ พี่คิดว่าฉันจะไม่รู้เรื่องหรือไง"

"แล้วแกรู้เรื่องของฉันสักแค่ไหนกันเชียว"

"นั่นก็จริง"

แพ็กแฮวอนหันหลังให้แพ็กแฮอิน พร้อมกับบอกให้เขาเลิกโกหกได้แล้ว

แต่เอาเข้าจริง ผู้ชายบนหน้าจอก็หน้าตาเหมือนเพื่อนร่วมชั้นของแพ็กแฮอินไม่มีผิด

"แน่ใจนะว่าเขาชื่อคิมอีวอล เขาไม่เคยเปลี่ยนชื่อใช่ไหม"

"ฉันว่าไม่นะ เพราะเขาไม่เคยพูดอะไรทำนองนั้นเลย"

เมื่อได้ยินคำตอบของแพ็กแฮวอน แพ็กแฮอินก็ลูบปลายคางอย่างครุ่นคิดและพยักหน้า

"อืม นั่นสิ ไม่มีทางที่หมอนั่นจะมาเป็นไอดอลได้หรอก"

"อะไรนะ นี่พี่กำลังดูถูกไอดอลอยู่หรือไง"

แพ็กแฮวอนตอกกลับ แต่ไม่ว่าน้องสาวจะพูดอะไร แพ็กแฮอินก็ยังคงพูดต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

"เลิกหาเรื่องสักทีได้ไหม ฉันไม่ได้ประชดเลยนะ พูดจริง ๆ นิสัยแกนี่มัน..."

"โอ๊ย ถ้าจะเอาแต่พล่ามก็ไสหัวไปเลยไป!"

แพ็กแฮวอนปาหมอนอิงใส่เขา ทว่าแพ็กแฮอินก็เบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉับไว เป็นท่วงท่าที่บ่งบอกถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมานานปี

"เปล่า ที่พูดไปก็เพราะคิมฮันเอาแต่ตั้งใจเรียนต่างหาก หมอนั่นดูจะเป็นเด็กหัวกะทิมาตลอด คนแบบนั้นจะมาเป็นไอดอลจริง ๆ หรือไง"

"พี่ไม่ได้สนิทกับเขาใช่ไหมล่ะ วัน ๆ พี่ก็เอาแต่เล่นสนุกนี่นา"

"คุยกันแค่ตอนเตะบอลเว้ย ยัยบ้าเอ๊ย"

สงครามฝีปากระหว่างสองพี่น้องยังคงปะทุขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

ตอนนั้นเอง ภาพของคิมอีวอลที่ดูฉลาดหลักแหลมเป็นพิเศษอยู่เสมอก็ผุดขึ้นมาในหัวของแพ็กแฮวอน เธอยังจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องที่คิมอีวอลเริ่มเป็นเด็กฝึกตอนอายุยี่สิบปีด้วย

แพ็กแฮวอนพูดกับแพ็กแฮอิน

"นี่ ไปหยิบหนังสือรุ่นของพี่มาหน่อยสิ"

"ถ้าอยากรู้ขนาดนั้นก็ไปหาเองสิ ฉันมันโง่เกินกว่าจะจำได้แล้วว่าเอาไปเก็บไว้ไหน"

"โอ๊ย พี่นี่น่ารำคาญชะมัดเลย!"

แพ็กแฮวอนขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

ท้ายที่สุด แม้จะต้องไปรื้อค้นห้องเก็บของด้วยตัวเอง เธอก็หาหนังสือรุ่นของพี่ชายจนเจอด้วยพลังแห่งความรักที่เปี่ยมล้น

ที่นั่น ถัดจากใบหน้าที่ดูอ่อนวัยกว่าเดิมของคิมอีวอล มีตัวอักษรสองตัวซึ่งเป็นชื่อของเขาตีพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนว่า 'คิมฮัน'

* * *

≫ อีวอลคือชื่อจริงของเขาเหรอ?

ทันทีที่เห็นหัวข้อนั้น ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ผมขยี้ตาแล้วอ่านโพสต์นั้นอีกครั้ง

แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ประโยคที่ตั้งคำถามว่าชื่ออีวอลเป็นชื่อจริงหรือไม่นั้นเด่นหราอยู่อย่างชัดเจน

โพสต์นี้ถูกอัปโหลดเมื่อประมาณ 3 ชั่วโมงที่แล้ว

เมื่อลองค้นหาดู ก็พบโพสต์ทำนองเดียวกันอยู่สองสามโพสต์ โชคดีที่ยังมีไม่มากนัก

ดูเหมือนมันจะเป็นข่าวลือที่แพร่กระจายออกมาหลังจากถูกพูดถึงที่ไหนสักแห่ง คงจะเป็นในเว็บบอร์ดหรือบัญชีส่วนตัวสักบัญชี

ผมเปลี่ยนชื่อมาจริง ๆ นั่นแหละ แต่มัน...

'การที่ชื่อเก่าของผมแพร่สะพัดออกไปแบบนี้มันออกจะเกินไปหน่อยนะ'

ชวนปวดหัวชะมัด ผมเกลียดชื่อเก่าของตัวเองสุด ๆ

เวลาที่คนไม่รู้ตื้นลึกหนาบางรู้ว่าผมเปลี่ยนชื่อ พวกเขามักจะถามว่า 'แต่มันเป็นชื่อล้ำค่าที่พ่อแม่ตั้งให้นะ ไม่เสียดายที่เปลี่ยนเหรอ'

ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าผมไม่รู้สึกเสียดายสักนิด ทุกครั้งที่นึกถึงพ่อแม่ที่เอาแต่พร่ำสอนเรื่องความกตัญญูและตั้งชื่อผมว่า 'ฮโยอิล' แต่สุดท้ายกลับทอดทิ้งผมไป ผมก็โกรธแค้นจนอดไม่ได้ที่จะต้องเปลี่ยนชื่อทิ้ง

(หมายเหตุผู้แปล: ตัวอักษรคำว่า 'ฮโย' ในชื่อฮโยอิล แปลว่า 'ความกตัญญู')

สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่าก็คือสถานการณ์ของผมยังดีกว่าของพี่สาวเสียอีก

ผมได้ยินมาว่าชื่อของพี่สาวถูกตั้งขึ้นมาลวก ๆ โดยย่อจากชื่อสำนักงานเขตตอนที่ไปแจ้งเกิด เป็นชื่อที่ตั้งจากอะไรก็ตามที่พวกเขามองเห็นในตอนนั้น

พี่สาวผมไม่ได้เปลี่ยนชื่อ แต่ผมเปลี่ยน ทันทีที่บรรลุนิติภาวะ ผมก็ยื่นเรื่องขอเปลี่ยนชื่อทันที

ในเมื่อชีวิตนี้ผมก็เปลี่ยนชื่อแล้วเหมือนกัน ผมจึงอยากใช้ชีวิตราวกับว่าชื่อเก่าไม่เคยมีอยู่จริง

ถ้าชื่อจริงของผมถูกเปิดเผยก่อนที่จะออกจากวง Spark พอผมกลับไปใช้ชีวิตคนธรรมดา ผมก็คงต้องได้ยินคนถามว่า 'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ชื่อจริงของคุณคือ 'ฮโยอิล' หรอกเหรอ มีเหตุผลอะไรถึงเปลี่ยนชื่อล่ะ'

แต่ดูเหมือนเรื่องราวจะไม่เป็นไปตามที่ผมต้องการ

แฟนคลับไอดอลเป็นคนแบบไหนกันล่ะ พวกเขาคือนักโบราณคดีไซเบอร์ที่ใช้ทักษะการค้นหาอันน่าทึ่งเพื่อขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตที่แม้แต่เจ้าตัวยังลืมไปแล้ว

ไม่ว่าผมจะอยากซ่อนชื่อสามพยางค์ของตัวเองมากแค่ไหน แต่ถ้ามีใครได้หนังสือรุ่นของผมไป ทุกอย่างก็จบเห่

มันเป็นชื่อที่ผมพยายามปกปิดอย่างเอาเป็นเอาตายตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรี แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ผมคงต้องบอกพวกเมมเบอร์ก่อนว่าเดิมทีผมชื่อคิมฮโยอิล และเกือบถูกบังคับให้ใช้ชีวิตเป็นเด็กหนุ่มวิถีขงจื๊อที่ยึดมั่นในความกตัญญู

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับแผ่นดินจะทรุด แล้วลุกขึ้นยืน

จากนั้นผมก็ลองขอเอกสารรับรองประวัติแบบละเอียดเพื่อมาพิสูจน์คำพูดของตัวเอง แต่ทว่า...

"หา?"

มีบางอย่างแปลกไป

ตรงช่อง 'ชื่อหลังเปลี่ยนชื่อ' ระบุไว้ถูกต้องว่าเป็น 'คิมอีวอล' แต่ 'ชื่อก่อนเปลี่ยนชื่อ' กลับไม่ใช่ 'คิมฮโยอิล'

มันถูกระบุไว้ว่า 'คิมฮัน' ซึ่งเป็นชื่อบนชุดนักเรียนของผม

โรงเรียนที่ผมเคยเรียนยังคงเป็นที่เดิม มีเพียงชื่อกับป้ายชื่อของผมเท่านั้นที่เปลี่ยนไป

ก่อนหน้านี้ผมสอบติดมหาวิทยาลัยแต่ก็ไม่ได้เรียน

เมื่อวิเคราะห์จากสิ่งที่ผมเคยเจอมาก่อนหน้านี้ สถานการณ์ปัจจุบัน...

ปัจจัยหลักทางสังคมอย่างเช่นราคาสินค้า เหตุการณ์สำคัญ และราคาหุ้น ส่วนใหญ่ยังคงตรงกับความทรงจำของผม

ปัจจัยส่วนตัวอย่างเช่นชื่อของผม ที่อยู่ของพ่อแม่ และประวัติการศึกษา ถูกเปลี่ยนแปลงตามอำเภอใจโดยอิงจากเกณฑ์ที่ระบบกำหนด

...สามารถสรุปออกมาได้เป็นสองข้อนี้

แบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?

การที่ผมย้อนเวลากลับมาในอดีตเมื่อเก้าปีก่อนก็ประหลาดพออยู่แล้ว แต่จะมาบิดเบือนรายละเอียดบัดซบพวกนี้เพื่อให้ผมเป็นไอดอลไปทำไมกัน?

ชื่อเก่าของผมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการเป็นไอดอลเลย

การแทรกแซงครั้งนี้บ่งบอกว่าระบบต้องการควบคุมผมในด้านอื่น ๆ นอกเหนือจากแค่การทำ KPI ให้สำเร็จ

ทำไมล่ะ? มันหมายความว่ายังไง?

การที่ชื่อผมเปลี่ยนจาก 'คิมฮโยอิล' เป็น 'คิมฮัน' มันจะไปต่างอะไรกัน?

พอเห็นว่าคนพวกนั้นที่ทำกับลูกตัวเองเหมือนขยะหายตัวไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ก็ดูเหมือนว่าความรู้สึกที่พวกเขามีต่อพวกเราไม่ได้เปลี่ยนไปสักเท่าไหร่ แล้วทำไมระบบต้องทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้ด้วย?

วินาทีนี้ ผมอยากจะงัดกับระบบจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาว ผมคงกระโดดหน้าต่างลงไปเดี๋ยวนี้เลย เพื่อทำให้ไอ้เรื่องบัดซบทั้งหมดที่ระบบอุตส่าห์วางแผนมาอย่างยากลำบากกลายเป็นเรื่องสูญเปล่า

แต่ความโกรธก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ผมรู้เรื่องนั้นดี

ผมจึงเริ่มคิดแทน ในเมื่อจำอดีตไม่ได้ อย่างน้อยผมก็ต้องคาดเดาอนาคตให้ได้ ผมพยายามรวบรวมสมาธิแล้วทบทวนสถานการณ์ปัจจุบันดูอีกครั้ง

ไม่ความคาดหวังที่พ่อแม่มีต่อผมพังทลายลง ก็คงเป็นเพราะพวกเขาโกรธยิ่งกว่าในชีวิตที่แล้ว เลยไล่ผมออกจากบ้านเร็วกว่าเดิม

โครงสร้างครอบครัวของผมเปลี่ยนไปจากที่เคยรู้มากแล้ว

แถมความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวก็ยังไม่สมบูรณ์

พอเอาสองเรื่องนี้มาปะติดปะต่อกัน ข้อสันนิษฐานชวนหวั่นใจที่ผมไม่อยากแม้แต่จะนึกถึงก็ผุดขึ้นมา

จะเป็นอย่างไรถ้าน้องสาวของผมถูกจับแยกจากครอบครัวเหมือนกัน และเพราะแบบนั้น ผมถึงไม่สามารถติดต่อเธอได้เลยจนกว่าจะรื้อฟื้นความทรงจำได้ครบถ้วน หรือบรรลุ KPI ได้ทั้งหมด

นั่นหมายความว่า ไม่ว่าน้องสาวผมจะตกอยู่ในสถานการณ์ไหน ถ้าผมถูกระบบปั่นหัวอยู่ฝ่ายเดียวเพราะขาดข้อมูลล่ะก็...

ความคิดในหัวที่แล่นฉิวอย่างบ้าคลั่งหยุดชะงักลงกะทันหัน

"เวรเอ๊ย!"

ผมทุบมือลงบนโต๊ะ พยายามข่มความโกรธเอาไว้

ความคิดที่ว่าตัวเองอาจถูกระบบหลอกปั่นหัวมาตลอดทำให้รู้สึกเหมือนหัวแทบจะระเบิด

ผมซุกหน้าลงกับฝ่ามือแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จังหวะนั้นเอง ผมก็นึกถึงข้อความโต้ตอบครั้งล่าสุดระหว่างตัวเองกับระบบขึ้นมาได้

+

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ของคุณส่งมาถึง

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณจำเป็นต้องใช้สิ่งนั้นเพื่องานจริง ๆ หรือ คิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนดีแล้วใช่ไหมว่ามีวิธีที่ดีกว่านี้หรือเปล่า

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ของคุณส่งมาถึง

▶ ฉันจะส่งรายการสิ่งของไปให้ เลือกเอาจากในนั้นก็แล้วกัน คุณควรจะสำนึกบุญคุณซะนะว่าไม่มีบริษัทไหนดูแลพนักงานดีขนาดนี้หรอก ผู้ช่วยผู้จัดการคิม จิ๊

+

ตอนนั้น ระบบแสดงท่าทีแตกต่างไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

แทนที่จะแค่สั่งงานเหมือนปกติ ระบบกลับโต้ตอบกับผม ตอบสนองต่อความคิดของผม แถมยังเสนอทางเลือกให้ด้วย

เมื่อตระหนักได้ว่าผมอาจจะโต้ตอบกับระบบได้ ผมก็เลยลองเรียกมันออกมา

แต่ระบบไม่ได้ปรากฏขึ้นมาในทันที ผมเลยพยายามสุมความโกรธให้คุกรุ่นขึ้นไปอีก กะเอาให้รุนแรงพอที่ระบบจะสัมผัสได้

'โผล่หัวออกมาสิวะ ไอ้เวรเอ๊ย'

ก่อนที่ในหัวผมจะพ่นคำด่าทอออกมาจนหมดเปลือก ระบบก็โผล่มาจนได้

+

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ของคุณส่งมาถึง

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วรู้ตัวไหม? ผู้บังคับบัญชาเป็นเพื่อนเล่นคุณหรือไง? คิดว่าฉันเป็นคนที่นึกอยากจะเรียกตอนไหนก็เรียกได้งั้นเหรอ?

+

'พอได้แล้ว พูดกันดี ๆ เถอะ'

ผมถลึงตาใส่ระบบแล้วถามออกไป

ตอนนี้นูนายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?