บทที่ 79

โปรแกรมสนับสนุนการออกแบบ KPI (1)

ระบบที่เอาแต่พล่ามมาจนถึงเมื่อกี้จู่ ๆ ก็เงียบไปพักใหญ่

ผมไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงนัก เลยคาดคั้นระบบต่อไป

'น้องสาวผมยังมีชีวิตอยู่ไหม'

ถ้ายืนยันเรื่องนี้ไม่ได้ แล้วผมจะไปสนเรื่อง KPI กับไอดอลทำไมวะ?

ทำไมผมถึงต้องมาทนทำอะไรแบบนี้ แล้วลากเด็กอนาคตไกลพวกนั้นมาเดือดร้อนด้วย?

ผมสงบสติอารมณ์ไม่ได้เลย รู้สึกเหมือนมีกองไฟนับพันแผดเผาอยู่ข้างในอก

แล้วในที่สุด ระบบก็ปรากฏขึ้นและเอ่ยออกมา เป็นแค่ประโยคสั้น ๆ

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณเห็นบริษัทเป็นเรื่องล้อเล่นหรือไง?

+

เชี่ยเอ๊ย แล้วถ้ากูคิดแบบนั้นแล้วมันจะทำไมวะ?

ตั้งแต่ตอนที่ระบบมอบหมายเป้าหมายบ้าบอให้คนห่วย ๆ อย่างผมเดบิวต์เป็นไอดอล ผมก็ตะหงิดใจอยู่แล้ว

มีคนที่เหมาะจะเป็นไอดอลมากกว่าผมตั้งเท่าไหร่? แล้วมันมีภารกิจตั้งกี่อย่างที่ง่ายไปกว่าการย้อนเวลาให้คนเป็นหรือชุบชีวิตคนตายกลับขึ้นมา?

แต่เรื่องพวกนี้กลับมาตกอยู่ที่ผมคนเดียวเนี่ยนะ? มนุษย์เงินเดือนธรรมดา ๆ อย่างผมนี่นะ?

นั่นทำให้ผมได้สมมติฐานขึ้นมาข้อหนึ่ง

เช่นเดียวกับที่ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพาระบบเพื่อช่วยน้องสาว ระบบเองก็ต้องมีเหตุผลเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องการให้ผมเป็นไอดอลให้ได้ ต่อให้มันจะต้องลงทุนลงแรงทำเรื่องยุ่งยากสารพัดก็ตามที

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถ้าผมที่เป็นมนุษย์ที่ระบบต้องการตัว ดันไม่ให้ความสำคัญกับการบรรลุเป้าหมายและแหกคอกออกนอกเส้นทางของมัน?

อย่างเช่น กระโดดลงจากระเบียงตึกนี้ซะตอนนี้เลย ทำลายความคืบหน้าทุกอย่างทิ้งก่อนที่จะทำผลงานทะลุเป้า KPI

ในเมื่อระบบมันอ่านใจผมได้ มันก็ควรจะสัมผัสได้ว่าผมไม่ได้มาล้อเล่น

เพราะงั้นระบบก็ต้องพิสูจน์ให้เห็น

พิสูจน์ว่าน้องสาวของผมยังมีชีวิตและปลอดภัยดี และมันสามารถแทรกแซงสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเธอในอนาคตได้จริง

ถ้ามันไม่อยากเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาเพียงคนเดียวต้องมาตายไปทั้งที่มันกำลังบ้าอำนาจอยู่แบบนี้

จังหวะนั้นเอง ระบบก็กะพริบวาบราวกับมีสัญญาณรบกวนแทรกเข้ามา

แล้วประโยคใหม่ก็ปรากฏขึ้น

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ แล้วคุณต้องการอะไรล่ะ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม?

+

พิสูจน์สิ

เหมือนกับที่ฮันพยองอินดัสทรีพิสูจน์ให้เห็นว่าสามารถจ่ายค่าจ้างให้ผมได้ด้วยการจ่ายเงินเดือนให้ทุกเดือนนั่นแหละ

จากนั้นเอกสารยืดยาวก็เด้งขึ้นมา มันคือบริการใหม่

+

[ระบบ] แจ้งเตือน 'บริการสวัสดิการ' แก่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา'

▷ 'ผู้บังคับบัญชา' จะปกป้องญาติทางสายเลือดของ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' จากภัยคุกคามภายนอกในทุกกรณี ยกเว้นในกรณีที่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' ไม่สามารถบรรลุ KPI

▷ 'ผู้บังคับบัญชา' จะแจ้งสถานะญาติทางสายเลือดของ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' จำนวนหนึ่งคน (ระบุได้เพียงคนเดียว และเมื่อตั้งค่าแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้) เมื่อ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' ร้องขอ ภายใต้ขอบเขตความเป็นส่วนตัวและ 'การละเมิดความลับ'

+

รู้สึกแปลก ๆ แฮะที่ใช้คำว่า 'บริการ' กับเรื่องแบบนี้

แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมโล่งใจขึ้นมาบ้างที่รู้ว่าน้องสาวยังปลอดภัย และตราบใดที่ผมไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยดีต่อไป

ผมลงทะเบียนชื่อน้องสาวไว้ใน 'บริการสวัสดิการ' ทันที แล้วขอดูสถานะของเธอ

+

[ระบบ] รายละเอียดการใช้ 'บริการสวัสดิการ'

▷ ความสัมพันธ์: ญาติทางสายเลือด

▷ สถานะสุขภาพ: ดี

▷ สถานะทางจิตใจ: ดี

▷ อื่น ๆ: กำลังนอนหลับ

+

"เฮ้อ..."

คลื่นอารมณ์ที่อธิบายไม่ถูกถาโถมเข้าใส่ ผมจ้องมองสถานะ 'ดี' อันสว่างไสวอยู่นานสองนาน ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้า แล้วนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่โต๊ะ

* * *

หลังจากคิดมากจนปวดหัว ในที่สุดผมก็ข่มตาหลับได้ตอนตีห้า ก่อนที่นาฬิกาปลุกจะแผดเสียงร้องตอนตีห้าครึ่ง ใครจะไปรู้ล่ะว่าคำกล่าวที่ว่า 'พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่' มันจะทำให้รู้สึกรันทดได้ขนาดนี้

หัวผมตื้อไปหมด อาจเป็นเพราะนอนไม่พอ ผมตบหน้าตัวเองสองสามทีเพื่อเรียกสติ

หลังจากล้างหน้า ผมก็มายืนปิ้งขนมปังหน้ากระทะตามปกติ ดูเหมือนผมจะฝึกฝนตัวเองมาดีแล้ว ตอนนี้ผมทำขนมปังปิ้งได้ชำนาญพอ ๆ กับการหลับตาผูกเนกไทในเช้าวันธรรมดาเลยทีเดียว

ผมไม่ลืมแบ่งขนมปังปิ้งให้พวกเมมเบอร์ และพูดคุยเรื่องไลฟ์ที่จะจัดขึ้นในเย็นวันนี้

ผมเกริ่นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ช่วงนี้เรื่องที่ฉันเปลี่ยนชื่อกำลังเป็นที่พูดถึงบนเน็ต ถ้ามีคำถามเรื่องนี้โผล่มาในเมนต์ ฉันจะอธิบายให้ฟังเอง เพราะเรื่องที่ฉันเปลี่ยนชื่อน่ะเป็นเรื่องจริง"

นอกจากตัวเองแล้ว ผมก็สั่งห้ามพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ให้เข้าไปเช็กโซเชียลมีเดีย และเนื่องจากเรื่องของผมไม่ได้ถูกแชร์ลงบนนั้นมากนัก ผมจึงคิดว่าพวกเขาคงไม่รู้เรื่องนี้ ทว่า...

"ฮยองเปลี่ยนชื่อเหรอครับ?!"

พวกเขาโวยวายกันยิ่งกว่าที่ผมคิด อีชองฮยอนตกใจมากจริง ๆ

แม้แต่คังกียอนก็ยังเสริมขึ้นมาว่า เขาคิดมาตลอดว่าชื่อผมแปลกไม่เหมือนใคร ผมได้แต่หวังว่าพวกเขาจะมีรีแอ็กชันแค่นี้ หากเรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกในอนาคต

ตามกำหนดการ ไลฟ์เริ่มต้นขึ้นในเวลาหนึ่งทุ่มตรงของวันนั้น

'[Spark] (2X0319) เริ่มประกาศผลการรีวิวภารกิจ!' คอนเซปต์ของไลฟ์คือเหล่าเมมเบอร์ทำภารกิจทั้งหมดสำเร็จลุล่วง และมาจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ ฉลองกันด้วยความรู้สึกโล่งใจ

เพื่อให้เข้ากับคอนเซปต์ของไลฟ์ เมมเบอร์ทุกคนจึงปรากฏตัวด้วยลุคแต่งหน้าใส ๆ แบบธรรมชาติ

มีแค่ผมคนเดียวที่ได้ลุค 'แต่งหนาตึ้บแต่หลอกตาว่าแต่งหน้าใส ๆ' เพราะรอยคล้ำใต้ตาที่ย่ำแย่เกินเยียวยาของตัวเอง

ทีมงานครับ ผมขอใช้โอกาสนี้กล่าวคำขอโทษจากใจจริง

ผมไม่ลืมที่จะใส่ที่คาดผมป้ายชื่อเรืองแสงด้วย ถึงอย่างนั้น ไลฟ์วันนี้ก็มีความพิเศษที่หาได้ยาก นั่นคือการมีขนมวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าพวกเรา

บริษัทเตรียมขนมโปรดของแต่ละคนมาให้ เพราะมันคงตลกถ้านั่งปาร์ตี้ฉลองแต่บนโต๊ะกลับว่างเปล่า

สำหรับคนที่เคยประทังชีวิตด้วยถั่วจากห้องพักพนักงานของฮันพยองอินดัสทรีอย่างผม การมีขนมหลากหลายชนิดตั้งหกห่อวางอยู่ตรงหน้าถือเป็นความหรูหราขั้นสุด โดยเฉพาะหลังจากที่ต้องคุมอาหารอย่างเข้มงวดมานานหลายเดือน

ทว่า โต๊ะขนมนี้คงจะดูน้อยนิดมากในสายตาของคนดู

≫ ทุกคน... ขนมที่กินกันมีแค่นั้นจริง ๆ เหรอ?

≫ ที่มีขนมแค่หกห่อเพราะเมมเบอร์มีหกคนงั้นเหรอ? ได้โปรดบอกทีว่าไม่ใช่

≫ ถ้า UA งกเรื่องขนมขนาดนี้ละก็ ช่วยเขย่าถุงมันฝรั่งทอดที

คอมเมนต์ที่เดือดดาลกับขนมซึ่งมีเพียงแค่หกห่อในการไลฟ์สดพร้อมของกินครั้งแรกของพวกเราหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

โชคดีที่พวกเด็ก ๆ หัวเราะร่วนและอธิบายว่าปกติพวกเราไม่ใช่สายกินขนมกันสักเท่าไร บรรยากาศการไลฟ์สดจึงยังคงความสนุกสนานและอบอุ่นเอาไว้ได้

ยกเว้นตอนที่อีชองฮยอนซึ่งไม่ได้อ่านคอมเมนต์ ดันตื่นเต้นกับปาร์ตี้ขนมที่นาน ๆ จะมีสักทีจนพยายามจะเขย่าถุงมันฝรั่งทอด ทำเอาชองซองบินแทบหัวใจวาย

จากนั้น เมื่อถึงเวลาที่เมมเบอร์แต่ละคนต้องมาอัปเดตชีวิตช่วงนี้ให้ฟัง คอมเมนต์เกี่ยวกับการเปลี่ยนชื่อของผมก็ทยอยโผล่ขึ้นมาตามคาด

≫ เปลี่ยนชื่อแล้วเหรออีวอล?

≫ ที่ชื่ออีวอลเพราะเกิดเดือนกุมภาพันธ์หรือเปล่า?

≫ ช่วยบอกทีเถอะว่าทำไมถึงเปลี่ยนชื่อ!

เพื่อคลายความสงสัยของแฟน ๆ และเพื่อให้เมมเบอร์คนอื่นมีเวลาพูดคุยมากขึ้น ผมจึงรวบรวมคำถามที่คล้าย ๆ กันขึ้นมาอ่านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"มีคำถามเข้ามาเยอะเลยครับเรื่องที่ผมเปลี่ยนชื่อ ผมเปลี่ยนชื่อจริง ๆ ครับ และชื่อปัจจุบันนี้ผมก็เป็นคนตั้งเองด้วย!"

"ฮยองเป็นคนคิดเองเหรอครับ?"

คังกียอนถามด้วยความประหลาดใจ

โทษที สงสัยตอนที่บอกเรื่องเปลี่ยนชื่อไปก่อนหน้านี้ ผมคงจะอธิบายไม่ละเอียดพอล่ะมั้ง

"ใช่ครับ อย่างที่หลายคนเดาถูก ผมเกิดเดือนกุมภาพันธ์ ก็เลยเลือกชื่ออีวอล! ผมเปลี่ยนเพราะได้ยินมาว่าเปลี่ยนชื่อแล้วดวงจะดีขึ้นครับ"

เมื่อก่อน คำอธิบายนี้มักจะทำให้ทุกคนคล้อยตามได้เสมอ ผมไม่เคยรู้สึกขอบคุณการมีอยู่ของการดูดวงเท่านี้มาก่อนเลย

พัคจูอูที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ เอ่ยชมชื่อนี้ว่ามันมีเอกลักษณ์และเท่ดี

ความจริงก็คือ ผมเกลียดชื่อ 'คิมฮโยอิล' มากจนรีบพุ่งไปที่สำนักงานเขตเพื่อยื่นเรื่องขอเปลี่ยนชื่อ แล้วเพิ่งมารู้ตัวว่าตัวเองยังไม่ได้คิดชื่อใหม่เลย ด้วยความลุกลน ผมก็เลยหยิบเอาคำว่า 'อีวอล' จากข้อมูลส่วนตัวมาใช้

ชองซองบินพยักหน้าแรง ๆ พร้อมกับเสริมว่า 'เรื่องดวงน่ะสำคัญ สำคัญมากจริง ๆ'

ดูเหมือนหมอนี่จะเข้าใจผิดคิดว่าผมเปลี่ยนชื่อเพราะได้รับนิมิตจากบรรพบุรุษซะแล้ว

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากตัวเอง ผมจึงถามเมมเบอร์คนอื่นเรื่องที่มาของชื่อพวกเขา และดึงบทสนทนาไปทางนั้นแทน ระหว่างที่พวกเขากำลังเล่าเรื่องของตัวเอง ผมก็คอยเช็กคอมเมนต์ไปด้วย

≫ ทุกคนทำงานหนักมากจนถึงการออกอากาศครั้งสุดท้าย♡

≫ มีขนมแค่หกชิ้นแถมยังใช้ที่คาดผมรีไซเคิลอีกㅠ ไอดอลสายประหยัดของแท้

≫ หุ่นของเจโฮสุดยอดมาก... เจโฮ วัดความกว้างไหล่ให้ดูหน่อยได้ไหม?

≫ วันนี้หน้าตาของอีชองฮยอนก็ช่วยกู้โลกเอาไว้อีกแล้ว

โชคดีที่คอมเมนต์บ่นเรื่อง 'ขนมสายประหยัด' จากค่าย UA หายไปเกือบหมดแล้ว และถูกแทนที่ด้วยคอมเมนต์ที่เกี่ยวข้องกับไลฟ์มากขึ้น

'ความกว้างไหล่ของชเวเจโฮ... หน้าตาของอีชองฮยอน... '

ผมจดจำคีย์เวิร์ดที่ถูกพูดถึงในคอมเมนต์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วจึงหันกลับมาสนใจบทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่

เนื้อหาหลังจากนั้นไม่ได้ต่างจากที่พวกเราตกลงกันไว้ล่วงหน้ามากนัก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่เมมเบอร์ซื้อพร็อปขึ้นเวทีมาจากไหน ชอบอะไร และเสียดายอะไรบ้างเกี่ยวกับการทำกิจกรรมโปรโมต ฯลฯ

ตอนที่ไลฟ์ใกล้จะจบ ชองซองบินก็อ่านคอมเมนต์หนึ่งขึ้นมา

"มีคนบอกว่าดูสเตจของพวกเราแล้วกลายมาเป็นแฟนคลับเพราะเห็นหน้าตาของพวกเราครับ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าเป็นสเตจไหน"

"นายกะจะดูสเตจนั้นวันนี้แล้วค่อยนอนเหรอ..."

เมื่อเจอคำถามของพัคจูอู ชองซองบินก็ยิ้มกว้างแล้วตอบว่า 'ใช่'

ผมได้แต่สงสัยว่าตัวเองโผล่เข้าไปในสเตจนั้นเยอะหรือเปล่า ซึ่งก็หวังว่าจะไม่นะ

ผมไม่อยากให้ประสบการณ์การโดนตกมาเป็นแฟนคลับของพวกเขาต้องมัวหมอง เพราะวิดีโอคุณภาพต่ำภาพแตกยับที่มีผมติดอยู่เป็นฉากหลังหรอกนะ

"สเตจตอนที่เจโฮฮยองทำปากกาหักใช่ไหมครับ? ในเมื่อยังไงก็จะดูอยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวเราไปรวมตัวที่ห้องนั่งเล่นแล้วดูด้วยกันเถอะครับ!"

อีชองฮยอนพูดอย่างตื่นเต้น

ทุกคนยกเว้นชเวเจโฮต่างกัดริมฝีปากกลั้นขำ แต่ผมกลับขำไม่ออก

แต่ผมก็พยายามฝืนหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ ระมัดระวังอย่างมากไม่ให้บรรยากาศของการไลฟ์สดกร่อย

คืนนั้น พวกเขาไปรวมตัวกันอยู่หน้าทีวีจริง ๆ เพื่อดูสเตจที่แฟนคลับบอกว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้กลายมาเป็นแฟนคลับ

อันที่จริง ผมกะว่าจะชิ่งหนีไปซะหน่อย

เนื่องจากพวกเราเหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกไม่นาน ผมจึงคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าปล่อยให้พวกเขาสร้างความทรงจำกันเองแค่ห้าคน

ทว่าแผนการอันยิ่งใหญ่ของผมกลับพังไม่เป็นท่า

'ฮยอง ถ้ายังไม่นอนก็มาดูด้วยกันเถอะครับ! ขาดพี่ใหญ่ไปไม่ได้นะ!'

เป็นเพราะผมโดนอีชองฮยอนจับตัวไว้ได้น่ะสิ ช่วงนี้เห็นว่ารูทีนสกินแคร์ของเขาดีขึ้น ผมเลยอุตส่าห์เรียกชื่อเขาดี ๆ แล้วเชียว แต่หลังจากคืนนี้ ผมจะกลับไปเรียกเขาว่า 'ไอ้เด็กชองฮยอน' เหมือนเดิม

ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปนั่งอยู่ข้างชเวเจโฮที่ยึดมุมโซฟาเอาไว้

เขากอดหมอนอิงไว้พร้อมกับทำหน้าอึดอัดใจ ใช่ นายเองก็คงรู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันน่ากระอักกระอ่วนเหมือนกันสินะ

"นั่งกันครบแล้วใช่ไหมครับ! งั้นผมจะเปิดคลิปแล้วนะ!"

เมื่อชองซองบินให้สัญญาณ คลิปวิดีโอก็เริ่มเล่น

แสงไฟสีน้ำเงินสาดส่องลงมาบนเวที และกล้องก็จับภาพคนทั้งหกที่ยืนเรียงแถวกันอยู่

พวกเขาส่งเสียงร้องกันดังลั่นทุกครั้งที่มีใครโผล่ขึ้นมาบนจอ จากนั้นก็พากันชมเชยอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น

'อึดอัดชะมัด'

เป็นเพราะผมคอยมอนิเตอร์วิดีโอของ Spark คนเดียวมาตลอดหรือเปล่านะ? โมเมนต์ที่ได้มานั่งดูทุกคนบนหน้าจอพร้อมกันแบบนี้มันเลยรู้สึกไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ความอึดอัดก่อตัวขึ้นทุกครั้งที่กล้องโฟกัสมาที่ผม ผมรู้สึกแปลกแยกจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก

ในที่สุดผมก็ทนความอึดอัดไม่ไหว เลยพยายามลุกจากที่นั่งพร้อมกับบอกว่าจะขอตัวไปนอนก่อน

และในวินาทีนั้นเอง

+

[ระบบ] ยืนยัน KPI 'เดบิวต์เป็นบอยกรุ๊ป 6 คน' ของ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' เรียบร้อยแล้ว

+

การแจ้งเตือนอนุมัติ KPI ที่ผมเฝ้ารอมาเนิ่นนานปรากฏขึ้นในที่สุด

1. เขย่าแผ่นมันฝรั่งทอดกรอบของคุณ มาจากมีมตลกของเกาหลีที่ว่า 'เขย่าแครอต' ซึ่งมีความหมายประมาณว่า 'ถ้าคุณถูกจับเป็นตัวประกัน ให้เขย่าแครอต'