บทที่ 80

โปรแกรมสนับสนุนการออกแบบ KPI (2)

'จบสักที'

โชคดีที่ผมยังไม่ได้ลุกจากโซฟา ไม่อย่างนั้นขาคงอ่อนยวบจนล้มพับไปแล้วแน่ ๆ

ถ้างั้นตอนนี้ผมก็จะได้ความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวกลับคืนมาแล้วใช่ไหม

ผมจะป้องกันอุบัติเหตุของพี่สาวได้ไหม

นี่หมายความว่าผมจะหางานทำในบริษัทอื่นที่ไม่ใช่ฮันพยองอินดัสทรีได้แล้วใช่หรือเปล่า

หัวผมขาวโพลนไปหมด ผมกะพริบตา สงสัยว่าตัวเองอ่านข้อความผิดหรือเปล่า แล้วก็อ่านข้อความที่เขียนอยู่ในระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ให้ตกหล่นไปแม้แต่คำเดียว

ไม่ว่าจะตรวจดูสักกี่ครั้ง ข้อความในระบบก็ยังคงเหมือนเดิม

+

[ระบบ] ยืนยัน KPI 'เดบิวต์เป็นบอยกรุ๊ป 6 คน' ของ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' เรียบร้อยแล้ว

+

หัวใจผมเต้นรัวเร็วขึ้น

ในขณะเดียวกัน ผมก็เริ่มวางแผนก้าวต่อไปในหัวอย่างรวดเร็ว

อันดับแรก ไปบอกบริษัทว่าผมอยากลาออกก่อนที่คอนเทนต์ต่อไปจะปล่อยออกมาดีกว่า พวกเขาจะได้ตัดส่วนของผมออกจากวิดีโอตัวต่อ ๆ ไปได้

ผมน่าจะพอหาเงินมาจ่ายค่าปรับได้ถ้าขายหุ้นที่ถือไว้อยู่ทั้งหมดทิ้งไป ถ้าไม่ได้ ผมก็ยังไปรับจ๊อบพาร์ตไทม์สักสามที่ หรือไม่ก็ถึงขั้นตัดผมตัวเองขายเลยก็ยังได้

ยิ่งผมออกไปเร็วเท่าไหร่ ไอ้หมออีชองฮยอนนั่นก็จะใช้พื้นที่ของผมวางแล็ปท็อปหรือกระเป๋าเดินทางได้เร็วขึ้นเท่านั้น ผมควรรีบหาอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ สักแห่งให้เร็วที่สุด

เผื่อไว้ก่อน ผมกะจะเซฟแผนคอนเซปต์ตัวต่อไป ลิสต์ไอเดีย และรายงานส่งมอบงานที่ทยอยทำไว้ทีละนิดใส่แฟลชไดรฟ์แล้วส่งให้ทีมวางแผน

'ผมแค่ปรับคีย์เวิร์ดจากไลฟ์วันนี้แล้วส่งมอบงานไปก็พอ จากนั้น...'

ผมปรายตามองเหล่าเมมเบอร์ที่กำลังดูวิดีโอสเตจของตัวเองด้วยสายตาเป็นประกาย

ผมควรบอกพวกนี้ให้เร็วที่สุด

ผมรู้สึกว่าการบอกให้พวกเขารู้ก่อนไปบอกบริษัทเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว พวกเขาคือคนที่เดือดร้อนที่สุดจากการที่ผมเข้าไปพัวพัน และพวกเขาก็จะยังคงได้รับความเสียหายต่อภาพลักษณ์อีกมาก

การที่ผมรีบออกไปแต่เนิ่น ๆ แทนที่จะปล่อยให้ยืดเยื้อจนเป็นตัวถ่วงเมมเบอร์น่าจะดีต่อวงมากกว่า พอคิดแบบนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

ระหว่างที่กำลังหาจังหวะเหมาะ ๆ โดยคิดในใจว่า 'พอส่วนนี้เสร็จ...' 'พอช่วงนี้จบลง...' ระบบก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ด้วยความที่ประสาทเสียอยู่แล้ว ผมจึงเช็กระบบด้วยความหงุดหงิด พลางสงสัยว่าทำไมมันต้องมามีปัญหาเอาตอนนี้ด้วย

สิ่งที่ผมเห็นบนหน้าจอนั้นบ้าบอสุด ๆ

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ ครั้งนี้ฉันเห็นผลลัพธ์แล้ว ดูเหมือนผู้ช่วยผู้จัดการคิมจะทำงานในส่วนของตัวเองได้ดีสินะ? เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็ถือว่าเขาทำงานคุ้มเงินเดือนล่ะนะ ครั้งหน้าก็พยายามให้มากกว่านี้หน่อยแล้วกัน

[ระบบ] ระบบได้มอบหมาย KPI ใหม่ 'คว้าอันดับ 1 ในรายการเพลงในฐานะวง Spark ที่มีสมาชิกหกคน' ให้แก่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' แล้ว

+

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย?

ก็ทำ KPI สำเร็จไปแล้วนี่ แล้วทำไมถึงมีโผล่มาอีกอันล่ะ?

ผมจ้องมองระบบอย่างเหม่อลอย ก่อนจะรีบตรวจสอบหัวข้อ 'รางวัลผลงาน' ที่เคยเห็นก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

+

[ระบบ] จะมอบ 'รางวัลผลงาน' ให้แก่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' เมื่อบรรลุ KPI สุดท้าย

+

ทั้งที่มันระบุไว้อย่างชัดเจนเลยนี่ว่าถ้าทำ KPI สำเร็จก็จะได้รับรางวัล...

ตอนนั้นเอง สายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับคำ ๆ หนึ่ง

'สุดท้าย?'

เท่าที่ผมจำได้ ไม่เห็นมีคำว่า 'สุดท้าย' อยู่หน้าคำว่า KPI ในเป้าหมาย 'เดบิวต์เป็นบอยกรุ๊ปที่มีสมาชิกหกคน' เลยนี่นา

ความคิดเลวร้ายบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ผมจึงรีบเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที ความรู้สึกเหมือนโดนตลบหลังอย่างจังถาโถมเข้ามา

แล้วก็เป็นไปตามคาด หน้าจอระบบเปลี่ยนไปอีกครั้ง มันเป็นหน้าต่างข้อมูลเกี่ยวกับ KPI ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

+

[ระบบ] แจ้งเตือน 'สถานะความคืบหน้าของ KPI' แก่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา'

▷ ขั้นที่ 1: เดบิวต์เป็นบอยกรุ๊ปที่มีสมาชิกหกคน

▷ ขั้นที่ 2: คว้าอันดับ 1 ในรายการเพลงในฐานะวง Spark ที่มีสมาชิกหกคน

▷ (ขั้นต่อ ๆ ไปยังไม่เปิดเผย)

.

.

.

+

เชี่ยเอ๊ย

เชี่ยเอ๊ย นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนวะ

จะบอกว่าแกเอาฉันมาปั่นหัวเล่นด้วยการเล่นคำบ้า ๆ บอ ๆ นี่น่ะเหรอ

ผมอึ้งจนพูดไม่ออก ครั้งนี้สมองขาวโพลนไปหมดด้วยเหตุผลที่ต่างไปจากเดิม

ร่างกายผมสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกสูญเปล่าและความหงุดหงิดผสมปนเปกัน

สรุปว่าผมต้องทำ KPI พวกนี้ให้เสร็จหมด—ไม่ว่ามันจะมีอีกกี่ข้อก็ตาม—เพื่อจะได้รับสิ่งที่เรียกว่า KPI 'ขั้นสุดท้าย' งั้นสิ

แล้วต้องทำสำเร็จให้ครบทุกข้อก่อน ถึงจะได้รับรางวัล KPI ขั้นสุดท้ายที่ว่านั่นใช่ไหม

ส่วนผมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยก็ทุ่มเททำงานสายตัวแทบขาดเพื่อเตรียมตัวบอกลาน่ะนะ

ความโกรธปะทุขึ้นในใจ ผมอยากจะฉีกทึ้งระบบให้ขาดเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

"นี่ เป็นอะไรไป"

ขณะที่ผมกำลังสบถคำด่าทุกคำที่รู้จักอยู่ในหัวรัวเป็นปืนกล ใครบางคนก็เขย่าแขนผมแล้วถามขึ้น

ชเวเจโฮนั่นเอง

"ฮยอง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย"

ชองซองบินถามตามมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

พอมาคิดดูแล้ว ห้องนั่งเล่นก็เงียบสนิท ใครบางคนกดหยุดวิดีโอสเตจไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ฮยอง เหนื่อยเลยกะจะไปนอนก่อนหรือเปล่าครับ ผมรั้งตัวฮยองเอาไว้เหรอ"

อีชองฮยอนเกาหัว ท่าทางรู้สึกผิด

"ฮยองคงจะเหนื่อย พวกเราจะรีบเคลียร์ตรงนี้ให้เสร็จแล้วเข้าห้องกันครับ ถ้าอยากพักก็ไปพักก่อนได้เลยครับ"

"เดี๋ยวพวกเราจะปิดไฟในห้องนั่งเล่นให้เดี๋ยวนี้เลยครับ...!"

คังกียอนและพัคจูอูพูดเสริมขึ้นมาคนละประโยค

ระบบมันก็ควรจะสมเหตุสมผลบ้างสิ

ผมไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากตัวถ่วงบนเส้นทางการเดบิวต์ของพวกเขา ถ้าไม่มีผม พวกเขาคงยัดท่าเต้นยาก ๆ ใส่ในโชว์จนได้ชื่อว่าเป็น 'รุกกี้บอยกรุ๊ปที่มีท่าเต้นกลุ่มสุดโหด' หรือไม่ก็คงถูกยกย่องให้เป็น 'บอยกรุ๊ปตัวตึงสายโวคอลเสียงสวรรค์' ที่เกิดมาเพื่อประสบความสำเร็จไปแล้ว

แต่ผมเกาะรถบัสไปฟรี ๆ กับเด็กพวกนี้มาตั้งกี่ครั้งแล้วล่ะ แบบที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลยด้วยซ้ำ

ผมดึงดันแทรกตัวเข้ามาในกลุ่มเดบิวต์ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง เพียงเพราะผมเกลียดฮันพยองอินดัสทรีและอยากจะช่วยชีวิตน้องสาวอย่างบ้าคลั่ง

แต่ผมไม่มีความกล้าพอที่จะเอาเปรียบเด็กพวกนี้เพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเองต่อไปได้เรื่อย ๆ หรอก

ชีวิตที่แขวนอยู่กับทีมนี้ไม่ได้มีแค่เด็กห้าคนนี้สักหน่อย

หน้าอกผมรู้สึกอึดอัดไปหมด ผมไม่กล้าพอที่จะสบตากับดวงตาทั้งห้าคู่ที่กำลังมองมาที่ผมเลย

"…ขอโทษที สงสัยฉันจะเหนื่อยไปหน่อยน่ะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก พวกนายดูต่อไปเถอะ"

แล้วผมก็หนีมา

ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พยายามไม่สนใจเสียงของพวกเด็ก ๆ ที่ช่วยกันเก็บกวาดห้องนั่งเล่นอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ผมฝืนข่มตาหลับ

* * *

แน่นอนว่าผมนอนไม่หลับเลยสักนิด

อย่างน้อยก็ยังพอโล่งใจนิดหน่อยที่ชเวเจโฮกับอีชองฮยอนพากันนอนตื่นสาย กอบโกยช่วงเวลาพักผ่อนหลังจบการทำกิจกรรมกันอย่างเต็มที่

ผมใช้เวลาทั้งคืนนั่งลิสต์ข้อดีและข้อเสียของการอยู่กับวง Spark ต่อไป

ข้อดีมีอยู่สองข้อ

ทีมไม่ต้องรับมือกับปัญหาเรื่องเมมเบอร์ออกจากวงทันทีหลังเดบิวต์

ผมสามารถป้องกันประเด็นดราม่าใหญ่โตที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตได้

ในทางกลับกัน ข้อเสียกลับมีนับไม่ถ้วน

การเคลื่อนไหวที่เงอะงะของผมจะฉุดมาตรฐานโดยรวมของวงให้ต่ำลง

ยิ่งผมอยู่นานเท่าไหร่ แฟนคลับก็จะยิ่งมีคอนเทนต์ที่ต้องมานั่งตัดต่อผมออกในภายหลังมากขึ้นเท่านั้น

ภาพลักษณ์โดยรวมของวงก็จะดูแย่ลง

อายุเฉลี่ยของวงก็จะเพิ่มขึ้น

.

.

.

และที่สำคัญที่สุด ผมกังวลว่ามันจะเป็นการไม่ให้เกียรติแฟนคลับในอนาคตที่จะมาตกหลุมรัก Spark ในฐานะวงที่มีสมาชิกห้าคน

ถึงไม่ต้องส่องกระจก ผมก็รู้ได้เลยว่ารอยคล้ำใต้ตาของตัวเองคงแย่ยิ่งกว่าที่เคย

ผมเดินลากขาออกมาที่ห้องนั่งเล่น

แล้วผมก็กะจะปิ้งขนมปังตามปกติ แต่เพิ่งตระหนักได้ว่าแม้แต่ขนมปังก็ยังหรูเกินไปสำหรับคนอย่างผม ผมเลยนั่งลงที่โต๊ะแล้วเปิดแล็ปท็อป

ตอนนั้นเอง ผมก็ได้รับข้อความจากผู้จัดการผ่านโปรแกรมแชตบนคอมพิวเตอร์

ผู้จัดการชานยอง

[ทุกคน อย่าลืมส่งไอเดียคอนเทนต์เดี่ยวมาภายในวันนี้ด้วยนะ~]

มันคือเรื่องวิดีโอคอนเทนต์เดี่ยวที่เรากำลังเตรียมการกันอยู่ เพื่อโชว์เสน่ห์เฉพาะตัวของสมาชิกแต่ละคนในช่วงพักโปรโมต

ย้อนกลับไปตอนที่เราวางแผนเรื่องนี้ ผมคิดหัวข้อตัวอย่างไว้ให้แค่สมาชิกอีกห้าคนเท่านั้น ไม่ได้สนใจจะคิดของตัวเองเลยสักนิด ตามแผนคือคอนเทนต์ของผมจะปล่อยออกมาหลังจากที่ผมประกาศออกจากวงไปแล้ว

"เฮ้อ..."

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอามือลูบหน้า

ถ้าอยากบรรลุเป้าหมายเดิม ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอยู่กับทีมนี้ต่อไป แถมยังต้องตั้งเป้าหมายให้สูงขึ้นไปอีก

เวลาเองก็ไม่ได้มีเหลือเฟือซะด้วย

Spark คว้าเฟิร์สต์วินมาได้ในปีที่สี่หลังเดบิวต์ ผลงานของพวกเขาดีขึ้นมากหลังจากนั้น แต่กว่าจะถึงตอนนั้น พวกเขาก็ต้องดิ้นรนกันอย่างหนัก

ถ้าคิดถึงเรื่องที่ผมต้องป้องกันอุบัติเหตุของน้องสาวในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ผมก็ต้องเตรียมเวลาเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ใครจะไปรู้ล่ะว่าระบบมันจะงัดลูกเล่นอะไรมาทำให้ผมไขว้เขวอีกเมื่อไหร่

ข้อสรุปก็คือ ผมต้องทำให้วงนี้คว้าอันดับหนึ่งมาให้ได้เร็วที่สุด และเคลียร์ KPI ที่ยังไม่เปิดเผยที่เหลือให้หมด

ถ้าผมมีความสามารถขนาดนั้น ผมคงไม่ต้องทนเป็นลูกกระจ๊อกของผู้จัดการนัมที่ฮันพยองอินดัสทรีหรอก

ผมปวดหัวตุบ ๆ คงเป็นเพราะความโมโหที่อัดอั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน

'อันดับหนึ่ง... อันดับหนึ่ง'

ผมพิมพ์ค้นหาคำว่า 'ไอดอล อันดับหนึ่ง' บนหน้าเว็บพอร์ทัลไปแบบอัตโนมัติ

ข่าวของเหล่าไอดอลที่เพิ่งคว้าอันดับหนึ่งในรายการเพลงโผล่ขึ้นมาให้เห็น ไลน์อัปแต่ละวงไม่ธรรมดาทั้งนั้น

การที่ Spark จะฝ่าด่านพวกนี้ไปคว้าอันดับหนึ่งเนี่ยนะ แถมยังมีตัวถ่วงอย่างผมอยู่ด้วย?

อืม เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

ผมอดขำออกมาไม่ได้ การช่วยให้ห้าคนนั้นได้อันดับหนึ่งก็เรื่องนึง แต่ให้จินตนาการภาพที่ Spark ชนะโดยมีผมรวมอยู่ด้วยน่ะเหรอ นึกภาพไม่ออกเลยสักนิด

สายตาของผมเลื่อนกลับไปมองข้อความของผู้จัดการ

เรื่องนี้เร่งด่วนกว่าการมัวมานั่งกังวลถึงความฝันอันห่างไกลอย่างการคว้าอันดับหนึ่งซะอีก ผมยังไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าคอนเทนต์เดี่ยวของตัวเองจะเป็นอะไร เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดที่จะออกจากวง

แต่เอาจริง ๆ นะ จะมีใครอยากดูคอนเทนต์ของผมด้วยเหรอ

ใครจะไปสนใจไลฟ์สตรีมของไอดอลไม่ได้เรื่องที่เอาแต่โบกรองพื้นกลบรอยคล้ำใต้ตา ใช้เวลาช่วงเช้ามืดทำที่คาดผมป้ายชื่อ แถมยังมีความสามารถพิเศษแค่จำเส้นทางรถไฟใต้ดินกับทายเรตติ้งบริษัทกันล่ะ ขนาดผมเองยังไม่เข้าไปดูเลย

ผมพยายามนึกถึงคอนเทนต์ที่ดูสนุกจากตอนที่คอยมอนิเตอร์คอนเทนต์ทำเองของวง Spark

และผมก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า ผมลืมไปชั่วขณะว่าขนาดแฟนคลับยังยอมรับเลยว่าพวกเขาเป็นพวกน่าเบื่อ

'Study With Me... ผมทำอะไรแบบนั้นไม่ได้หรือไง'

ผมคิดจะทำคอนเซปต์ประมาณว่า 'มาอ่านหนังสือสอบกลางภาคด้วยกันเถอะ!' แต่เนื่องจากผมเรียนจบมัธยมปลายมาชาติเศษแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันคงไม่สนุก ผมเลยล้มเลิกความคิดนั้นไป

ผมมั่นใจเรื่องการคิดเนื้อหาวิดีโอให้คนอื่น ถ้าเป็นของ Spark ผมสามารถเขียนสิ่งที่เมมเบอร์แต่ละคนต้องทำออกมาได้คนละยี่สิบอย่างเลย

แต่พอถามว่าผมควรทำอะไรด้วยตัวเอง ผมกลับนึกไม่ออกสักอย่าง

ระหว่างที่กำลังเค้นสมองอยู่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตู เมื่อหันไปมองก็เห็นคังกียอนเดินหาวออกมาจากห้อง

"ตื่นเช้าจัง ฉันนึกว่านายจะนอนตื่นสายซะอีก"

"ผมแค่ตื่นเช้าเฉย ๆ ครับ ฮยองก็ตื่นเช้าเหมือนกันนี่นา ทั้งที่เป็นวันเสาร์แท้ ๆ"

"ความเคยชินน่ะ"

เมื่อเห็นว่าแล็ปท็อปของผมเปิดอยู่ คังกียอนก็ถามว่าผมกำลังทำอะไรแต่เช้า ผมปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์แล้วตอบคำถาม

"ผู้จัดการให้พวกเราส่งไอเดียคอนเทนต์เดี่ยวน่ะ ฉันก็เลยกำลังเค้นสมองอยู่ นายตัดสินใจได้หรือยัง"

"ผมพอจะได้ไอเดียสองสามอย่างหลังจากดูลิสต์ที่ฮยองให้มาแล้วครับ ความจริงกะว่าจะถามความเห็นฮยองทีหลังอยู่พอดี พอมีเวลาไหมครับ"

"ได้อยู่แล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่ฉันนี่สิ"

"ทำไมล่ะครับ"

คังกียอนถามพลางเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามผมนั่งลง

"ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย"

"ทีของพวกผม ฮยองยังคิดไอเดียให้ได้ตั้งคนละสิบอย่างเลยไม่ใช่เหรอครับ"

"แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง กลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรเข้าท่าสักอย่าง"

เมื่อได้ยินผมพูดแบบนั้น คังกียอนก็เสนอขึ้นมาโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

"ฮยองก็ทำอันนั้นสิครับ"

"อันไหนล่ะ"

"คอนเทนต์ Q&A ไงครับ"