บทที่ 81

เปิดโรงอาหาร

คอนเทนต์ Q&A?

"นั่นมันอะไรล่ะ"

พอผมถาม คังกียอนก็ตอบกลับมา

"ฮยองตามตอบกระทู้ในแฟนคาเฟ่แทบจะทุกโพสต์เลยนี่ครับ เลิกทำแบบนั้นได้แล้วมั้ง"

เป็นอย่างที่คังกียอนพูด ผมคอยตอบกระทู้ในแฟนคาเฟ่ของ Spark ราวกับเป็นเทพเจ้า FAQ ที่รู้แจ้งเห็นจริง

≫ หลังจบไลฟ์กินขนมกันหมดเลยหรือเปล่าคะ

└ มีเหลืออยู่บ้างครับ เลยเอาคลิปหนีบปากถุงปิดไว้ ขนมที่ฮิตที่สุดวันนี้คือพิซซ่าน้ำผึ้งครับ! 🙂

อัตราการตั้งกระทู้ใหม่ไม่ได้รวดเร็วอะไรนัก การสละเวลาแค่วันละ 30 นาทีก็เพียงพอที่จะตามอ่านได้ทัน

คนตั้งกระทู้อาจจะอยากได้คอมเมนต์ตอบกลับจากเมมเบอร์คนอื่นที่ไม่ใช่ผม แต่ผมก็คิดว่าพวกเขาคงไม่ถึงกับอารมณ์เสียหรอกในเมื่อได้ข้อมูลเพิ่มขึ้น... ผมเมนต์ตอบไปด้วยความคิดแบบนั้นแหละ

"อืม ก็เป็นไอเดียที่ดีนะ"

ไอเดียของคังกียอนไม่เลวเลย ผมสามารถลดความสนใจในตัวผมลงได้ด้วยการพูดถึงเมมเบอร์คนอื่น

"งั้นฮยองก็คงต้องรวบรวมคำถามสินะครับ"

"ฉันรวบรวมเอาไว้บ้างแล้ว ไม่เป็นไรหรอก แค่ต้องการเพิ่มอีกนิดหน่อยสำหรับจัดอีเวนต์ก็พอ"

"แล้วตั้งแต่แรกฮยองไปรวบรวมคำถามพวกนั้นมาทำไมกันล่ะครับ..."

คังกียอนส่ายหัวราวกับไม่เข้าใจ นี่เขาคิดว่าผมรวบรวมคำถามพวกนั้นเพราะอยากทำหรือไง

ผมนึกว่าตัวเองผ่านอุปสรรคมาได้เปลาะหนึ่งแล้ว จนกระทั่งได้ยินข่าวช็อกว่าผมต้องเป็นคนแรกที่ถ่ายคอนเทนต์

"ผมเป็นคนแรกเหรอครับ"

ผมชี้ตัวเองแล้วถามผู้จัดการ

ประโยคแรกที่เขาพูดตอนเข้ามาในห้องซ้อมวันนี้ก็คือ 'ฉันว่าเราจะเริ่มจากอีวอลก่อนนะ!'

ผมอยากจะค้านว่า 'แต่ซองบินเป็นลีดเดอร์นะครับ ทำไมต้องเป็นผมด้วย' แต่ผมก็ยั้งปากไว้เพราะผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว

แล้วผู้จัดการก็เหยียบย่ำความคิดแบบผู้ใหญ่ของผมจนป่นปี้

"ใช่ เพราะวันเกิดของอีวอลมาก่อนเพื่อน เราจะเรียงตามอายุ"

ยุคนี้สมัยนี้แล้ว การมานั่งเรียงตามอายุมันไม่หัวโบราณไปหน่อยหรือไง

ไม่ใช่ว่าควรให้ลีดเดอร์เป็นคนแรก แล้วให้คนที่เหลือเรียงตามความสามารถหรอกเหรอ

ด้วยเหตุนั้น ผมเลยลงเอยด้วยการต้องถ่ายวิดีโอที่ไม่มีใครสนใจ เพียงเพราะผมเกิดเดือนกุมภาพันธ์

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ได้แต่หวังว่ายอดวิวของเมมเบอร์คนอื่นจะพุ่งกระฉูดจากการเสียสละของผม

'แต่ใครมันจะไปสนใจคอนเทนต์ของผมกันล่ะ'

ถ้าผมเป็นแฟนคลับของวงนี้ ผมคงไม่อยากแม้แต่จะชายตามองเมมเบอร์ที่เป็นจุดอ่อนของวงอย่างเห็นได้ชัดจากการดูแค่แฟนแคมด้วยซ้ำ

ถึงแม้ผมจะไม่ได้กะทำแบบลวก ๆ เพราะทีมวิดีโออุตส่าห์มาช่วยถ่ายทำ แต่ผมก็ยังต้องสร้างผลงานออกมาให้เห็นเป็นชิ้นเป็นอันอยู่ดี เรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่เลยนะ

"บ่นพึมพำอะไรอยู่น่ะ"

ชเวเจโฮเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

"ฉันจะทำคอนเทนต์ของตัวเองเรื่องอะไรดีเนี่ย การต้องหาอะไรทำคนเดียวยี่สิบนาทีนี่มันยากกว่าที่คิดแฮะ"

"อืม..."

ในขณะที่ผมกำลังกลุ้มใจอย่างหนัก หมอนี่กลับทำตัวสบายใจเฉิบ

เดี๋ยวก่อนนะ หมอนี่ก็ควรจะกลุ้มใจด้วยเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

ผมถามกลับด้วยน้ำเสียงงุนงงเล็กน้อย

"นายไม่กังวลบ้างเหรอ"

"ฉันคงจะเต้นเมดเลย์สักสิบนาทีล่ะมั้ง"

ดูไอ้เวรนี่สิ?

"นั่นมันทัศนคติอะไรของนาย กะจะอู้งานตั้งแต่เนิ่น ๆ เลยหรือไง"

พอผมพูดออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง สีหน้าของชเวเจโฮก็ดูแปลกไปเล็กน้อย เขาดูเลิ่กลั่กมากกว่าจะหงุดหงิด

"เปล่านะ ฉันไม่ได้กะจะอู้สักหน่อย!!"

ชเวเจโฮโวยวายราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม

"อัลบั้มของพวกเรา ต่อให้เอาทุกเพลงมารวมกันยังยาวไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ถ้านายบอกว่าจะเต้นเมดเลย์แค่สองสามเพลง แบบนั้นไม่เรียกว่าอู้แล้วจะให้เรียกว่าอะไร"

"ฉันหมายถึงจะเต้นโคเวอร์ต่างหากเล่า!"

อ้าว เขาหมายถึงอย่างนั้นหรอกเหรอ

แน่นอนว่าในฐานะเมมเบอร์สายเต้นและเซ็นเตอร์ของวง ชเวเจโฮมักจะถูกเรียกร้องให้เต้นคัฟเวอร์อยู่เสมอ ผมเองก็เห็นจนตาแฉะไปหมดแล้ว ลืมไปได้ยังไงเนี่ย

ผมนึกว่าสมองของชเวเจโฮคงจะเกิดเออเร่อถึงได้ผุดไอเดียประหลาด ๆ แบบนั้นขึ้นมาซะอีก แต่คราวนี้เป็นความผิดของผมชัด ๆ ผมเลยขอโทษเขาอย่างจริงใจ

"ฉันขอโทษนะ ฉันเข้าใจผิดเอง"

"ช่างเถอะ ว่าแต่นายเป็นอะไรของนายเนี่ย"

"ฉันเหรอ ฉันทำไม"

"นายดูหงุดหงิดง่ายนะ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

'ฉันเนี่ยนะ?'

เป็นเรื่องที่ผมไม่ได้คิดมาก่อนเลย ผมทวนคำพูดของเขาในหัว พลางสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

ไม่สิ แน่นอนว่าอารมณ์ของผมมันเหวี่ยงขึ้นลงเป็นรถไฟเหาะตั้งแต่เมื่อวานเพราะระบบก็จริง แต่...

เรื่องนี้น่าตกใจยิ่งกว่าตอนที่ชองซองบินสังเกตเห็นความไม่สบายใจของผมก่อนหน้านี้ซะอีก

คราวนี้คนที่ทักดันไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นชเวเจโฮ หมอนี่ความรู้สึกช้ายิ่งกว่าหมีขั้วโลกเสียอีก

ถ้าขนาดเขายังรู้สึกได้ว่าผมผิดปกติไป ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าคนอื่น ๆ จะอึดอัดขนาดไหนเวลาอยู่ใกล้ผม

"ฉันคงแค่เหนื่อยน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"

"งั้นก็โอเค"

ว่าแล้วชเวเจโฮก็หันหลังเดินกลับไปทำธุระของตัวเองต่อ

คนที่เข้ามาได้แบบฉิวเฉียด ทักษะก็แย่ที่สุด แถมยังใช้เรื่องอายุมาเป็นข้ออ้างบ่นจู้จี้ แล้วก็เดินร่อนไปทั่วหอพักพร้อมกับแสดงออกอย่างชัดเจนว่า 'ตอนนี้ฉันกำลังเซนซิทีฟอยู่นะเว้ย!'

"ทุเรศที่สุดเลย"

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาจากก้นบึ้ง ดูเหมือนผมเองนี่แหละที่นอตหลุดไปแล้ว

* * *

ผมผิดหวังในตัวเองมากที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดีพอ

ผมเลยเขียนไดอารี่สำนึกผิดพร้อมทบทวนตัวเองยาวถึงสามหน้า ทำเอานึกว่านิ้วจะหักซะแล้วตอนที่เขียน

ผมยังไปขอโทษพวกเมมเบอร์ที่ทำให้บรรยากาศในหอพักเสียด้วย ด้วยความที่เป็นคนจิตใจดี พวกเขาก็เลยพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'พวกเราไม่ทันสังเกตเลยครับ! ไม่เห็นต้องขอโทษเลย!'

เพื่อแก้ไขทัศนคติที่บิดเบี้ยวของตัวเอง ผมเลยอาสาช่วยเหลือพวกเมมเบอร์อย่างลับ ๆ

ผมซื้อเครื่องดูดความชื้นมาใส่ไว้ในตู้รองเท้า แล้วก็ขัดล้างระเบียงจนเอี่ยมอ่อง โดยที่ไม่ให้ใครรู้

อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ตอนนี้พวกเราอยู่ในช่วงพักวง

ถ้าเป็นช่วงโปรโมตละก็ ผมคงต้องเช็ดพื้นห้องนั่งเล่นด้วยมือข้างหนึ่ง เขียนแผนงานด้วยมืออีกข้าง แล้วก็ซ้อมเต้นด้วยขาทั้งสองข้างไปพร้อมกันแน่ ๆ

ถ้าขืนถูกจับได้ว่าผมทำอยู่คนเดียว ทุกคนก็จะต้องมาทำงานบ้านตามกฎของหอพัก เพราะงั้นเช้านี้ผมเลยแอบทำความสะอาดหอพักอย่างลับ ๆ อีกแล้ว เหมือนคุณสามีล่องหนผู้ขยันขันแข็ง...

"ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้นน่ะ"

ผมเดินเข้าไปในครัวเพื่อต้มชาข้าวบาร์เลย์ แล้วก็จับได้ว่าชเวเจโฮกับอีชองฮยอนกำลังยืนทำตัวเก้ ๆ กัง ๆ อยู่

"เอ่อ พวกเราแค่... มาดูว่ามีจานให้ล้างบ้างหรือเปล่าน่ะครับ!"

"ฉันล้างไปแล้วตั้งแต่เมื่อกี้"

หอพักนี้ไม่ค่อยมีจานให้ล้างหรอก มันต้องมีคนกินอะไรสักอย่างก่อนสิถึงจะมีจานให้ล้าง

อีชองฮยอนที่ถูกจับได้ว่าโกหกรีบถอยกรูดทันที

ผมหันไปมองชเวเจโฮและถามด้วยสายตาว่า 'นายจะแก้ตัวว่ายังไงล่ะ'

แล้วชเวเจโฮก็ตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล

"ชองฮยอนอยากกินจอนกิมจิครับ พวกเราก็เลยเข้ามาดูกันหน่อย"

"อ๊ะ ฮยอง!"

"สรุปว่าพวกนายสองคนรวมหัวกันงั้นสิ"

ผมเหลือบมองออกไปข้างนอก เห็นฝนกำลังตกปรอย ๆ อาจเป็นเพราะยังเช้าอยู่ สิ่งเดียวที่ได้ยินจึงมีเพียงเสียงฝน

วันแบบนี้จะไม่ให้นึกถึงจอนก็คงยาก

ผมมองดูสองคนที่กำลังลุกลี้ลุกลนแล้วถามออกไป

"ให้ฉันทำให้เอาไหม"

"ครับ?"

"จอนไง แต่ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่าจะอร่อย"

น่าเสียดายที่ผมถนัดทำซานจ็อกมากกว่า

ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของอีชองฮยอนก็สดใสขึ้นมาทันที ดูราวกับช่อดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

ตอนที่ผมก้มลงไปหยิบกระทะจากใต้ซิงก์ล้างจาน อีชองฮยอนก็หันไปถามชเวเจโฮ

"ฮยอง รู้สูตรจอนกิมจิของแม่ตัวเองไหม"

"ไม่อะ"

"ทำไมล่ะ จอนกิมจิฝีมือแม่ของชเวเจโฮอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ"

พอผมถามออกไป อีชองฮยอนก็พยักหน้ารัวจนหัวแทบจะหลุดจากคอ จากนั้นเขาก็เริ่มพรรณนาถึงความยอดเยี่ยมของจอนกิมจิฝีมือแม่ชเวเจโฮราวกับกำลังแร็ป

"ผมเคยกินแค่ครั้งเดียวเองครับ เป็นครั้งแรกเลยที่ได้กินจอนกิมจิที่อร่อยขนาดนั้น ฮยองรู้ใช่ไหมครับว่าปกติขอบจอนจะเป็นส่วนที่อร่อยที่สุด แต่จอนของแม่เจโฮฮยองน่ะกรอบยันตรงกลางเลยนะครับ ไม่ได้ไหม้หรืออะไรด้วย กรอบกำลังดีเป๊ะเลย!"

"...มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ"

"อร่อยเหรอ โห ถามจริงเถอะ"

พอชเวเจโฮพึมพำด้วยท่าทีไม่แยแส อีชองฮยอนก็แค่นเสียงหัวเราะเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"ฮยองดูจะไม่รู้คุณค่าจอนกิมจิของแม่ตัวเองเอาซะเลย ขนาดจูอูฮยองยังบอกว่าอร่อยเลยนะ"

"พัคจูอูเนี่ยนะ"

ชเวเจโฮมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อชื่อที่ไม่คาดคิดถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงกะทันหัน ผมเองก็ประหลาดใจนิดหน่อยเหมือนกัน

"หมอนั่นเคยบอกว่าอะไรอร่อยด้วยเหรอ"

ชเวเจโฮถาม ท่าทางเขาดูอยากรู้จริง ๆ

"ฮยองเขากินเพื่ออยู่ไม่ใช่เหรอครับ แบบว่ากินแค่เพราะมีอาหารวางอยู่ตรงหน้า การที่เขาออกปากว่าอร่อยนี่คือรับประกันได้เลยนะ"

นั่นก็จริง

ดูเหมือนต่อมรับรสของจูอูจะเป็นไปตามนิสัยของเจ้าตัว เขาชอบรสจืดมากกว่าของมัน ๆ และชอบรสอ่อนมากกว่ารสจัด

ถ้าคังกียอนกินสลัดแบบไม่ใส่น้ำสลัดเพื่อดูแลรูปร่าง จูอูก็คงเขี่ยน้ำสลัดทิ้งเพื่อลิ้มรสธรรมชาติของผัก

'ถ้ามีแต่น้ำอัดลมให้ดื่ม เขาก็คงรอจนกว่ามันจะหายซ่าแล้วค่อยดื่มแน่ ๆ'

แต่พัคจูอูก็บอกว่าทงกือรังแต็งของผมช่วงชูซอกอร่อยนะ ที่สอบผ่านเป็นเพราะมันคือของสำเร็จรูปหรือเปล่านะ

ช่างเถอะ ในเมื่อผมตัดสินใจเป็นทาสรับใช้โดยสมัครใจแล้ว พอได้ยินว่าบรรดาเจ้านายอยากกินจอนกิมจิ จะให้ทำเมินก็คงไม่ได้

ผมคว้าไหล่ชเวเจโฮแล้วจับให้เขาหันมา

"นี่"

"มีอะไรครับ"

"ไปขอสูตรจากแม่นายมาเลย"

* * *

"ฮัลโหล? เอ่อ แม่ครับ..."

เมื่อทนรับแรงกดดันจากผมและอีชองฮยอนไม่ไหว ในที่สุดชเวเจโฮก็ยอมโทรหาแม่

มันจะดีแค่ไหนกันนะถ้าเขาเรียนวิธีทำอาหารจากแม่ตัวเองมาตั้งแต่แรก

ระหว่างที่อีชองฮยอนกับผมส่งยิ้มให้กันอย่างพึงพอใจพลางเช็ดขอบหน้าต่าง ก็มีเสียงของหล่นโครมครามดังมาจากในครัว

"เฮ้ย มีอะไรแตกหรือเปล่า"

"อ่างล้างจานพังหรือไง"

อีชองฮยอนกับผมต่างร้องทักขึ้นมา ก่อนจะโยนผ้าขี้ริ้วทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปในครัว

ที่นั่นเราเจอชเวเจโฮนั่งยอง ๆ อยู่ระหว่างซิงก์ล้างจานกับโต๊ะกินข้าว ท่ามกลางกระทะหลายใบที่ตกลงมาเสียงดังโครมคราม

"ผมทำของตกนิดหน่อยน่ะครับ แม่ครับ ผมต้องใช้กระทะใบไหนทำเหรอครับ"

ชเวเจโฮขมวดคิ้ว ในมือทั้งสองข้างถือกระทะใบใหญ่ไว้ข้างละใบ

บทสนทนาทางโทรศัพท์ของชเวเจโฮหลังจากนั้นทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีสุด ๆ

"แป้งทำจอนเหรอครับ ผมไม่รู้แฮะ ใช้แค่แป้งสาลีไม่ได้เหรอครับ"

"กิมจิที่หมักได้ที่เหรอครับ แล้วผมจะรู้ได้ไงว่ามันหมักได้ที่แล้ว"

"ชิมเอาก็รู้เหรอครับ แต่กิมจิที่หอเรามีอยู่แค่แบบเดียวเองนะครับ"

ตอนที่ชเวเจโฮถามคำถามสุดท้ายจบ เสียงโวยวายก็ดังลอดมาจากปลายสาย ดูเหมือนว่าความอดทนของแม่ชเวเจโฮจะขาดผึงลงเสียแล้ว

วินาทีนั้น ผมรู้สึกราวกับว่าตัวเองมองเห็นภาพอนาคตล่วงหน้า

ผมเห็นภาพพวกเรากำลังนั่งกินแป้งสาลีทอดรสกิมจิแผ่นหนาเตอะอมน้ำมันเยิ้มหน้าตาเหมือนแพนเค้กหกแผ่น

แค่จินตนาการภาพพวกเราทั้งห้าคนปากมันแผล็บเพราะน้ำมันจากกิมจิ มือของผมก็เอื้อมไปแตะไหล่ของชเวเจโฮเรียบร้อยแล้ว

"มีอะไร"

ชเวเจโฮถามขึ้น

ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ

เอาโทรศัพท์มาให้ฉันเลย ไอ้เวรเอ๊ย