บทที่ 82

เอนเตอร์เทนเนอร์สารพัดประโยชน์ของบริษัทเรา (1)

พอผมขอโทรศัพท์ ชเวเจโฮก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นให้อย่างอิดออด

ทันทีที่ยกโทรศัพท์แนบหู เสียงบ่นฉอด ๆ อันดุดันของคุณป้าวัยกลางคนก็ดังก้องทะลุแก้วหูต้อนรับผมทันที

"เห็นไหม แม่บอกแกแล้วใช่ไหมให้หัดทำกับข้าวที่หอพักน่ะ! ตอนแม่บอกให้เริ่มหัดทำเครื่องเคียง แกก็ไม่ยอมฟังเลยสักนิด! รู้งี้แม่น่าจะจับแกมัดไว้ในครัวแล้วสอนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยตั้งแต่ตอนนั้น"

เผลอแป๊บเดียว ผมก็พบว่าตัวเองกำลังยืนฟังเพลินจนแทบจะเคลิ้มไปกับเรื่องที่ว่า ชเวมีโฮ น้องสาวของเจโฮ ทอดนักเก็ตไก่กินเองได้เก่งแค่ไหน ในขณะที่ชเวเจโฮในวัยยี่สิบเอ็ดปียังคงใช้ชีวิตอย่างทุลักทุเล

ด้วยความที่เสียงของคุณแม่ดังกังวานชัดเจน ชเวเจโฮที่พลอยได้ยินบทสนทนาทั้งหมดไปด้วยจึงหน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอาย

อีชองฮยอนที่อยู่ข้าง ๆ กำลังเม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นขำเอาไว้

ผมต้องรีบออกโรงจัดการสถานการณ์นี้ก่อนที่หน้าของชเวเจโฮหรืออีชองฮยอนจะระเบิดออกมาซะก่อน

ผมพูดกับแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริงกระตือรือร้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามทำตัวให้ดูเป็นชายหนุ่มที่สดใส มนุษยสัมพันธ์ดี และสุภาพเรียบร้อย

"สวัสดีครับคุณแม่! ผมคิมอีวอลครับ เป็นเมมเบอร์วงเดียวกับเจโฮครับ!"

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผมต้องมาเรียกเขาด้วยชื่อตัว คิมอีวอล แกมันไม่เหลือศักดิ์ศรีแล้วจริง ๆ

โชคดีที่คุณแม่มีปฏิกิริยาตอบรับอย่างกระตือรือร้นก่อนที่ผมจะทันได้รู้สึกสมเพชตัวเองไปมากกว่านี้

"โอ๊ะ! แน่นอนสิจ๊ะ แม่ต้องรู้จักอีวอลของเราอยู่แล้ว! นี่เจ้าเด็กแสบเจโฮโยนหน้าที่ทำกิมจิจอนให้หนูแล้วหนีไปงั้นเหรอ"

"อ๋อ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ ขอโทษด้วยนะครับที่ติดต่อมาอย่างกะทันหันทั้งที่คุณแม่น่าจะยุ่งอยู่"

"อาจุมม่าคนนี้จะมีเรื่องอะไรให้ยุ่งล่ะจ๊ะ แม่ไม่ยุ่งเลยสักนิด"

จากนั้นเธอก็ถ่ายทอดสูตรกิมจิจอนในตำนานมาให้

ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่ลืมที่จะบ่นลูกชายที่ทำตัวไม่รู้จักโตของตัวเองเป็นระยะ ๆ

"อีวอล หนูคงลำบากน่าดูเลยนะที่ต้องคอยดูแลเจโฮ คนเป็นฮยองควรจะพึ่งพาได้มากกว่านี้แท้ ๆ แต่ลูกของเราไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยใช่ไหมล่ะ"

"ช่วงนี้เจโฮเริ่มพูดเยอะขึ้นบ้างไหมตอนอยู่ที่หอ แม่คอยบอกให้เขาทำตัวอ่อนโยนกับพวกทงแซงหน่อย แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะยอมฟังบ้างหรือเปล่า"

บทสนทนาส่วนใหญ่ดำเนินไปในทำนองนี้ เธอพูดเรื่องพวกนี้บ่อยเสียจนผมเริ่มสงสัยว่ามันเป็นคาถาวิเศษสำหรับการทอดกิมจิจอนให้ออกมาสมบูรณ์แบบหรือเปล่า

แต่ถึงอย่างนั้น ผมจะกล้านินทาคนที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าได้ยังไงล่ะ

ดังนั้น ผมเลยรีบพูดอย่างกระตือรือร้นไปว่า 'โหย เจโฮทำตัวดีมากเลยครับคุณแม่!'

จากนั้นชเวเจโฮก็หันมามองขวางใส่ผม หมอนั่นคิดว่าผมอยากจะพูดแบบนั้นนักหรือไง?

สายโทรศัพท์จบลงโดยที่คุณแม่ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องกินจอนตอนที่เพิ่งขึ้นจากกระทะร้อน ๆ และอย่าปล่อยทิ้งไว้ให้เย็น

― ถ้าป้าได้ทำให้พวกหนูกินก็คงจะดี ไว้คราวหน้าป้าจะลงมือทำให้เองเลยนะจ๊ะ

"ไม่เป็นไรเลยครับคุณแม่ แค่คุณแม่แบ่งปันสูตรให้พวกเราก็ช่วยได้มากแล้วล่ะครับ!"

"แม่จะถ่อมาถึงนี่ทั้งที่ต้องทำงานทำไมล่ะครับ ทำงานเสร็จก็พักผ่อนไปเถอะ"

ชเวเจโฮพูดแทรกขึ้นมาห้วน ๆ หมอนี่ช่างมีศิลปะในการพูดซะจริง

สายโทรศัพท์จบลงโดยที่คุณแม่บอกชเวเจโฮว่า 'ทำไมแกถึงไม่พูดจาให้สุภาพได้สักครึ่งของอีวอลบ้างฮะ?'

ส่วนเรื่องสูตรน่ะเหรอ จะให้บอกยังไงดีล่ะ มันประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามเลยล่ะ

กิมจิทำเองของชองซองบินก็มีส่วนสำคัญในความสำเร็จครั้งนี้ด้วย ไม่เพียงแค่นั้น ซองบินยังถ่ายรูปจอนเอาไว้ โดยกะจะส่งไปให้คุณแม่ของชเวเจโฮเพื่อเป็นการขอบคุณอีกต่างหาก

"ทุกคนดู... กลมเกลียวกันดีนะ"

ผมรีบจัดการกิมจิจอนที่เสิร์ฟมาให้ตรงหน้าจนหมดก่อนที่มันจะเย็นชืด ช่างเป็นช่วงบ่ายที่อุดมไปด้วยความมันเยิ้มเสียจริง

* * *

ปกติแล้วไอดอลเขาทำอะไรกันในช่วงพักกิจกรรมล่ะ?

ผมจะไปรู้ได้ยังไง การเป็นไอดอลไม่เคยเป็นความฝันของผมเลยสักครั้งเดียวนี่นา

ทว่าพอเป็นเรื่องที่ว่าวง Spark ทำอะไรกันบ้างในช่วงพักกิจกรรม ผมกลับรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง ถึงมันจะเป็นข้อมูลที่ไร้ประโยชน์สุด ๆ ก็เถอะ

≫ มาถึงป่านนี้ พวกเขาหายตัวไปจากพื้นโลกแล้วหรือไง?

ไม่มีใครเจอตัวเลยสักคน

└ ผ่านมาสิบวันแล้วตั้งแต่บอกว่าจะกลับบ้าน... ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย...

≫ [เรื่องเล่าคนเจอตัว] วันนี้ฉันเจอชเวเจโฮที่ร้านเนื้อย่างแหละ

ดูเหมือนเขาจะมากินข้าวกับครอบครัวนะ

ฉันก็อยากจะเข้าไปขอลายเซ็นหรอกนะ แต่เขากำลังนั่งย่างเนื้อพลางโดนบ่นขนาบซ้ายขวา เห็นแล้วสงสารก็เลยแกล้งทำเป็นไม่เห็นไป...

└ เธอคือแฟนคลับตัวจริงㅠㅠㅠㅠㅠㅠ

พวกเขาไม่ได้ทำอะไรกันเลย ไม่-ได้-ทำ-อะ-ไร-เลย

ครั้งเดียวที่มีข่าวคนพบเจอคือตอนที่พวกเขาออกไปข้างนอกกับครอบครัว แต่ก็เป็นที่รู้กันดีในหมู่แฟนคลับว่าถ้าพวกเขาไม่หมกตัวอยู่แต่ในห้องซ้อม ก็คงอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน

ไม่ไปเดินเตร็ดเตร่ทำเรื่องโง่ ๆ งั้นเหรอ? มันก็ดีอยู่หรอก

แต่ผมก็รู้ดีว่าแฟน ๆ ตั้งตารอข่าวคราวหรือคอนเทนต์จากไอดอลของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อแค่ไหน

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ช่วงนี้สมาชิกวง Spark ทำอะไรกันอยู่เหรอ'

'ครับ ได้ยินว่าพวกเขาได้พักร้อนหลังจากจบกิจกรรมไปเมื่อไม่นานนี้น่ะครับ'

มันช่างปวดร้าวเหลือเกินที่ต้องมารายงานเรื่องวันหยุดพักร้อนของวง Spark ทั้งที่ตัวผมเองยังไม่ได้พักเลยด้วยซ้ำ

แต่บทสนทนาอันน่าเศร้าไม่ได้จบลงแค่นั้น

'ไอ้คำว่า "คอนเทนต์" นี่มันคืออะไรกัน ลูกผมเอาแต่บ่นงุ้งงิ้งที่โต๊ะกินข้าวทุกวันเลยว่าไม่มี "คอนเทนต์" จากไอดอลคนโปรด ฟังแล้วประสาทจะกิน'

'ปกติแล้วมันจะหมายถึงข่าวคราวหรือความเคลื่อนไหวของคนดังน่ะครับ...'

'ถ้างั้นผู้ช่วยผู้จัดการคิม ไปรวบรวมมาสักหน่อยแล้วกัน เรียบเรียงแล้วส่งมาที่อีเมลผมด้วยนะ ไม่ต้องเยอะหรอก เอาแค่คนละสามเรื่องก็พอ'

เขาสั่งให้ผมไปหาข่าวสารล่าสุดของไอ้พวกนั้นที่แม้แต่แฟนคลับเองก็ยังหาไม่เจอ ทั้งหมดนี้ก็เพียงเพราะลูกสาวของเขาดูหดหู่

แฟนคลับรู้สึกเหงาเพราะไม่มีข่าวคราวของไอดอลที่ตัวเองชอบงั้นเหรอ

มันก็พอจะเข้าใจได้อยู่หรอก นั่นก็เพราะพวกเขาแคร์คนที่ตัวเองชอบไม่ใช่หรือไง นี่มันเป็นเรื่องธรรมชาติสุด ๆ

แต่การที่เจ้านายมาสั่งให้พนักงานรวบรวมอัปเดตไอดอลเพียงเพราะ 'ลูกสาวรู้สึกเหงาที่ไม่มีข่าวคราวจากไอดอลคนโปรด' เนี่ยนะ

เจ้านายแบบนี้ไม่ควรต้องรับโทษสถานหนักหรือไง แล้วก็ต้องรับโทษไปพร้อมกับพวกวง Spark ที่เก็บตัวเงียบกริบประหนึ่งมุดหัวอยู่ใต้ก้อนหินนั่นด้วย

ผมล่ะโกรธแค้นจริง ๆ ที่ระบบกฎหมายของเกาหลีใต้ช่างหละหลวมเหลือเกิน และด้วยเมาส์เพียงอันเดียวในมือ ผมก็ต้องแหวกว่ายไปในทะเลข้อมูลอันกว้างใหญ่ จนถึงตีสามของคืนนั้น

ถึงอย่างนั้น ผมก็ได้เรียนรู้แล้วว่าการมีข่าวคราวอัปเดตเยอะ ๆ มันก็ยังดีกว่าไม่มีเลย ผมจึงไปโน้มน้าวให้บริษัทคอยผลิตคอนเทนต์ออกมาเรื่อย ๆ ในช่วงที่เราไม่มีตารางงาน

"เฮ้อ..."

ผมอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา ขณะไล่อ่านแผนงานคอนเทนต์ที่ไอ้พวกนั้นเขียนส่งมาให้

ชื่อ : ชเวเจโฮ

คอนเทนต์ : เต้นเมดเลย์ 4 เพลง

ชื่อ : พัคจูอู

คอนเทนต์ : วล็อกทำอาหาร

ชื่อ : คังกียอน

คอนเทนต์ : เรียนท่าเต้นเพลงใหม่ของวง Hellas

และนี่ก็คือสภาพแผนงานของพวกมัน

ผมอุตส่าห์ใจดีบอกให้เขียนมาแค่ชื่อหน้าโง่ของพวกมันกับไอเดียคอนเทนต์แค่นั้นแท้ ๆ แต่นี่ยังทำกันให้ดีไม่ได้อีกหรือไง

แล้วรายชื่อเพลงล่ะอยู่ไหน ส่วนจูอู แกเพิ่งจะทำผัดผักกูดรอดไปแค่เมนูเดียวเองนะโว้ย!

ผมอาจจะไม่ได้เข้าใจหัวอกแฟนคลับทะลุปรุโปร่งนัก แต่ผมมั่นใจมากว่าพวกแฟน ๆ อยากดูแกเต้น ไม่ได้อยากมานั่งเรียนเต้นกับแกหรอก

แผนงานของอีชองฮยอนดูจะเข้าท่ากว่าสามคนนี้ขึ้นมาหน่อย

ชื่อ : อีชองฮยอน

คอนเทนต์ : ประดิษฐ์เครื่องกลโกลด์เบิร์กจิ๋ว! (แฟน ๆ ดูจะสนใจกันมากเลยครับ!!!)

ปัญหาเดียวก็คือ คอนเทนต์นี้ดูยังไงก็ไม่น่าจะถ่ายทำได้ยาวถึงยี่สิบนาที

เครื่องกลโกลด์เบิร์กจิ๋วเนี่ยนะ... ถ้าแกมีพรสวรรค์ถึงขนาดประดิษฐ์ของแบบนั้นได้ งั้นก็ไปออกแบบชุดประกอบแล้วเอามาส่งให้ผมเลยสิ ผมจะได้จับมันยัดลงไปในเวลคัมคิตของแฟนคลับซะเลย

แน่นอนว่ามีอยู่คนหนึ่งที่จริงจังกับเรื่องนี้

ชองซองบิน ลีดเดอร์ผู้หวังดีแต่พึ่งพาไม่ค่อยได้ของเรา

แต่หมอนี่มีปัญหาพื้นฐานอยู่อย่างหนึ่ง

คอนเทนต์ : อ่านข่าวประจำวัน (หมวดสังคม โลก ไอที และอื่น ๆ หมวดละหนึ่งข่าว)

'ร้อยทั้งร้อย แฟนคลับของชองซองบินดูแล้วหลับแน่'

ผมรู้ว่าทำไมซองบินถึงสนใจคอนเทนต์แบบนี้

นั่นเป็นเพราะเขาใช้เวลาช่วงวัยรุ่นทุ่มเทให้กับอย่างอื่นที่ไม่ใช่การศึกษาขั้นพื้นฐาน แถมยังเห็นไอดอลหลายคนตกเป็นประเด็นดราม่าเรื่องความรู้พื้นฐานมานักต่อนัก

ชองซองบินคงกลัวว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาจึงไม่เคยละเลยการเรียน ซ้ำยังให้ความสนใจกับเหตุการณ์ปัจจุบันและความรู้รอบตัวในทุกสาขา

ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้ทำคอนเทนต์นี้

ถ้าสร้างภาพลักษณ์คนฉลาดเร็วเกินไป การเผลอหลุดปากพูดอะไรผิดไปแค่นิดเดียวก็อาจทำลายภาพลักษณ์นั้นป่นปี้ได้

มันมีความรู้ที่จะค่อย ๆ ซึมซับได้เองเมื่อโตขึ้น และการสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นคนมีความรู้รอบตัวในภายหลังก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

ดังนั้น หลังจากพิจารณาข้อเสนอทั้งห้าอันแล้ว บทสรุปของผมคืออะไรน่ะเหรอ

'พวกเราฉิบหายกันหมดแล้ว'

พูดตามตรง ผมต้องยอมรับเลย เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เอาแต่ยัดเยียดความคิดของตัวเองให้เจ้าพวกนี้ ครั้งนี้ผมเลยพยายามจะปล่อยผ่านไป

ด้วยความที่ช่วงนี้ประสาทผมค่อนข้างเสียแถมยังมีภาระความรู้สึกผิดค้ำคอ ผมเลยไม่กล้าสั่งให้พวกมันทำอะไรมากนัก

อย่างดีที่สุด ผมก็ตั้งใจแค่ว่าจะโผล่ไปพร้อมขวดน้ำเพื่อคอยให้กำลังใจในวันที่พวกมันถ่ายคอนเทนต์

แต่แล้วไงล่ะ ข้อเสนอห้าข้อที่เต็มไปด้วยการเต้น ผัดผักกูด และบทความข่าวเนี่ยนะ

"พวกนาย"

"ครับ?"

"ไปหยิบสมุดโน้ตกันมาคนละเล่ม แล้วกลับมาตรงนี้ภายในหนึ่งนาที"

ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้พวกมันเอาคอนเทนต์พรรค์นั้นไปเปลืองพื้นที่เก็บข้อมูลของ MiTube หรอก

คืนนี้พวกนายต้องอยู่โต้รุ่งกันหมดนี่แหละ

* * *

"นี่ ผมคิดออกมาตั้งสิบสี่ไอเดียแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ"

"เออ ไม่พอ ได้ครบยี่สิบเมื่อไรค่อยมา"

พอผมพูดจบ ชเวเจโฮก็ขมวดคิ้วแล้วหันหลังกลับไป ดูเหมือนหมอนั่นจะบ่นพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเอง แต่เพราะคงหนีไม่พ้นคำด่า ผมเลยไม่ได้อยากรู้

ผมจับเมมเบอร์ทั้งห้าคนมานั่งรวมกันหน้าโต๊ะ ให้เค้นสมองคิดไอเดียออกมา ตอนนั้นเองที่โทรศัพท์ในหอพักดังขึ้น

โชคร้ายสำหรับพวกมันที่กำลังโดนทำโทษห้ามลุกไปไหนจนกว่าจะคิดได้ครบยี่สิบไอเดีย ผมก็เลยเป็นคนรับสายแทน

"ครับ คิมอีวอลครับ"

คนที่โทรมาคือผู้จัดการ

"อ้าว อีวอลเหรอ ทำไมนายจังหวะดีแบบนี้ตลอดเลยเนี่ย"

ไม่ใช่ว่าผมจังหวะดีหรอก ผมก็แค่เพิ่งกำราบพวกเด็ก ๆ เสร็จต่างหาก

'ทีมวางแผนบอกว่าจะเริ่มเตรียมทำอัลบั้มหน้าแล้ว หรือว่าจะเป็นทีมนั้นนะ หรืออาจจะเป็นทีมวิดีโอ'

ผมรอฟังประโยคถัดไปเงียบ ๆ พลางเดาในใจว่าวันนี้ทีมไหนกันนะที่โทรหาผม

แต่คำตอบที่ได้รับกลับเหนือความคาดหมาย

"อีวอล มีคนทาบทามให้นายไปออกรายการวิทยุด้วยล่ะ!"

อะไรนะ

"พวกเขาเจาะจงเลือกนายมาเลยนะ ว่าไงล่ะ นายจะตกลงใช่ไหม"

ไม่สิ 'พวกเขา' ที่ว่านี่คือใครกันแน่ แล้วทำไมถึงต้องเจาะจงเลือกผมด้วย...?!