บทที่ 84

เอนเตอร์เทนเนอร์สารพัดประโยชน์ประจำบริษัทเรา (3)

"สวัสดีผู้ฟังรายการ Midnight Talk ทุกคนครับ ผมอีวอลจากวง Spark มารับหน้าที่เป็นสแตนด์อินคนสุดท้ายแทนดีเจโปโลครับ"

น้ำเสียงของคิมอีวอลนุ่มนวลแต่หนักแน่น

การออกเสียงชัดถ้อยชัดคำด้วยจังหวะที่เหมาะสมและโทนเสียงที่น่าฟัง

ใครได้ฟังก็คงคิดว่าเขาเป็นดีเจที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี... ถ้าฟังแค่เสียงล่ะก็นะ

ทว่าเสียงของคิมอีวอลกลับตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขาอย่างสิ้นเชิง โปโลอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปเอาสร้อยข้อมือประหลาด ๆ แบบนั้นมาจากไหน

'ค่ายของเขาคือ UA ไม่ใช่เหรอ บริษัทนั้นก็ไม่ได้แย่จนถึงขนาดจ้างสไตลิสต์ไม่ได้ไม่ใช่หรือไง'

โปโลนึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายตั้งใจแต่งตัวมาแบบนั้น เขาฟังการแนะนำตัวของวงรุ่นน้องอย่าง Parte ผ่าน ๆ

ข่าวดีก็คือ นอกเหนือจากสไตล์ที่ดูพิลึกพิลั่นแล้ว ทักษะการดำเนินรายการของคิมอีวอลถือว่ายอดเยี่ยมมาก

แน่นอนว่าโปโลคาดหวังไว้อยู่แล้วว่าคิมอีวอลน่าจะทำได้ดีพอสมควร ยังไงซะเขาก็เป็นคนแนะนำให้คิมอีวอลมาทำหน้าที่แทน ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม คิมอีวอลกลับทำได้เกินความคาดหมายของโปโลไปอย่างง่ายดาย

ไม่ใช่แค่ไม่พึ่งพาสคริปต์ แต่คิมอีวอลแทบจะไม่เหลือบมองมันเลยด้วยซ้ำ

'ท่องมางั้นเหรอ'

โปโลรู้ดีตามหลักเหตุผลว่ามันเป็นไปไม่ได้

ไม่เพียงแต่สคริปต์จะไม่ได้ออกมาล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ ๆ เท่านั้น แต่ด้วยธรรมชาติของรายการที่ต้องพูดคุยอย่างต่อเนื่องตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม ดีเจจึงมีเนื้อหาที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก

แต่ภาพบนหน้าจอกลับแสดงให้เห็นว่าสายตาของคิมอีวอลจดจ่ออยู่กับหนึ่งในสามสิ่งนี้เสมอ นั่นคือ แขกรับเชิญที่กำลังพูด จอมอนิเตอร์แสดงคอมเมนต์ หรือไม่ก็ทีมงาน

ยังไม่หมดแค่นั้น

จุดแข็งของคิมอีวอลยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรายการวิทยุดำเนินต่อไป

ทั้งความเข้าใจในตัวแขกรับเชิญอย่างลึกซึ้ง และจังหวะการดำเนินรายการที่ลื่นไหลจนไม่ทำให้ใครรู้สึกอึดอัด

แม้จะเป็นการรับหน้าที่ดีเจครั้งแรก แต่คิมอีวอลก็กระจายบทสนทนาได้อย่างชำนาญ เปิดโอกาสให้ทุกคนได้พูดโดยไม่ปล่อยให้ใครถูกเมิน

และ...

"ต้องขอบคุณโอกาสที่โปโลซอนแบมอบให้ ผมถึงได้รับประสบการณ์อันล้ำค่านี้ แม้จะยังมีจุดบกพร่องอยู่มากก็ตามครับ

ผมรู้สึกโชคดีมากที่รายการวิทยุรายการแรกของวง Spark ของพวกเราคือ Midnight Talk ตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป ผมจะกลับไปเป็นผู้ฟังที่คอยติดตามรายการอย่างเหนียวแน่นเช่นเดิมครับ

ขอบคุณผู้ฟังทุกท่านที่อยู่เป็นเพื่อนกันจนจบ แม้ว่าผมจะยังมีข้อบกพร่องก็ตามครับ"

แม้แต่แฟนคลับและผู้ฟังของโปโลก็ยังหาข้อติไม่ได้กับการกล่าวปิดรายการอันสมบูรณ์แบบของคิมอีวอล มันน่าชื่นชมมากจริง ๆ

โปโลยิ้มอย่างพึงพอใจขณะปิดคลิปย้อนหลัง ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ความคิดที่จะไปอวดกับลีดเดอร์วงว่าการตัดสินใจของเขานั้นเฉียบขาดแค่ไหน

* * *

"นี่ อีวอล ดูเหมือนคุณโปโลจะติดต่อมานะ"

ผู้จัดการที่แวะมาดูตอนพักเบรกเดินเข้ามาบอกผม

"ซอนแบติดต่อมาเหรอครับ"

"เขาฝากมาบอกว่าขอบคุณนายมากจริง ๆ ที่ไปจัดรายการ Midnight Talk แทน แล้วก็ชมว่านายทำได้เยี่ยมมาก"

ผมแปลกใจที่เขาถึงขั้นอุตส่าห์ส่งข้อความมาหา

อย่างที่คิดไว้เลย ไอดอลมากประสบการณ์นี่ต่างออกไปจริง ๆ ไอดอลที่มีความเชี่ยวชาญสูงก็ไม่ต่างอะไรกับคนทำงานมืออาชีพเลย

"ผมไม่ได้ทำอะไรดีเป็นพิเศษหรอกครับ ขอบคุณที่มาบอกนะครับ"

ผมก้มหัวขอบคุณผู้จัดการ แต่อีชองฮยอนก็พูดแทรกขึ้นมา

"ฮยองทำได้ดีมากเลยครับ! ฮยองไม่พลาดเลยสักนิด!"

"นายรู้ได้ไงว่าฉันไม่พลาดเลย"

"พวกเราเปิดแล็ปท็อปฟังกันทุกคน ก็เลยรู้น่ะสิครับ!"

"พวกนายแอบทำอะไรน่ารัก ๆ แบบนั้นโดยไม่ให้ฉันรู้เหรอเนี่ย"

พอคิดภาพพวกเขาทั้งห้าคนสุมหัวฟังรายการวิทยุของผมแล้ว ผมก็รู้สึกกระอักกระอ่วนนิด ๆ

โชคดีที่พวกนั้นไม่มีโทรศัพท์ส่วนตัวไว้ส่งข้อความไปร่วมรายการ ถ้ามีละก็ พวกเขาต้องส่งอะไรไปป่วนแน่ ๆ

'ที่สำคัญกว่านั้นคือ... สุมหัวรวมกันหมดทุกคนเลยเนี่ยนะ?'

ผมมองชเวเจโฮที่กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ไกล ๆ

แล้วผมก็ถามอีชองฮยอน

"ที่บอกว่า 'ทุกคน' นี่รวมชเวเจโฮด้วยหรือเปล่า"

"ใช่ครับ ดีสุด ๆ ไปเลยว่าไหมล่ะ"

อืม ดีจริง ๆ นั่นแหละ

การที่พวกเขาทั้งห้าคนมารวมตัวกันทำอะไรสักอย่างนับว่ามีความหมายทีเดียว มันหมายความว่าพวกเขาเต็มใจที่จะทำกิจกรรมร่วมกันนอกเวลางาน

ไม่ว่าอดีตจะมีดราม่ากันมาหนักหนาแค่ไหน แต่ความจริงก็คือวง Spark ทำงานร่วมกันมาถึงเจ็ดปี และนั่นคงเป็นไปไม่ได้เลยถ้าหากไม่มีความผูกพันกันอยู่บ้าง

'ดูเหมือนพวกเขากำลังค่อย ๆ สร้างความสนิทสนมกันทีละนิดแฮะ'

เจ้าพวกนี้คงจะได้พบเจอช่วงเวลาแบบนี้มากขึ้น และทำงานร่วมกันต่อไปได้อีกตั้งเจ็ดปี

การที่รายการวิทยุของผมกลายเป็นต้นเหตุของพัฒนาการครั้งนี้แอบทำให้ผมหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ผมจะถือซะว่าเป็นการตอบแทนคนที่คอยแบกผมมาตลอดก็แล้วกัน

อีกอย่าง ช่วงนี้เจ้าพวกนี้ก็เชื่อฟังผมดีซะด้วย

หลังจากเคี่ยวเข็ญพวกเขาอย่างหนักเรื่องคอนเทนต์เดี่ยว หัวข้อคอนเทนต์ของทั้งหกคนก็ถูกเลือกออกมาได้ดีทีเดียว

≫ เชี่ย ๆๆ ชเวเจโฮแม่งบ้าไปแล้ว

หมอนี่มีพรสวรรค์ในการตกผู้หญิงวัยยี่สิบกว่า ๆ จริง ๆ

└ ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าต้องทำยังไงถึงจะเลิกดูคลิปนี้ได้... แม่งโดนตกเข้าอย่างจัง นั่งดูมา 40 นาทีแล้วเนี่ย

≫ ทำไมการ์ตูนในดวงใจของคังกียอนถึงเหมือนของฉันเป๊ะเลยเนี่ย?

รู้สึกเหมือนได้เจอสหายร่วมอุดมการณ์ในชีวิตที่เติบโตมากับการ์ตูนตาหวานเลย

└ แล้วน้องก็เชียร์แต่พระรองตลอดด้วยนะㅋㅋㅋㅋ กียอน กลิ่นความเนิร์ดลอยทะลุจอมาเลยนะ

≫ จูอู ขอร้องล่ะ เปิดช่อง MiTube เถอะ

ลงเพลย์ลิสต์ที พลีส... ฉันพูดจริงนะ

└ ฉันเพิ่งเคยฟังเพลงพวกนี้เป็นครั้งแรก แต่ชอบทุกเพลงเลย... นายคือตำนานแห่งวงการเพลงป็อปจริง ๆ

└ ฉันอายุเข้าเลขสามแล้วและคิดว่าตัวเองรู้จักเพลงป็อปเยอะนะ แต่คุ้นไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำㅎㅎ ขอบใจนะที่ทำให้ได้รู้จักเพลงดี ๆ

└ แค่รู้จักถึงครึ่งนึงก็เก่งแล้วนะ...

≫ รู้อยู่แล้วว่าเขาแต่งเพลงได้ แต่ไม่คิดว่าจะเล่นเปียโนเก่งขนาดนี้ㅠㅠ ชองฮยอนคือเพชรเม็ดงามของวงการไอดอลจริง ๆ

└ เดิมทีชองฮยอนตั้งใจจะเรียนเอกดนตรีคลาสสิกน่ะ!

└ อยากให้เขาเล่นเปียโนคัฟเวอร์เพลงบีไซด์ด้วยจัง ไม่ใช่แค่เพลงไตเติลㅠ

≫ ㅋㅋㅋㅋเพิ่งเคยเห็นลีดเดอร์วงไอดอลมานั่งแนะนำหนังสือความเป็นผู้นำอย่างจริงจังก็คราวนี้แหละ

└ ฉันเตรียมกดข้ามเต็มที่เพราะนึกว่าเป็นโฆษณาที่รับจ้างรีวิว แต่ปุ่มข้ามโฆษณาดันไม่โผล่มาสักทีㅋㅋㅋ

กระแสตอบรับออกมาดีมากจนผมเกือบจะหลุดยิ้มตอนนั่งมอนิเตอร์งาน ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาซะเลย

ว่าแต่ ผมก็ลองเข้าไปเช็กคอมเมนต์ในคอนเทนต์ของตัวเองด้วยเหมือนกัน

เดิมทีผมไม่คิดจะเช็กหรอก แต่ในเมื่อต้องทำงานเป็นไอดอลต่อไป ผมก็เลี่ยงเรื่องฟีดแบ็กไม่ได้อยู่ดี

≫ รูปหน้าปกคลิปที่เขียนว่า 'เคล็ดลับดูแลรูขุมขนของเมมเบอร์' มันดึงดูดมากจนฉันต้องกดเข้ามาดูเลย

≫ 3:19 ตกใจหมดเลยตอนเห็นว่าใช้เว็บเซลล์ หมอนี่น่าจะใช้เว็บเซลล์เก่งกว่าฉันอีกนะเนี่ย

└ "เวลาทำงาน มักจะต้องใช้เว็บเซลล์บ่อย ๆ ครับ"

ทำไมไอดอลถึงต้องใช้เว็บเซลล์ด้วยล่ะㅋㅋㅋㅋ

≫ นายเป็นไอดอลคนแรกเลยนะที่จริงใจขนาดนี้ อีวอล

└ จริงㅋㅋㅋ ตอนบอกว่าจะมาปล่อย TMI ชุดใหญ่ ฉันก็นึกว่าจะเป็นเรื่องเล่าสัพเพเหระอะไรทำนองนั้นซะอีก แต่กลายเป็นว่ามาบอกค่าส่วนกลางของหอพักเฉยเลย

└ ไอดอลคนนี้ถึงขั้นบอกรหัสรุ่นของแล็ปท็อปส่วนรวมด้วยอ่ะ

คอมเมนต์ส่วนใหญ่ไปในทางบวก บางคนถึงกับบอกว่าตามมาจากรายการวิทยุด้วย

แต่อย่างว่าแหละครับ เหมือนกับทุกเรื่องบนโลกนั่นแหละ ฟีดแบ็กไม่ได้มีแต่ด้านดีเสมอไปหรอก

≫ คิมเพ็บดูพยายามยัดเยียดคอนเซปต์ให้ตัวเองไปป่ะ?

แกล้งรับบทเป็นเมมเบอร์หัวดี

รู้สึกเหมือนแค่เป็นพวกเจ้าเล่ห์มากกว่า

└ จริงㅋㅋㅋㅋ แค่มองก็รู้แล้วว่าพยายามดันคาแรกเตอร์ แต่มันตลกตรงที่คนดันคิดว่าเป็นนิสัยจริง ๆ ของเขานี่แหละ

└ ขนาดมองผ่าน ๆ จากบนรถที่วิ่งอยู่ยังดูออกเลยว่าเป็นคอนเซปต์ มีแต่พวกแฟนคลับนั่นแหละที่ไม่รู้เรื่อง ㅎㅎ

└ คิมเพ็บคือใครอ่ะ?

└ SPK คิมㅇㅇ

└ แล้วทำไมถึงเรียกคิมเพ็บล่ะ?

└ ไม่รู้กฎที่รู้กันดีของพวกคอมมูนิตี้เหรอ [1] ???? ^^^^^^

└ ลองสะกดชื่อเป็นภาษาอังกฤษดูสิ

└ คิม + ตัวอักษรแรกของเดือนกุมภาพันธ์ [2]

≫ เอาจริง ๆ นะ พวกเด็ก ๆ นิสัยดีไง เลยยอมฟังคิมเพ็บ^^

ระยะเวลาฝึกก็สั้นที่สุด แถมสกิลยังห่วยแตกชิบหาย

เพ็บคงมีความสุขน่าดู^^ ต้องขอบคุณเมมเบอร์นะที่ทำให้เขาสบายแบบนี้^^

ผมเห็นรีแอ็กชันแบบนี้อยู่บ่อย ๆ

พวกเขาดูจะคิดว่าผมเสแสร้งสร้างคอนเซปต์ขึ้นมา หรือว่าหน้ากากพนักงานออฟฟิศของผมมันหลุดออกมาให้เห็นแล้วกันนะ?

ผมเห็นด้วยระดับหนึ่งกับคอมเมนต์ที่บอกว่าพวกเด็ก ๆ นิสัยดี ถึงจะสร้างปัญหาบ้างบางครั้ง แต่มันก็ไม่ได้เกินจะรับมือไหว

ผมก็เลยตัดสินใจรับฟีดแบ็กระดับนี้ไว้ว่าเป็นความคิดเห็นที่รับฟังได้

ผมจัดระเบียบประเด็นสำคัญจากคอมเมนต์ด้านลบลงในตารางสเปรดชีตแล้วพับหน้าจอแล็ปท็อปลง

จากนั้นผมก็พูดกับอีชองฮยอนที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นพลางปลุกปล้ำกับสมุดโน้ตแต่งเพลงของตัวเอง

"คืบหน้าบ้างไหม"

"ไม่เลยสักนิด!"

"เอาเถอะ อย่างน้อยความมั่นใจของนายก็น่านับถือดีนะ"

อีชองฮยอนกำลังง่วนอยู่กับการขัดเกลาหนึ่งในเพลงที่เขาเคยแต่งไว้ก่อนเดบิวต์

ด้วยความที่คลุกคลีกับการทำเพลงมาพักใหญ่ เขาจึงสะสมทำนองเพลงเอาไว้ไม่ใช่น้อย

แต่การนำทำนองเหล่านั้นมาทำเป็นเพลงให้สมบูรณ์นั้นเป็นความท้าทายอีกระดับ ผมเลยปรึกษากับทางบริษัทว่าควรให้เขาเน้นเรื่องแต่งเพลงทุกครั้งที่มีเวลาว่างจากการซ้อมหรือตารางงานออกอากาศ แน่นอนว่าเราได้ตกลงเรื่องนี้กับเขาไว้แล้วเช่นกัน

เพื่อช่วยให้เขาเปลี่ยนผ่านจากเซนส์ดนตรีคลาสสิกมาเป็นเพลงไอดอลได้ง่ายขึ้น ผมถึงขั้นวางแผนทำคอนเทนต์ที่ให้เขาเรียบเรียงเพลงเคป็อปเป็นเวอร์ชันเปียโนเลยทีเดียว

อาจจะไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียว แต่ไม่ว่ายังไงชองฮยอนก็แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ก้าวกระโดดมาก

แม้แต่ผมที่ไม่รู้เรื่องการแต่งเพลงเลยสักนิด ยังรู้สึกว่าความสามารถในการเรียนรู้ของอีชองฮยอนนั้นน่าทึ่งมาก

"นายติดตรงไหนล่ะ"

พอผมถาม อีชองฮยอนก็เดินมาที่ข้างเตียงของผมพร้อมกับสมุดโน้ตราวกับรอให้ผมถามอยู่แล้ว

"อย่างแรกเลยนะ ฉันคิดไลน์เบสออกแล้ว"

"คราวที่แล้วนายไม่ได้เริ่มตั้งแต่ท่อนแรกหรอกเหรอ"

"เทพเจ้าแห่งเบสได้ประทานแรงบันดาลใจให้ฉัน... ไม่ใช่สิ ไม่ใช่อย่างนั้น"

อีชองฮยอนขยี้ผมตัวเอง

"คือว่า เราจะทำคอนเซปต์แบบพลังล้นเหลือสุด ๆ ใช่ไหม"

ใช่แล้ว

การคัมแบ็กครั้งที่สองของพวกเราที่ผมวางแผนไว้ มีกำหนดในอีกสองเดือนข้างหน้า นั่นคือเดือนพฤษภาคม

และคอนเซปต์ของเพลงไตเติลก็คือ 'วัยรุ่นจอมซนที่คิดว่าการเล่นสนุกคือสิ่งที่ดีที่สุดในโลก!'

ชั่วขณะหนึ่ง ผมนึกถึงปฏิกิริยาของพวกเมมเบอร์ตอนที่ผมเล่าไอเดียนี้ให้ฟังเป็นครั้งแรก

'ฮยอง... ต้องการพักร้อนไหมครับ'

ผมไม่มีวันลืมสายตาเวทนาบนใบหน้าของชองซองบินในตอนนั้นได้เลย

แต่น่าเสียดายนะ ผมไม่ได้คิดไอเดียนี้ขึ้นมาเพราะอยากพักสักหน่อย ผมใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมงเพื่ออธิบายให้พวกเขาฟังว่าผมคิดคอนเซปต์นั้นขึ้นมาได้ยังไง

ดังนั้นในระหว่างที่ผมกำลังตรวจสอบ ทำแผนงาน และจัดการขั้นตอนสุดท้าย อีชองฮยอนก็กำลังง่วนอยู่กับการแต่งเพลงที่จะเอามาเป็นตัวเลือกเพลงไตเติล

พอเห็นอีชองฮยอนดูจะดิ้นรนมากกว่าที่คิด ผมก็เริ่มคิดว่าจะต้องปรับแผนใหม่ดีไหม

เนื่องจากเป้าหมายที่ระบบให้มานั้นต้องอาศัยความพยายามในระยะยาว ผมจึงไม่อยากกดดันอีชองฮยอนหนักเกินไปตั้งแต่เนิ่น ๆ จนเสี่ยงที่จะทำให้เขาหมดไฟ

"ใช่ มันสื่อออกมายากขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่คีย์เวิร์ดที่ฮยองให้มามันไม่ค่อยคลิกต่างหาก"

"ตรงไหนล่ะ"

พอผมถาม อีชองฮยอนก็ตอบกลับมา

"ฮยองบอกว่าถ้าผมต้องการนึกภาพตาม ให้ลองจินตนาการถึงเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในเดือนพฤษภาคมใช่ไหมล่ะครับ"

"อืม"

"แต่ที่บ้านผมน่ะ พ่อแม่เอาแต่ให้แบบฝึกหัดในวันเด็ก วันเด็กของผมมันไม่ได้น่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยนะ! ผมไม่มีความทรงจำที่น่าสนุกตื่นเต้นสุด ๆ แบบนั้นเลย แต่เพลงมันต้องการให้เรารู้สึกตื่นเต้น ผมก็เลยรู้สึกไม่อินยังไงล่ะครับ!"

"...อะไรนะ"

"มันเหมือนตอนที่เพื่อนทุกคนได้ของเล่น แต่ผมได้แค่อุปกรณ์การเรียนไงครับ! เหมือนตอนที่เพิ่งรู้จักคิดส์ซาเนียแต่ก็พบว่าปีนั้นผมอายุเกินจะเข้าไปเล่นแล้ว! หรือไม่ก็ไปแทรมโพลีนพาร์คแล้วเพิ่งรู้ว่าเด็กมัธยมปลายต้องเสียค่าเข้าเพิ่ม!"

อ้าว นั่นคือปัญหาหรอกเหรอ

1. กฎที่ไม่ได้เขียนไว้ของคอมมูนิตี้ในที่นี้ จริง ๆ แล้วเป็นสแลงยอดฮิต หมายความว่าในช่วงสามวันแรกที่เข้าร่วมคอมมูนิตี้ คุณไม่ควรโพสต์อะไรเองและให้อ่านเฉพาะโพสต์ที่มีคนตั้งไว้เพื่อทำความคุ้นเคยกับบรรยากาศและกฎที่ไม่ได้เขียนไว้เสียก่อน ผมไม่คิดว่าสแลงนี้จะมีความหมายตรงตัว แต่มันเหมือนการบอกว่า 'ถ้าไม่รู้สถานการณ์ ก็อย่าสอด' มากกว่า

2. ภาษาเกาหลีไม่มีตัวอักษร f ดังนั้นจาก Kim Feb จึงกลายเป็น Kim Peb ผมลังเลอยู่ว่าจะใช้ 'Kim Feb' ดีไหม แต่ 'Kim Peb' มันออกเสียงเข้าปากมากกว่า