บทที่ 85

เอนเตอร์เทนเนอร์สารพัดประโยชน์ของบริษัทเรา (4)

ผมไม่อินกับความทุกข์ใจของอีชองฮยอนที่กำลังอิจฉาความสุขของพวกเด็ก ๆ เลยสักนิด

ความสุขของเด็ก ๆ ในช่วงเดือนแห่งครอบครัวไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเข้าใจได้ อันที่จริงผมไม่เคยได้รับของขวัญวันเด็กเลยด้วยซ้ำ

ผมก็แค่เสนอความเห็นไปเพื่อใช้เป็นเรฟเฟอเรนซ์ แต่ดูเหมือนว่าการอินไปกับสิ่งที่เป็นเรฟเฟอเรนซ์จะสำคัญกับอีชองฮยอนเอามาก ๆ นี่คือความแตกต่างระหว่างคนทำงานสร้างสรรค์กับพนักงานออฟฟิศอย่างนั้นเหรอ

ผมกำลังจะถามออกไปว่า 'ให้ผมหาวิดีโอเด็ก ๆ ร่าเริงใน MiTube ให้ดูไหมครับ' แต่ดันไปสบตาเข้ากับอีชองฮยอนที่ดูสิ้นหวังสุด ๆ ทั้งที่ใบหน้ายังคงงดงามอยู่แบบนั้นเสียก่อน

นี่มันเรื่องฉุกเฉินแล้ว ถ้าขาดใบหน้านั่นไป พวกเราจะคว้าอันดับหนึ่งมาไม่ได้นะ!

ผมรีบใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว และด้วยไหวพริบที่มี ผมก็คิดวิธีแก้ปัญหาอันยอดเยี่ยมออกจนได้

"ลุกขึ้นแล้วไปทาครีมกันแดดเถอะครับ"

"หา?"

"เราจะออกไปข้างนอกกัน เพราะงั้นทาครีมกันแดดด้วยครับ!"

* * *

"...ไหนบอกว่าจะออกไปหาเรฟเฟอเรนซ์สำหรับแต่งเพลงไงครับ??"

คังกียอนที่ถูกลากตัวมาด้วยข้ออ้างว่าเราต้องการตากล้อง เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

ทันใดนั้น น้ำพุก็พุ่งพรวดขึ้นมาด้านหลังคังกียอน เป็นโชว์น้ำพุที่ดูสดชื่นเสียจนสามารถทำให้คนที่มองดูรู้สึกกระปรี้กระเปร่าตามไปด้วยได้เลย

"ถูกต้องครับ เป็นไงบ้างชองฮยอน? รู้สึกถึงแรงบันดาลใจที่พรั่งพรูออกมาบ้างไหมครับ?"

"น้ำพุพุ่งขึ้นมาได้สมบูรณ์แบบมากเลยครับ!"

ทันทีที่อีชองฮยอนพูดจบ สายน้ำก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นดินที่ว่างเปล่า

สถานที่ที่ผมพาพวกเขามาก็คือ Children's Grand Park ซึ่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าเด็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นที่ที่มีเด็กเยอะที่สุดในบรรดาสถานที่ทั้งหมดที่ผมรู้จัก

"ผมไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกหลังจากจบประถม..."

คังกียอนพึมพำกับตัวเอง

ก็นะ อย่างน้อยนายก็ได้มาตอนประถมล่ะนะ ตอนประถมผมไม่เคยมาเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ การมา Children's Grand Park ครั้งแรกของผมคือตอนอายุยี่สิบหกนู่น

'แถมที่มานั่นก็เป็นเพราะฮันพยองอินดัสทรีต้องการคนมาถ่ายภาพโปรโมตสินค้าใหม่ แล้วดันมีคนไม่พอเท่านั้นเอง'

ก่อนที่ผมจะทันได้รำลึกถึงความทรงจำอันขมขื่น เด็กสองคนที่ขี่คิกบอร์ดก็พุ่งปรู๊ดผ่านพวกเราไปพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะดังลั่น

ผมกลัวว่าอีชองฮยอนจะหมดกำลังใจเอาซะก่อน เลยหยิบสมุดแต่งเพลงกับกระเป๋าดินสอออกมาจากกระเป๋าเป้ที่ผมสะพายแทนเขา

"เอ้า นี่ วันนี้นายกลับหอไม่ได้นะจนกว่างานจะคืบหน้าถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์"

"เรื่องใหญ่แล้วสิเนี่ย เรานอนค้างข้างนอกนี่ได้ด้วยเหรอครับ"

"ได้สิ ตัวปัญหาอย่างนายค้างข้างนอกได้สูงสุดสามวันเลยล่ะ"

ขณะที่ผมจับอีชองฮยอนให้นั่งลงบนม้านั่งว่าง ๆ คังกียอนก็เดินเข้ามาถาม

"แล้วผมต้องทำอะไรครับ แค่ถ่ายรูปเขาเฉย ๆ จริงเหรอ"

"อืม นาน ๆ ทีก็เดินไปตรงนู้นแล้วเซลฟี่กับแสงธรรมชาติด้วยล่ะ"

"แล้วฮยองล่ะครับ"

"ฉันต้องถ่ายวิดีโอน่ะ"

พูดจบผมก็หยิบกล้องวิดีโอออกมาจากก้นกระเป๋าเป้ มันเป็นอุปกรณ์ที่ผมขออนุญาตยืมมาจากทีมถ่ายทำ เลยต้องทะนุถนอมมันอย่างดีที่สุด

"เราจะเอาคลิปนี้ไปลงเป็นคอนเทนต์ด้วยเหรอครับ"

เมื่อคังกียอนถาม อีชองฮยอนก็สะดุ้งตกใจ

"ฮยอง! นี่จะเอาไปลงเป็นคอนเทนต์เหรอครับ ผมแอบเขินนะเนี่ย!"

"ไม่เอาไปลงหรอก ฉันแค่ถ่ายเก็บไว้กันเหนียวเฉย ๆ"

ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรทำนองว่า 'ฉันจะให้ทุกคนเห็นว่านายแต่งเพลงยังไง!' กับอีชองฮยอนที่ยังขาดความมั่นใจในผลงานของตัวเองหรอก

ผมก็แค่เตรียมรับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เท่านั้น

อย่างเช่นเผื่อว่าค่าย UA เกิดทำรูปทั้งหมดที่รวบรวมไว้ทำโฟโต้การ์ดหาย หรือไม่ก็รูปที่เจ้าพวกนี้ถ่ายมาดันหลุดโฟกัสจนเอาไปขยายทำภาพไม่ได้

หรือบางทีเราอาจจะต้องแทรกฟุตเทจวิดีโอลงใน MV แฟนซอง แต่ยืดความยาวคลิปให้ถึง 4 นาที 30 วินาทีไม่ได้

ความคิดพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวตอนที่ทั้งสองคนกำลังจ้องหน้าผมอย่างงุนงง

"มัวทำอะไรกันอยู่ จะไม่เริ่มถ่ายกันหรือไง"

"เฮ้อ..."

พอผมพูดจบ ทั้งคู่ก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยสีหน้าเดียวกันเป๊ะ

ขยับตัวให้มันไว ๆ หน่อย ผมเองก็ยุ่งเหมือนกันนะ

* * *

สวนสาธารณะอันกว้างใหญ่ในช่วงต้นเดือนมีนาคม อาบไล้ไปด้วยแสงแดดอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ

เสียงใบไม้พลิ้วไหวเมื่อลมเย็นพัดผ่าน กระทบเสียดสีกันราวกับจะแตกหัก

กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ที่ลอยมาตามสายลม เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ เสียงน้ำพุที่พุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ และ...

ไอดอลหน้าใหม่คนหนึ่งนั่งกุมขมับอยู่บนม้านั่งด้วยความสิ้นหวัง กำลังกลัดกลุ้มกับที่มาของความสุขที่แท้จริง และไอดอลหน้าใหม่อีกคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจถ่ายวิดีโอเขาจากฝั่งตรงข้ามของม้านั่ง ส่วนตาลุงที่กลับมากระชุ่มกระชวยอีกครั้งก็คลานออกมากลางแดดเปรี้ยงแล้วนั่งยอง ๆ เพื่อบันทึกภาพทั้งหมดนี้ด้วยกล้องแคมคอร์เดอร์

ช่างเป็นส่วนผสมที่ยอดเยี่ยมอะไรอย่างนี้ คงไม่แปลกใจเลยถ้าฉากนี้จะถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในภาพทิวทัศน์แห่งปี

คังกียอนที่เพิ่งโดนผมติวเข้มไปสิบนาทีหลังจากถ่ายรูปย้อนแสงมาซะหมด ตอนนี้กำลังเปล่งประกายไปด้วยความกระตือรือร้นและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเก็บภาพให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด

"กียอน ถ่ายไปกี่รูปแล้ว"

"ผมว่าน่าจะเกินสองร้อยแล้วครับ"

"แล้วรูปเซลฟี่ของนายล่ะ"

"สามรูปครับ"

"งั้นก็เลิกถ่ายอีชองฮยอนแล้วไปถ่ายเซลฟี่ตัวเองได้แล้ว ไปเดินเล่นรอบ ๆ สวนสาธารณะซะ และไม่ต้องกลับมาจนกว่าจะถ่ายได้เกินยี่สิบรูปนะ"

"ครับ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น คังกียอนก็เดินจากไปอย่างว่าง่าย

ขณะที่ผมภาวนาให้เขากลับมาพร้อมกับรูปเซลฟี่แจ่ม ๆ ผมก็หันไปหาชองฮยอนที่น่าจะกำลังจ้องสมุดโน้ตอยู่ข้างหลังผมแล้วเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้กียอนก็ไปแล้ว ว่ามาสิ"

"ครับ?"

"นายมีเรื่องอยากจะบอกฉันไม่ใช่หรือไง ใช่มั้ยล่ะ"

พอผมหันกลับไป อีชองฮยอนก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"รู้ได้ยังไงครับ"

"ฉันอ่านใจคนได้ ทำไมล่ะ"

ตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรี สิ่งเดียวที่ผมเรียนรู้มาก็คือความหูตาว่องไวนี่แหละ

อีกอย่าง พวกเราก็อยู่ร่วมห้องเดียวกันมาปีกว่าแล้ว แถมยังใช้ห้องซ้อมเดียวกันทุกวันอีก ถ้าฉันดูไม่ออกสิถึงจะแปลก จริงไหมล่ะ

ถึงกระนั้น ชองฮยอนผู้อ่อนต่อโลกคนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสลัดสีหน้าประหลาดใจทิ้งไปได้เลย

ขณะมองดูพวกเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งพล่านกันอย่างบ้าพลังราวกับเล่นวิ่งไล่จับ ชองฮยอนก็ถามขึ้น

"ทำไมฮยองถึงดีกับพวกเราจังเลยครับ"

"อะไรนะ"

ทั้งที่หมายมั่นปั้นมือไว้แล้วว่าจะไม่ยอมเสียท่าให้กับคำถามใด ๆ ของชองฮยอน ทว่าคำถามที่ไม่คาดคิดนี้ก็ทำเอาผมตั้งตัวไม่ติดอย่างสิ้นเชิง

ทำดีด้วยเนี่ยนะ

ใคร ผมเหรอ

ทำดีกับพวกนายเนี่ยนะ

ผมกล้ารับประกันเลยว่าไม่มีใครรู้สึกโกรธและเศร้าใจเท่าผมอีกแล้ว ในใจผมสลักคำด่าสารพัดคำเอาไว้เวลาที่ต้องทนอยู่ใกล้ชิดกับไอ้พวกนี้

'ฉันยังไม่ได้ทำอะไรดี ๆ ให้เป็นพิเศษสักหน่อย'

ยกเว้นแต่ตอนที่ต้องทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จ ผมก็พยายามแทรกแซงเรื่องของ Spark ให้น้อยที่สุดมาโดยตลอด

สิ่งที่ผมทำระหว่างใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าพวกนี้ ก็มีแค่ปิ้งขนมปัง พับผ้า แล้วก็เปิดไฟกลางคืนทิ้งไว้ให้เท่านั้นแหละ

การ 'ทำดี' มันน่าจะเป็นอะไรที่... อ่อนโยนและนุ่มนวลกว่านี้ไม่ใช่เหรอ

อย่างเช่นการคอยถามไถ่บ่อย ๆ หรือไม่ก็ให้ค่าขนมบ้างเป็นบางครั้ง

เมื่อเห็นสีหน้าของผมที่บ่งบอกว่า 'ไม่เห็นเข้าใจเลยว่ากำลังพูดเรื่องอะไร' อีชองฮยอนก็พูดต่อ

"ปกติแล้ว เวลาคนรอบตัวกำลังแย่ คนทั่วไปเขาไม่ช่วยเหลือกันถึงขนาดนี้หรอกครับ จริงไหม"

"คำว่า 'ขนาดนี้' ของนายหมายความว่าไง หมายถึงการพานายมาที่สวนสาธารณะเนี่ยนะ"

"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกครับ"

ผมไปทำอะไรให้เขาไว้ล่ะเนี่ย

ไม่ว่าจะคิดทบทวนแค่ไหน ผมก็นึกไม่ออกเลยว่าเคยไปทำอะไรมาถึงสมควรได้รับคำพูดแบบนั้น

"ไหน ๆ ฮยองก็พูดถึงสวนสาธารณะแล้ว ผมจะยกตัวอย่างให้ฟังนะครับ คนทั่วไปมักจะแค่แสดงความเห็นใจหรือให้คำแนะนำ แต่คงไม่ลงทุนลงแรงช่วยเหลือทั้งทางวัตถุและจิตใจขนาดนี้หรอกครับ"

"ก็เพราะฉันไม่อาจเข้าใจความกดดันที่นายแบกรับได้อย่างถ่องแท้ ทั้งยังให้คำแนะนำทางเทคนิคกับนายไม่ได้น่ะสิ"

"สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ฮยองไม่ได้หยุดอยู่แค่การให้กำลังใจในสถานการณ์แบบนั้นต่างหากล่ะครับ"

"ใช้ชีวิตต่อไปเถอะ เดี๋ยวนายก็จะได้เจอคนที่ใจดีกว่าฉันอีกอย่างน้อยร้อยห้าสิบล้านคน อีกอย่าง นายก็อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกับชองซองบินอยู่แล้วด้วย"

"อืม จะพูดยังไงดี ฮยองกับซองบินฮยอง... อยู่กันคนละระดับเลยครับ"

"นี่หลอกด่ากันหรือเปล่าเนี่ย"

"รู้ได้ยังไงครับเนี่ย"

ชองฮยอนตอบกลับอย่างขี้เล่นแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ตอนนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากที่ไกล ๆ

พอหันไปมอง ผมก็เห็นคังกียอนกำลังเดินตรงมาทางพวกเราโดยมีเด็ก ๆ รุมล้อม

พอเห็นเขารับของเล่นมาจากเด็กคนหนึ่ง ดูเหมือนพวกเด็ก ๆ จะขอให้เขาช่วยเปิดอะไรให้สักอย่าง...

"ฮยอง เขากำลังยิงฟองสบู่ใส่เด็ก ๆ หรือเปล่าครับ"

สุดท้ายคังกียอนก็เริ่มยิงฟองสบู่จากปืนยิงฟองสบู่ยักษ์ เอนเตอร์เทนเด็ก ๆ ด้วยโชว์ฟองสบู่

ชองฮยอนกุมท้องหัวเราะ ก่อนจะลุกจากที่นั่งแล้ววิ่งไปขอแจมด้วย

'พวกนี้นี่ทำให้ทึ่งได้ตลอดจริง ๆ'

ระหว่างที่คิดแบบนั้น ผมก็เริ่มจัดเก็บสมุดโน้ตและเครื่องเขียนของชองฮยอนที่เกือบจะยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทาง ไม่รู้ทำไม ผมถึงมีความรู้สึกว่าภายในคืนนี้ชองฮยอนจะคิดทำนองเจ๋ง ๆ ออกมาได้

โดยหารู้ไม่ว่ามีเมฆดำทะมึนกำลังก่อตัวอยู่เหนือวง ทอดเงาปกคลุมมาจากที่ไกล ๆ

* * *

หลังจากได้รับ KPI ใหม่ ผมก็ใช้เวลาทบทวนตัวเองครู่หนึ่ง และถามเมมเบอร์ว่าที่ผ่านมาพวกเขาคิดว่าทำอะไรได้ดี รู้สึกผิดหวังกับเรื่องอะไร และคาดหวังอะไรในการทำกิจกรรมในอนาคตบ้าง

นั่นก็เพราะผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำเต็มที่เพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขาจนกว่าจะบรรลุ KPI สุดท้ายได้สำเร็จ

ระหว่างการคุยกันนั้นเองที่ชเวเจโฮพูดขึ้นมาว่า

'ถ้าเป็นไปได้ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องครอบครัวครับ'

ที่ผ่านมา วง Spark โดยเฉพาะชเวเจโฮ ไม่ค่อยพูดถึงครอบครัวบ่อยนัก ยิ่งเวลาผ่านไปตั้งแต่เดบิวต์ เรื่องนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

บางทีอาจเป็นเพราะลูกสาวของผู้จัดการนัมที่เป็นแฟนคลับของชเวเจโฮ ที่ทำให้ผมพลอยรู้เหตุผลโดยไม่ได้ตั้งใจว่าทำไมเขาถึงไม่อยากพูดถึงครอบครัวตัวเอง

≫ น้องฉันเรียนอยู่ห้องเดียวกับน้องของเจวังนิมล่ะ เห็นว่าพ่อแม่เจวังนิมหย่ากันแล้ว

(หมายเหตุผู้แปล: เจวัง = เจโฮ + วัง (ราชา))

เหมือนว่าพ่อเขาจะติดเหล้ากับการพนันหนักมาก;;

ตอนออกยุนซึลไลฟ์เจวังนิมแทบไม่แตะเหล้าเลย สงสัยคงจำฝังใจก็เลยเลี่ยงทั้งเหล้าและการพนัน โล่งอกไปทีㅇㅇ

└ ใครก็ได้รีพอร์ตอินี่ทีได้ปะ?

└ XX XX ลบโพสต์ไปซะ

└ บอกว่าโล่งอกงั้นเหรอ?? เขาไม่ได้เป็นโรคจิตหรืออะไรสักหน่อย;;;

'บอกว่าพ่อกับแม่เขาแยกทางกันแล้ว'

ทุกวันนี้หลายคนมองว่าการหย่าร้างไม่ใช่เรื่องใหญ่ และมีคนไม่น้อยที่เชื่อว่าแยกทางกันซะยังดีกว่าต้องทนอยู่กับพ่อแม่เฮงซวย

มักจะมีคนในครอบครัวบางคนที่แค่นึกถึงก็ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนได้เสมอ สำหรับชเวเจโฮ พ่อของเขาก็คงเป็นคนแบบนั้น

ผมเลยบอกเขาไปว่ารับปากแบบฟันธงไม่ได้ แต่จะพยายามช่วยเลี่ยงคำถามพวกนั้นให้เต็มที่ ไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยว่าคำถามเรื่องครอบครัวมักจะโผล่มาบ่อยแค่ไหนในการเข้าสังคม พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า

ผมตั้งใจว่าจะพยายามอย่างเต็มที่จริง ๆ

"นี่ คิมอีวอล"

ชเวเจโฮเดินตรงเข้ามาหาผมด้วยท่าทางโกรธจัดแล้วถามขึ้น

"คอนเทนต์ตัวต่อไปนี่ก็เป็นไอเดียของนายด้วยหรือเปล่า"

น้ำเสียงของเขากดต่ำ เป็นโทนเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนเลย