บทที่ 86

ขอแนะนำครอบครัว (ไม่) ดีเด่นประจำเดือนนี้

ชเวเจโฮยัดปึกกระดาษหนาสองสามแผ่นใส่อกผมด้วยท่าทีหงุดหงิด

บนกระดาษแผ่นนั้นมีหัวข้อเขียนไว้ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่

[แผนงานคอนเทนต์ Spark (ตอนที่ 21) – ความทรงจำวัยเด็ก]

เมื่อพลิกดูหน้าต่อไป ผมก็เห็นสิ่งที่คล้ายกับเค้าโครงรายการ

การจำลองชุดตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมัธยมต้นให้เข้ากับคอนเซปต์อัลบั้มและวันเด็ก

การแชร์ความทรงจำวัยเด็กที่ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวในวันเด็ก (พิธีกร: ซองบิน)…

.

.

.

ทันทีที่เห็นแบบนั้น ความคิดเดียวก็แวบเข้ามาในหัวผม

'มิน่าล่ะถึงได้โมโห'

เรื่องเดียวที่เขาขอร้องไว้คือไม่ให้พูดถึงครอบครัว แต่พวกเขากลับเมินคำขอนั้นอย่างหน้าด้าน ๆ ขืนเขาไม่โกรธสิถึงจะแปลก

ผมเองก็อึดอัดกับหัวข้อนี้เหมือนกัน สำหรับความทรงจำวันเด็ก ผมจำได้แค่ว่าต้องหนีไปสนามเด็กเล่นแถวบ้านเพื่อหลบหน้าคนในครอบครัวที่หยุดอยู่บ้านไม่ได้ไปทำงาน

ผมข่มความรู้สึกอยากถอนหายใจ ก่อนจะตอบชเวเจโฮที่กำลังถลึงตาใส่ผมด้วยความโกรธจัด

"ผมไม่ได้เป็นคนคิดเรื่องนี้ครับ"

"งั้นก็คงเป็นบริษัทสินะ"

พูดจบชเวเจโฮก็เดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ประตูห้องซ้อมทันที

ไม่ว่าใครดูก็คงรู้ว่าเขากำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ผมจึงรีบห้ามเขาไว้

"จะไปไหนครับ"

"ออฟฟิศ"

"ไปทำไมครับ คุณคงไม่ได้กะจะไปเอาเรื่องพวกเขาจริง ๆ หรอกใช่ไหม"

"ก็ต้องไปสิ ทำไมล่ะ"

สีหน้าของเขาดูน่ากลัวสุด ๆ แววตาดุดันนั่นทำให้ดูเหมือนว่าเขาพร้อมจะไปอาละวาดจริง ๆ

ผมเข้าใจความรู้สึกเขานะ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะโกรธ โดยเฉพาะเมื่อมันเป็นปัญหาครอบครัว

ผมพยายามตั้งสติและพูดเกลี้ยกล่อมเขา

"อย่างน้อยก็ใจเย็นลงหน่อยแล้วค่อยไปเถอะครับ"

ผมพยายามพูดในแบบที่จะไม่เป็นการยั่วโมโหเขา

แต่ชเวเจโฮไม่ตอบอะไรและเดินพรวดพราดออกจากห้องซ้อมไป

'ซวยแล้ว ขืนไปทั้งสภาพนี้คงไม่มีอะไรดีแน่'

ชีวิตในองค์กรนี่มันเต็มไปด้วยความย้อนแย้งจริง ๆ

บางครั้งพูดจาสุภาพก็โดนเมิน และถ้าคุณดันแสดงอารมณ์ออกมาเวลาที่เรื่องสำคัญเกิดผิดพลาด คนอื่นก็อาจจะหาว่าคุณทำตัวเหมือนบริษัทเป็นสนามเด็กเล่น

ในสถานที่แบบนี้ ต่อให้ชเวเจโฮจะแสดงความตกใจและความหงุดหงิดออกมา พวกเขาก็คงทำแค่บอกไม่ให้เขาใช้อารมณ์

ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่ยังเป็นคนที่เคยตกเป็นประเด็นในคลิปวิดีโอหัวข้อ 'ไอดอลชายชื่อดังที่ใช้เพื่อนร่วมวงเป็นถังขยะระบายอารมณ์' อีกต่างหาก

ผมรีบวิ่งตามเขาไป ตั้งใจจะห้ามไม่ให้เขาพูดอะไรผิด ๆ จนกลายเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว

"ที่ทำงานพี่พูดจาขวานผ่าซากแบบนี้ด้วยเหรอ"

น้องสาวเคยถามผมแบบนี้หลังจากที่ผมเริ่มทำงานที่ฮันพยองอินดัสทรีได้ไม่นาน

"พี่ก็พยายามทำตัวให้ดูมีมนุษยสัมพันธ์อยู่นะ ทำไมล่ะ"

"นี่พี่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย..."

"ถ้าไม่อยากโดนไล่ออก ก็ไม่มีทางเลือกอื่นหรอก"

ผมเคยผ่านการลองผิดลองถูกมาสารพัดในที่ทำงานแรก ด้วยเหตุนี้ ผมจึงขัดเกลาความสามารถในการปรับวิธีการสนทนาให้เข้ากับสถานการณ์ได้ราวกับกิ้งก่าเปลี่ยนสี

แต่เท่านั้นยังไม่พอ การรับฟังก็เป็นทักษะสำคัญสำหรับมนุษย์เงินเดือนเช่นกัน

ปัญหาที่ผู้จัดการฝ่าย HR มักจะได้ยินตามบริษัทต่าง ๆ ก็มีประมาณนี้

"ผู้ช่วยผู้จัดการครับ ผมอยากลาออกจริง ๆ จะทำยังไงดีครับ"

"ผู้ช่วยผู้จัดการครับ ผมจะขอย้ายแผนกต้องทำยังไงครับ"

"รอบนี้ทีมเราไม่มีพนักงานใหม่เข้ามาจริง ๆ เหรอครับ บอกผมทีว่าไม่จริง... สู้ฆ่าผมทิ้งเลยดีกว่า..."

ทักษะการรับฟังเป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับปัญหาทำนองนี้

สิ่งสำคัญคือการรับฟังว่าอะไรทำให้พนักงานคนนั้นอยากลาออก หรือทำไมเขาถึงอยากย้ายแผนก

แต่สำหรับปัญหาข้อสุดท้าย สิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือการไว้อาลัยให้

ทว่ากับชเวเจโฮในตอนนี้ ผมไม่รู้เลยว่าจะต้องรับมือเขาด้วยวิธีไหนดี

ในหัวผมรู้ดีว่าควรจะเข้าข้างเขา ยังไงซะสำหรับคนส่วนใหญ่แล้วครอบครัวก็เป็นสิ่งสำคัญเอามาก ๆ

ผมรู้เรื่องนั้นดี แต่ว่า...

'การแกล้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจทั้งที่ผมไม่อินด้วยเลยมันรู้สึกฝืน ๆ ยังไงก็ไม่รู้'

ผมสามารถผสมโรงไปกับเสียงบ่นเรื่องระบบงานบัดซบที่ฮันพยองอินดัสทรีได้อย่างง่ายดาย ผมสามารถตอบกลับไปอย่างไหลลื่นด้วยประโยคทำนองว่า 'คุณผ่านเรื่องแย่ ๆ มาเยอะจริง ๆ' ได้ง่ายดายประหนึ่งตู้ขายของอัตโนมัติที่คายเหรียญทอนออกมา

แต่สถานการณ์นี้มันต่างออกไป แม้ผมจะเห็นด้วยว่าชเวเจโฮมีเหตุผลสารพัดที่จะโกรธ ทว่าในหัวผมกลับคอยเอาแต่แย้งว่า 'แต่นี่มันคืองานนะ'

ถ้าผมตามเขาไปตอนนี้ มันก็จะเป็นแค่การเสแสร้งทำเป็นรับฟังเขาเท่านั้น

เชี่ยเอ๊ย แต่ผมก็พูดจาเหมือนพวกไซโคพาธออกไปไม่ได้หรอกนะว่า 'เทียบกับการถูกบังคับให้มาใช้ชีวิตไอดอลโดยมีชีวิตน้องสาวเป็นเดิมพันแล้ว เรื่องแค่นี้มันจิ๊บจ๊อยมาก'

ในหัวผมว้าวุ่นไปหมดตลอดเวลาที่วิ่งตามชเวเจโฮไป

และการไล่ตามก็สิ้นสุดลงเมื่อผมคว้าข้อศอกของชเวเจโฮเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นบันไดไปถึงชั้นสามซึ่งเป็นที่ตั้งของออฟฟิศ

"นี่"

เมื่อผมส่งเสียงเรียก ชเวเจโฮก็หันมามองผมด้วยความหงุดหงิด

ผมเงยหน้ามองชเวเจโฮที่ยืนอยู่บนบันไดด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ และเอ่ยปากพูดขึ้นในขณะที่ยังจับแขนเขาเอาไว้

"ขอโทษที่ดึงคุณไว้โดยพลการนะครับ แต่ก่อนที่คุณจะเข้าไปในออฟฟิศ ช่วยคุยกับผมสักครั้งได้ไหมครับ"

"นายบอกเองว่าไม่ได้เป็นคนคิดไอเดียนี้ แล้วทำไมฉันต้องคุยกับนายด้วย"

"คือว่า ถ้าผมตรวจสอบให้เร็วกว่านี้ก็อาจจะคัดกรองมันออกไปได้ ดังนั้นผมจึงมีส่วนต้องรับผิดชอบด้วยครับ"

ผมหมายความตามนั้นจริง ๆ ผมรู้สึกถึงความผิดพลาดของตัวเองตลอดเวลาที่วิ่งขึ้นบันไดมา

แม้ผมจะพูดอย่างจริงใจ แต่ชเวเจโฮกลับหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไมถึงเป็นความรับผิดชอบของนายล่ะ"

ชเวเจโฮพูดพร้อมกับแค่นยิ้ม

"นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นหรือไง นี่ ฉันรู้หรอกน่าว่าควรไปโกรธใคร"

"..."

"คิดไอเดีย คิดคอนเซปต์อัลบั้ม เขียนบทความ แล้วก็เก็บข้อมูลแนวโน้มยอดขายอัลบั้ม... ตั้งแต่แรกนั่นมันใช่งานของนายหรือไง ทำไมนายถึงพยายามมารับผิดชอบความผิดของคนอื่นทั้งที่มันไม่ใช่งานตัวเองด้วยซ้ำ"

"แน่นอนครับ"

เพราะที่ฮันพยองอินดัสทรี มันก็เป็นแบบนั้นแหละ

ที่ฮันพยองอินดัสทรี ผมทำเพราะได้รับเงินเดือน แต่ที่นี่...

"ถึงผมจะยังขาดตกบกพร่อง แต่บริษัทก็ให้โอกาสผม ผมทำสิ่งเหล่านี้เพราะอยากทำอะไรให้มากกว่านี้ครับ"

"..."

"...ถ้ามันดูเหมือนการล้ำเส้น ผมก็ขอโทษด้วยครับ"

"เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

ชเวเจโฮเอามือสางผมตัวเอง

"อ่า ช่างมันเถอะ ยังไงซะฉันก็ไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปแน่"

"คุณนี่ไม่กลัวอะไรเลยนะ เพิ่งจะเดบิวต์แท้ๆ ไม่กลัวบริษัทบ้างหรือไงครับ"

"ฉันเชื่อว่าคนที่ทำผิดก็ต้องรับผิดชอบสิ แล้วฉันทำอะไรผิดล่ะ"

หมอนั่นไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก อย่างที่เขาพูดนั่นแหละ มันเป็นความผิดของบริษัท

แต่ถึงอย่างนั้น...

ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว

สิ่งที่หมอนี่พูดก็ไม่ได้ผิด แล้วจะไปเถียงให้ได้อะไรขึ้นมา

เป้าหมายเดิมของผมคือการทำให้ชเวเจโฮใจเย็นลงหน่อย ตราบใดที่บรรลุเป้าหมายนั้นแล้ว ชเวเจโฮจะพูดอะไรก็ไม่สำคัญ

ชเวเจโฮกับผมนั่งอยู่ข้างกันตรงบันไดหนีไฟ ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ

"จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าทำไมฉันถึงโกรธขนาดนี้"

และชเวเจโฮก็ไม่ยอมปล่อยให้บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ ใช่ นิสัยของหมอนี่มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ผมรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เลยเกาหน้าแล้วตอบกลับไป

"ก็เพราะคุณมีเรื่องที่ไม่อยากบอกคนอื่นไงครับ แล้วผมจะถามไปทำไมล่ะ"

"แล้วตามฉันมาทำไมล่ะ"

"ก็เพราะผมกลัวว่าคุณจะโกรธจัดจนเผลอพูดอะไรแปลกๆ ออกมา แล้วจะพลาดโอกาสพูดเรื่องสำคัญจริงๆ ไปน่ะสิครับ"

"อะไรนะ"

ชเวเจโฮขมวดคิ้ว

ไอ้เด็กเวรนี่ ไม่ว่าจะบอกไปกี่ครั้งว่าอย่าขมวดคิ้วเดี๋ยวหน้าย่น มันก็ไม่เคยฟังเลย

ผมบอกให้เขาเลิกขมวดคิ้ว ลุกขึ้นจากที่นั่ง เช็กดูตรงทางออกฉุกเฉินว่ามีวี่แววของใครไหม แล้วค่อยกลับมานั่งบนบันไดอีกครั้ง

"ถ้าคุณเข้าไปในออฟฟิศด้วยสภาพนั้น คุณคิดว่าตัวเองจะทำตัวยังไง"

"หา?"

"ผมหมายความว่า ถ้าคุณเดินเข้าไปแบบนั้น คุณจะทำตัวยังไงต่อหน้าพวกพนักงาน"

พอผมพูดแบบนั้น ชเวเจโฮก็ชะงักไป

มันแน่อยู่แล้ว หมอนี่คงโวยวายพูดอะไรต่อมิอะไรออกมาสารพัด

"คนส่วนใหญ่ตัดสินกันที่ท่าทีมากกว่าเนื้อหาที่คุณพูดนะ ต่อให้คุณพูดเรื่องที่ถูก แต่ถ้าเขาคิดว่าพฤติกรรมของคุณมันหยาบคาย พวกเขาก็จะตั้งป้อมใส่ก่อนเลย"

"..."

จากนั้นชเวเจโฮก็เท้าคางโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ถึงมันจะรู้สึกเหมือนผมกำลังจู้จี้ขี้บ่นก็ทนฟังเอาหน่อยเถอะ ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยดี มันอาจจะช่วยลดเสียงด่าทอที่คุณจะต้องเจอในอนาคตลงได้บ้าง

ผมมองดูชเวเจโฮที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดเงียบๆ พลางคิดหาหนทางว่าจะทำยังไงให้ไอ้เด็กเวรนี่ทำตัวดีขึ้นมาได้สักหน่อย

'บางทีถ้าเขารู้สึกถึงความรับผิดชอบขึ้นมาบ้าง เขาอาจจะใจเย็นลงก็ได้'

ไอ้หมอนี่ไม่ใช่ประเภทที่จะรู้สึกหนักใจกับเรื่องอะไรได้ง่ายๆ ซะด้วยสิ

ดังนั้น ผมเลยลองวัดดวงแล้วพูดออกไป

"นายไปพูดตามนี้ให้เนียนที่สุดนะ 'ขนาดอีวอลยังอึดอัดกับหัวข้อนี้เลย ถ้าช่วยตัดส่วนนี้ออกไปได้ พวกเราจะตั้งใจทำส่วนที่เหลือให้สุดความสามารถเลยครับ!'"

"อะไรนะ"

"อะไรนะอะไรเล่า ฉันเองก็ไม่ชอบพูดเรื่องครอบครัวเหมือนกันนั่นแหละ"

ชเวเจโฮมองผมด้วยสีหน้างุนงง

"ทำไม ฉันดูเหมือนคนที่โตมาในครอบครัวแสนเพอร์เฟกต์หรือไง"

ผมถามเขาติดตลก ชเวเจโฮเลยตอบกลับมา

"ไม่อะ ไม่เห็นเหมือน"

ไอ้เด็กเวรนี่...

"นึกว่าถ้าโดนสั่งให้ทำ ก็จะยอมทำตามซะอีก"

"ฉันก็คงทำแหละ แต่ฉันไม่มีเรื่องครอบครัวจะให้พูดจริง ๆ ก็เลยคงต้องเค้นมันออกมานั่นแหละ"

ถึงอย่างนั้น มันก็คงไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะไปเล่าให้แฟนคลับฟังว่า 'พ่อกับแม่ให้โอกาสผมได้เรียนรู้ว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่หมดอายุไปเจ็ดเดือนแล้วยังเอามากินได้ครับ'

"เพราะงั้นนายก็ใจเย็นลงหน่อยแล้วไปคุยดี ๆ ถ้านายเข้าไปอาละวาดจนเกิดเรื่อง ฉันก็ต้องมาตามเช็ดตามล้างให้ปวดหัวอีก"

"ชิ"

ชเวเจโฮขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดตอนที่ลุกขึ้นยืน แต่ถึงอย่างนั้น ก็เห็นได้ชัดเลยว่าอารมณ์ฉุนเฉียวของเขาเบาบางลงกว่าเมื่อครู่นี้แล้ว

ขณะที่ผมกำลังจะเดินกลับไปที่ห้องซ้อมหลังจากส่งชเวเจโฮไป เขาก็ร้องเรียกผมไว้

"นี่"

"มีอะไร"

พอผมหันกลับไป ชเวเจโฮก็กำลังมองลงมาหาผมจากขั้นบันไดที่อยู่สูงกว่าสองสามขั้น

ชเวเจโฮถามขึ้นขณะยืนเท้าแขนกับราวบันได

"...ถ้าพี่อึดอัดใจ จะให้ผมตัดส่วนของพี่ออกไปเลยไหม"

จังหวะนั้น ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้

คนเราจะซื่อได้ขนาดนี้เชียวเหรอ เขาเป็นแค่เด็กอายุยี่สิบเอ็ดจริง ๆ ด้วย

ผมเงยหน้ามองชเวเจโฮที่เหมือนมีคำว่า 'เป็นห่วงนะ' แปะอยู่บนหน้าผาก แล้วตอบกลับไป

"ฉันยังไงก็ได้ นายอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ"

* * *

หลังจากนั้น ปัญหาเรื่องครอบครัวก็คลี่คลายลงด้วยดี

ผมไม่ได้ถามชเวเจโฮในรายละเอียดว่าเรื่องจบลงยังไง แต่จากการที่เขากลับมาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ก็ชัดเจนเลยว่าพวกผู้ใหญ่ใน UA จัดการเรื่องนี้ได้อย่างเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ

ต้องขอบคุณเรื่องนั้น บรรยากาศในหอพักจึงสงบสุขเหมือนอย่างเคย

อีชองฮยอนที่เพิ่งจะลากเมมเบอร์ทุกคนไปเที่ยวรับฤดูใบไม้ผลิเมื่อไม่นานมานี้ เอาแต่ฮัมเพลงตอนที่นั่งทำเพลง มันแปลกซะจนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเมโลดี้มันไม่ตีกันบ้างหรือไง

เพลงที่เขาทำเสร็จนั้นทั้งสดใสและร่าเริง

มันเข้ากับภาพลักษณ์ที่สดชื่นและมีชีวิตชีวาของช่วงรอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ผลิเข้าสู่ฤดูร้อนได้อย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมกับความสดใสที่เราตั้งใจจะสานต่อ

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมต้องการ ยกเว้นอยู่เรื่องเดียว

"ชองฮยอน"

"มีอะไรเหรอครับ"

"ทำไมเพลงนี้เสียงมันถึงสูงขนาดนี้..."