บทที่ 87

การฝึกอบรมพัฒนาทักษะการทำงาน (1)

เพลงของ Spark ขึ้นชื่อเรื่องเสียงร้องที่สูงปรี๊ด

ด้วยความที่มีเซียนไฮโน้ตอย่างพัคจูอูและนักร้องทรงพลังอย่างชองซองบินเป็นตัวหลัก แถมชเวเจโฮกับคังกียอนก็ร้องเพลงได้ดีพอตัว สมาชิกทุกคนจึงร้องเพลงมหาโหดพวกนั้นได้อย่างสบาย ๆ

ขนาดอีชองฮยอนที่เป็นแร็ปเปอร์ของวงก็ยังร้องเพลงเก่ง อันที่จริง ตั้งแต่ตอนออดิชันค่ายก็ประเมินความสามารถด้านการร้องอยู่แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งไหนก็ตาม

ดังนั้น การจะมั่นใจในทักษะการร้องของสมาชิกก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก แต่ว่า...

'ถึงอย่างนั้น มันไม่สูงไปหน่อยหรือไง'

นี่ไม่ใช่แค่เมนโวคอลที่ต้องลำบากนะ ขนาดผมที่เป็นซับโวคอลยังโดนบังคับให้ร้องไฮโน้ตเลย!

ครั้งล่าสุดที่ผมแหกปากเสียงสูงขนาดนี้คือตอนที่พยายามห้ามไม่ให้ผู้จัดการนัมเมาแล้วขับกลับบ้าน เพราะงั้นเรื่องนี้มันโหดร้ายกับผมเกินไปหน่อย

"แต่ฮยองครับ ถ้าเราลดคีย์ตรงนี้ ความรู้สึกคึกคักมีพลังมันจะไม่สื่อออกมานะครับ"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของผม อีชองฮยอนก็ลดคีย์ลงแล้วเปิดเพลงให้ฟังอีกรอบ และก็แน่นอนว่าเพลงฟังดูมีชีวิตชีวาน้อยกว่าเดิมจริง ๆ

ต่อให้ผมอยากดันพวกเขาให้เป็นที่หนึ่งให้ได้ แต่ถ้าต้องมาลดคีย์เพราะผมจนทำเพลงพัง และลงเอยด้วยการโดนด่ายับล่ะก็...

"แบบนี้ไม่เวิร์กแฮะ"

"ใช่ไหมล่ะครับ? แล้วถ้าระดับนี้ สมาชิกวงเราเอาอยู่แน่!"

คำว่า 'สมาชิกวงเรา' นั่นรวมผมเข้าไปด้วยหรือเปล่า? ถ้าใช่ล่ะก็ คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ

'พวกนิยายออนไลน์ที่มีระบบ... มักจะให้ความสามารถพิเศษไม่ก็ให้เลเวลอัปนี่นา'

ผมนึกถึงนิยายออนไลน์หลายเรื่องที่เพิ่งอ่านจบไปตอนช่วงพัก มันเป็นแหล่งข้อมูลเดียวของผมเกี่ยวกับระบบ

บางครั้งผมก็จนตรอกจนถึงขั้นคิดจะส่งอีเมลไปหานักเขียนเพื่อถามว่าระบบของพวกเขาทำงานยังไง ทั้งที่รู้ดีว่ามันงี่เง่าแค่ไหน

ถึงจะอ่านแต่ละเรื่องไปไม่ถึงร้อยตอน แต่ผมก็เรียนรู้มาพอที่จะทำให้คุ้นเคยกับระบบมากขึ้น

แล้วผมก็เริ่มมีข้อหาใหม่มาบ่นระบบมนุษย์ลุงของตัวเอง

ขณะที่ระบบอื่นแจกเงินและไอเทมวิเศษ ระบบที่สวมหน้ากากเป็นผู้จัดการนัมอันนี้กลับขี้เหนียวสุด ๆ ในช่วงหลังมานี้

'คราวนี้ผมจะไม่ได้ค่าประสบการณ์หรืออะไรทำนองนั้นเลยเหรอ?'

ตอนที่ผมกำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง ระบบก็โผล่มาพอดี

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ ดูจากความคิดไร้สาระของคุณแล้ว ช่วงนี้ผู้ช่วยผู้จัดการคิมคงจะว่างมากสินะ คนที่ยุ่งจริง ๆ เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องสัพเพเหระหรอก

+

เออ ไอ้เวรเอ๊ย ยังไงผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว

ผมไม่มีทางเลือกอื่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะถือว่าเส้นเสียงของตัวเองตายไปแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของผม อีชองฮยอนก็ถามขึ้น

"ทำไมต้องกังวลขนาดนั้นล่ะครับ เรนจ์เสียงของฮยองก็ถึงอยู่แล้วนี่"

เออ แค่หยิกต้นขาตัวเอง เดี๋ยวเสียงก็คงหลุดออกมาเองนั่นแหละ

แล้วผมก็จะได้ไปอยู่ในหอแห่งความอับอายของไอดอลชายที่หน้าตาน่าเกลียดที่สุดในโลก ผมแทบจะได้ยินเสียงร้องโน้ตสูงปรี๊ดน้ำตาเล็ดที่จะถูกเอาไปตัดขายเป็นคลิปสั้นลอยมาแต่ไกลเลย

ท่ามกลางทัศนวิสัยอันมืดมนของผม ระบบที่มืดมิดยิ่งกว่าความมืดก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ ว่าแต่ ผู้ช่วยผู้จัดการคิมสั่งอะไรมาหรือเปล่า มีพัสดุมาส่งน่ะ อย่าใช้บริษัทเป็นที่ทำการไปรษณีย์ส่วนตัวสิ

+

สิ่งเดียวที่ผมสั่งไปมีแค่ใบเสนอราคาค่าสตูดิโอกับเดโมเทปที่ชองฮยอนต้องส่งภายในสัปดาห์นี้ เจ้านี่พูดเรื่องอะไรของมันเนี่ย

ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง

และก็เป็นเหมือนทุกที ระบบเอาแต่พูดในสิ่งที่ตัวเองอยากจะพูด...

+

[ระบบ] แจ้งเตือน 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' เกี่ยวกับระยะเวลา 'OJT'

▷ ระยะเวลา: 20XX.03.XX~20XX.03.XX (รวม 7 วัน)

▷ วัตถุประสงค์: เสริมสร้างทักษะการทำงานผ่านการฝึกอบรมแบบกลุ่ม

▷ ผู้เข้าร่วม: สมาชิกวง Spark ทั้ง 6 คน

▷ เงื่อนไข: บรรลุการฝึกซ้อมแต่ละงานอย่างน้อย 5 ชั่วโมงต่อวันตลอดระยะเวลา OJT

▷ รางวัล: แต้มความชำนาญทักษะ 1 แต้มสำหรับงานที่บรรลุการฝึกซ้อมขั้นต่ำ 5 ชั่วโมงครบทั้ง 7 วัน

+

(หมายเหตุผู้แปล: OJT = การฝึกอบรมในขณะทำงาน)

'เพิ่มความชำนาญทักษะงั้นเหรอ'

...ผมฮุบเหยื่อทันที

นี่เป็นข้อเสนอที่ผมมองข้ามไม่ได้เลย

ช่วงหลังมานี้ความชำนาญของผมไม่ค่อยเพิ่มขึ้นเลย ไม่ว่าจะซ้อมหนักแค่ไหนหรือแม้แต่ตอนขึ้นแสดงบนเวทีจริงก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ผม

แม้แต่สมาชิกวง Spark ที่ทักษะพัฒนามาถึงจุดหนึ่งแล้วและไม่ค่อยก้าวหน้าขึ้นเท่าไหร่นัก ก็ยังมีโอกาสเติบโตพรวดพราดเหมือนถั่วงอกได้

'น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงปิดเทอมของเด็กมัธยมปลาย'

ผมถอนหายใจในใจ ทำไมทีมนี้ถึงมีผู้เยาว์เยอะขนาดนี้เนี่ย!

ระหว่างที่ผมกำลังคร่ำครวญ อีชองฮยอนก็ถามขึ้น

"คิดอะไรอยู่เหรอครับ ฮยอง"

"ฉันกำลังคิดว่าพวกเราทุกคนต้องซ้อมกันหูดับตับไหม้ เพื่อให้เพลงของนายเปล่งประกายยิ่งขึ้นไปอีกน่ะสิ"

ผมยิ้มกว้างให้อีชองฮยอนที่อุตส่าห์ทุ่มเททำเพลงดี ๆ ออกมา ดูเหมือนว่าเราจำเป็นต้องมีแผนฝึกซ้อมพิเศษแบบเอาเป็นเอาตายซะแล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น

'แทนที่จะแค่ซ้อมให้ครบเวลาขั้นต่ำ 5 ชั่วโมง เปลี่ยนเป็นเพิ่มความชำนาญทักษะ 1 แต้มในทุก ๆ 5 ชั่วโมงที่ซ้อมเพิ่มขึ้นดีไหม'

ตามข้อเสนอของระบบ ต่อให้ผมซ้อมวันละ 10 ชั่วโมงตลอด 7 วัน ผมก็จะได้ความชำนาญเพิ่มขึ้นมาแค่ 1 แต้มเท่านั้น

แต่ถ้าคำนวณแบบทบไปทุก 5 ชั่วโมง ผมก็จะได้ความชำนาญถึง 2 แต้มจากการซ้อม 10 ชั่วโมงเท่ากัน

ในเมื่อยังไงผมก็ต้องใช้งานตัวเองจนแทบรากเลือดอยู่แล้ว ผมเลยคิดว่าควรจะกอบโกยรางวัลให้ได้มากที่สุดสิ

+

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงคุณ

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม บริษัทไม่มีหน้าที่ต้องทำตามความต้องการของพนักงานทุกคน เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของบริษัท คุณกำลังล้ำเส้น

+

กฎหมายก็ระบุไว้เหมือนกันว่าคนที่ทำงาน 4 ชั่วโมงควรได้พัก 30 นาทีนะ ไอ้เวรเอ๊ย

พอผมเอาแต่เถียงไม่ลดละ ในที่สุดระบบก็ยอมรับข้อเสนอของผม

มันควรจะยอมตกลงตั้งแต่แรกแล้วแท้ ๆ ยังไงซะ ผู้บังคับบัญชาก็ดูจะไม่เคยคิดอะไรเองได้เลยถ้าไม่ถูกผู้ใต้บังคับบัญชาคอยจี้

ตอนนี้ ปัญหาที่เหลือก็คือจะโน้มน้าวคนอื่นยังไงดี

10 ชั่วโมงฟังดูเหมือนง่าย แต่ถ้าหักเวลาออกกำลังกายและเข้าคลาสเรียนออกไป ก็หมายความว่าพวกเขาจะแทบไม่มีเวลาพักเลยตลอดการซ้อม 10 ชั่วโมงนั้น

เวลาพักอะไรล่ะ ด้วยมาตรฐานของพวกเขาแล้ว คงต้องลดเวลานอนลงด้วยซ้ำ

เวลานอนที่แนะนำคือ 8 ชั่วโมงต่อวัน แต่เจ้าพวกนี้นอนน้อยกว่านั้นมากอยู่แล้ว ผมไม่อยากตัดเวลานอนของพวกเขาให้ลดลงไปอีก

'หรือผมควรซ้อมวันละ 20 ชั่วโมงคนเดียวเพื่อให้ตามระดับเฉลี่ยของพวกเขาทันดีนะ...'

ระหว่างที่ผมกำลังขบคิดไอเดียไร้สาระอยู่นั้น ชองซองบินก็เดินเข้ามาหา

"อีวอลฮยอง กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ"

แน่นอนว่าผมควรจะคุยเรื่องนี้กับลีดเดอร์ก่อน

ผมไม่ได้ขาดความมั่นใจเรื่องการพูดโน้มน้าวใจคน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะมั่นใจอะไรเป็นพิเศษเหมือนกัน

ถึงอย่างนั้น การโน้มน้าวเด็กที่อายุน้อยกว่าผมมากมันเป็นเรื่องของมโนธรรมมากกว่าทักษะ ผมจึงแข็งใจและเริ่มเอ่ยปาก

"นี่ ซองบิน นายเชื่อหรือเปล่าว่าความพยายามจะนำไปสู่ผลลัพธ์"

แล้วผมก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่า

ผมรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องมาพูดแบบนี้กับชองซองบิน คนที่ดิ้นรนในฐานะเด็กฝึกมาอย่างยาวนานและเคยเป็นทุกข์เพราะผลการประเมินที่ย่ำแย่

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเข้าไปหาซองบินก่อน โดยตั้งใจจะโน้มน้าวเขา

แต่คำตอบของซองบินกลับผิดคาดไปอย่างสิ้นเชิง

"แน่นอนครับ ถามทำไมเหรอครับ"

"หา? นายคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ"

"ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ด้วยความพยายามหรอกครับ อ้อ แน่นอน ผมรู้แล้วว่าบางครั้งหลาย ๆ อย่างก็ต้องใช้ความพยายามมากกว่าที่คิดไว้"

ชองซองบินยิ้มขื่น ผมจึงรีบแสดงปฏิกิริยาตอบรับแบบเกินเบอร์ ด้วยความหวังว่าอารมณ์ของชองซองบินจะไม่ดิ่งลง

โชคดีที่ในไม่ช้าสีหน้าของเขาก็กลับมาอ่อนโยนตามปกติ

"แต่สุดท้ายผมก็ได้เดบิวต์ใช่ไหมล่ะครับ ผมเชื่อในพลังของความพยายามครับ"

เชี่ย โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะเนี่ย วุฒิภาวะทางอารมณ์ของนายโตกว่าผมซะอีก...

ผมรู้สึกภูมิใจมากจนอยากจะมอบรางวัล 'เพื่อนร่วมงานดีเด่นประจำเดือน' ให้ชองซองบินซะเดี๋ยวนี้เลย

เขาจะรู้สึกยังไงกันนะที่สภาพจิตใจต้องพังทลายลงแบบนั้น หากการเดบิวต์ของเขาถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดเหมือนแต่ก่อน

และยิ่งไปกว่านั้น หลังจากอดทนผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้จนในที่สุดก็ได้เดบิวต์ เขาจะรู้สึกยังไงตอนที่วงถูกยุบไปล่ะ

ความคิดสะเปะสะปะสารพัดแล่นเข้ามาในหัว ผมพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับใช้มือเสยผม

ตั้งสติหน่อย ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการโน้มน้าวให้พวกเด็ก ๆ ยอมซื้อแผนการนี้

ผมปั้นยิ้มที่ดูใสซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วถามชองซองบินออกไป

"สมมติว่าถ้าฝึกหนักสักหนึ่งอาทิตย์ แล้วรับรองว่าจะเห็นผลลัพธ์แน่นอน นายจะยอมทำตามที่ฉันบอกไหม"

"รับรองเลยเหรอครับ"

"ใช่ แน่นอน"

ระบบไม่ได้โกหกหรอก แค่หมกเม็ดบางเรื่องเอาไว้เท่านั้นแหละ

ชองซองบินเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบออกมา

"ผมจะทำครับ"

"จริงเหรอ"

"ครับ ถึงไม่รับรองผลผมก็คงทำอยู่ดี ผมเชื่อใจว่าฮยองคงไม่ให้พวกเราทำอะไรแย่ ๆ หรอก"

ช่างเป็นคำตอบที่ซาบซึ้งกินใจซะจริง ผู้ช่วยครูฝึกคนนี้จะขออุทิศทั้งกายและวิญญาณเพื่อเคี่ยวเข็ญนายเอง...

ขณะที่ผมกำลังดื่มด่ำไปกับความซาบซึ้ง จู่ ๆ ชองซองบินก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่ว่า ฮยองครับ"

"อืม มีอะไรเหรอ"

"ฮยอง... ไม่ได้เข้าพวกลัทธิประหลาดใช่ไหมครับ"

ลัทธิประหลาดเนี่ยนะ?

ไอ้คนที่ตื่นขึ้นมาวันหนึ่งแล้วพบว่าวุฒิการศึกษาหายไป งานก็หาย แถมยังโดนจับเปลี่ยนสายอาชีพหน้าตาเฉยแบบผมเนี่ยนะ? ผมต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายตั้งข้อสงสัยเรื่องการมีอยู่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์เบื้องบนมากกว่าอีก

ผมอึ้งจัดจนแทบจะลุกพรวดขึ้นมายืน แต่สีหน้าของชองซองบินดันจริงจังซะเหลือเกิน

ดูเหมือนเขาจะกังวลจริง ๆ ว่าผมกำลังจะเริ่มเทศนาเผยแผ่ลัทธิให้เขาฟัง

ผมไม่ได้อยู่ลัทธิประหลาดซะหน่อย รู้สึกเหมือนโดนปรักปรำชะมัด

แน่นอนว่าการระแวดระวังพวกลัทธิหลอกลวงเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่แบบนี้มันก็นะ!

ผมยกสองมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง

และด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะปลงตกกับทุกสิ่ง ผมจึงพูดกับชองซองบิน

"ตั้งใจฟังนะ ซองบิน"

"ค-ครับ!"

"ที่จริงแล้ว..."

ผมหลับตาปี๋แล้วลืมตาขึ้น จากนั้นก็มองชองซองบินด้วยความจริงใจทั้งหมดเท่าที่ผมจะเค้นออกมาได้

"สัปดาห์นี้... เป็นช่วงเวลาที่พลังงานจักรวาลโคจรมาเรียงตัวกันพอดี"

"...อะไรนะครับ?"

ชองซองบินทำหน้าเหลอหลา

เออ นายไม่เข้าใจล่ะสิ? ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นตัวอันตรายแล้วโดนเตะโด่งออกไปก่อนจะทำ KPI สำเร็จทั้งหมด และผมก็ไม่อยากพลาดโอกาสที่สมาชิกทุกคนจะได้สัมผัสกับการเติบโตขั้นที่สามด้วย

ดังนั้นผมจึงเอามือทาบอก พยายามทำท่าทางให้ดูจริงใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วพูดต่อ

"ท่านบรรพบุรุษมาบอกฉันน่ะ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ฉันคงบอกนายไปก่อนแล้ว ขอโทษทีนะ"

"เอ่อ ฮยองครับ"

"นายก็รู้ใช่ไหมว่าความเชื่อเรื่องวิญญาณบรรพบุรุษมันเป็นศาสนาพื้นบ้านน่ะ? ฉันไม่ได้อยู่ลัทธิประหลาดจริง ๆ นะ ฉันจะไม่ไปเดินเทศนาเผยแผ่ลัทธิ จะไม่ซื้อของขลังอะไรมาใส่ และฉันจะไม่มีทางพยายามขายน้ำโซดาไอออนิกประหลาด ๆ ให้นายเด็ดขาด ฉันสัญญาเลย"

ผมหลับตาปี๋และกุมมือของชองซองบินไว้แน่นขณะที่ให้คำสาบานนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณบันไดหนีไฟ

และไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะของชองซองบินก็ดังก้องไปทั่วทางออกบันไดหนีไฟ