บทที่ 88

การฝึกอบรมพัฒนาทักษะการทำงาน (2)

ชองซองบินหัวเราะลั่นอยู่นาน

จากนั้นเขาก็ปาดน้ำตาและสูดน้ำมูก ก่อนจะพูดกับผม

"ฮยอง"

"อะไร"

"ถ้าฮยองตัดสินใจจะขายมันเมื่อไหร่ ผมจะซื้อไอ้น้ำแร่คาร์บอเนตไอออนิกแปดเหลี่ยมนั่นสักขวดนะ"

"ลองซื้อมาดูสิ ฉันขอท้าเลย จะจับแกไปล้างห้องน้ำด้วยไอ้น้ำนั่นแหละ"

ผมเอ่ยเตือนเขาอย่างเด็ดขาด แล้วเดินออกจากบันไดหนีไฟพร้อมกับชองซองบิน

ไม่กี่วันต่อมา 'สัปดาห์คูณสอง'—ชื่อที่ชองซองบินคิดขึ้นมา โดยบอกว่าเป็นคำฮิตในร้านเกม—ก็มาถึง และพวกเราทุกคนก็ฝึกซ้อมกันอย่างบ้าคลั่ง

ผมคิดว่าน่าจะมีคนถามว่าทำไมเราถึงต้องกดดันตัวเองขนาดนี้ แต่พวกเขากลับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ลังเลเมื่อผมบอกเรื่องนี้

เป็นเพราะต่อให้ผมปล่อยพวกเขาไว้เฉย ๆ พวกเขาก็คงตั้งหน้าตั้งตาซ้อมกันเองอยู่แล้วหรือเปล่านะ

หรือบางทีพวกเขาอาจจะแค่ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องตั้งคำถามกับผม

อา แต่กลุ่มเด็กนักเรียนก็ดูจะผิดหวังกันนิดหน่อยล่ะนะ

'เราโดดเรียนมาซ้อมไม่ได้เหรอครับ'

'กียอน อย่าทำให้ความดันฉันขึ้น ไปโรงเรียนซะ'

ถึงอย่างนั้น ผมก็เกลี้ยกล่อมให้พวกเขาไปโรงเรียนได้สำเร็จ นี่สินะความลำบากของคนเป็นพ่อแม่

และเพราะตารางงานของผมรัดตัวมาก ผมจึงต้องหั่นเวลา 24 ชั่วโมงออกเป็นหน่วยย่อยระดับห้านาโนเมตรเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

และนี่คือกิจวัตรประจำวันของผมเพื่อเพิ่มความชำนาญทักษะขึ้นอีกสามแต้ม:

3:30 ตื่นนอน

4:00 อาบน้ำและวางแผนงาน

4:30 ทำขนมปังปิ้งแล้วไปห้องซ้อม

5:00~10:00 ซ้อมเต้น (1)

10:00~16:00 ซ้อมร้องเพลง (รวมเวลาอาบน้ำ กินมื้อเที่ยง และประชุม)

16:00~19:00 ซ้อมเต้น (2)

19:00~21:00 ออกกำลังกาย

21:00~23:00 ซ้อมเต้น (2)

23:00~00:00 กลับถึงบ้าน อาบน้ำ และมอนิเตอร์

00:00~00:30 กังวลเรื่องอนาคต

00:30 เข้านอน

ต้องขอบคุณความอดทนที่ผมขัดเกลามาจากฮันพยองอินดัสทรีและฟังก์ชันสนับสนุนการทำงานของระบบ ผมถึงสามารถผลักดันร่างกายของตัวเองจนถึงขีดจำกัดได้ ใครจะไปรู้ล่ะว่าผมจะรู้สึกขอบคุณสองสิ่งนี้ขึ้นมาจริง ๆ

แน่นอนว่าผมไม่ได้บังคับให้พวกเมมเบอร์ใช้ชีวิตแบบเดียวกันนี้ พวกเขาไม่มีระบบสนับสนุนการทำงานสักหน่อย

และเพราะอย่างนั้น...

"ถ้าซ้อมครบตามเวลาแล้ว ทุกคนก็กลับบ้านไปเถอะ"

"แล้วฮยองล่ะครับ"

"ฉันต้องบอกนายอีกกี่รอบกันเนี่ย ชองฮยอน ฉันยังต้องพยายามอีกเยอะ เพราะงั้นฉันจะอยู่ต่ออีกหน่อย"

"ไม่ได้นะครับฮยอง ขืนทำแบบนี้ต่อไป ฮยองจะล้มพับเอานะ!"

...การเถียงกันแบบนี้ดำเนินมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว

พวกเขาคิดว่าผมบอบบางขนาดนั้นเลยหรือไง ถ้าแค่นี้ทำให้ผมล้มพับได้ ผมคงร่วงไปตั้งแต่ตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรีแล้ว

"ชองฮยอน มองไปรอบ ๆ สิ"

ผมวางมือลงบนไหล่ข้างหนึ่งของอีชองฮยอนพร้อมกับพูดขึ้น

ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่ม ทุกคนเรียนเต้นและซ้อมมาครบห้าชั่วโมงจนเสร็จแล้ว

มาถึงจุดนี้ มีผมแค่คนเดียวที่ยังยืนตัวตรงอยู่ได้

คนอื่น ๆ พากันนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น... ไม่สิ ชเวเจโฮกำลังนั่งอยู่

ช่างเถอะ

"ฉันเป็นคนเดียวที่ยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรือไง เพราะงั้นพวกนายต้องกลับบ้านกันได้แล้ว"

"ฮยองไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเนี่ย"

"ฉันเลิกพยายามทำความเข้าใจไปแล้ว"

คังกียอนส่ายหัวขณะฟังอีชองฮยอนที่กำลังยืนอึ้ง

ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร ผมก็เร่งให้ทุกคนเก็บของแล้วกลับหอพักไป

จังหวะนั้นเอง ขณะที่ชเวเจโฮหยิบกระเป๋าขึ้นมา เขาก็ถามขึ้น

"เรากลับพร้อมกันไม่ได้เหรอครับ ถ้ายูฮันซูเดินผ่านมาล่ะ"

"ไม่ต้องห่วง หมอนั่นเลิกงานไปตั้งแต่สี่โมงเย็นแล้ว"

ผมมีเซนส์พิเศษในการรู้เวลาเลิกงานของเจ้านายเสมอ

ผมดันหลังชเวเจโฮออกไปทางประตู บอกให้เขารีบพาคนอื่นกลับหอพักไปซะ จากนั้นก็ปิดประตูห้องซ้อมตามหลังพวกเขา

ทันทีที่พวกนั้นกลับไป ห้องซ้อมก็ตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับไม่เคยมีเสียงโวยวายมาก่อน ตอนนั้นเองที่ผมถึงค่อยได้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ผมกลั้นความรู้สึกพะอืดพะอมในท้องแล้วเช็ดมุมปากสองสามครั้ง

พูดตามตรง สภาพของผมก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก แค่เหนื่อยน้อยกว่า 'พวกนั้น' ก็เท่านั้นเอง

ผมเปิดระบบขึ้นมาเช็กระดับความเหนื่อยล้าสะสม

+

.

.

.

ความเหนื่อยล้ารวม: 35% (เปิดใช้งานบริการสนับสนุนการทำงาน)

+

ความเหนื่อยล้าที่แสดงคือ 35% พอบวกกับส่วนลด 20% ที่ได้จากบริการสนับสนุนการทำงาน ความเหนื่อยล้ารวมจริง ๆ ของผมก็ปาเข้าไปประมาณ 55%

เลือดกำเดาผมจะไหลถ้ามันพุ่งเกิน 40% ดังนั้นผมต้องระวังไม่ให้มันสูงไปกว่านี้

ผมไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาด้วยการหน้ามืดเลือดกำเดาไหลต่อหน้าทุกคนเด็ดขาด

เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์แบบนั้น ผมเลยต้องเค้นสมองหาวิธีพักผ่อนให้มีประสิทธิภาพที่สุด

แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ถ้าตอนทำงานที่ฮันพยองอินดัสทรีผมมีตัวช่วยแบบนี้มันจะดีขนาดไหนกันนะ

แน่นอนว่าผู้จัดการนัมไม่แม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำตอนที่ผมอ้วกจนต้องคลานสี่ขาออกมาจากห้องน้ำ

'ถ้าไม่อยากกลับไปจบเห่ที่ฮันพยองอินดัสทรี ก็หุบปากแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปซะ...'

ผมดื่มน้ำในสภาพที่ปลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง

อย่างน้อยช่วงนี้พวกเมมเบอร์ก็ไม่ได้ก่อเรื่องปวดหัวอะไรให้ล่ะนะ

ถ้าพวกนั้นหนีออกจากบ้าน ทะเลาะกัน หรือล้มป่วยเหมือนที่เคยทำตอนก่อนเดบิวต์ ระดับความเหนื่อยล้าของผมคงเพิ่มขึ้นอีก 20% จากความเครียดไปแล้ว

เพราะงั้นก็นะ การที่พวกเขาตั้งใจซ้อมกันเงียบ ๆ น่ะดีแล้ว

ผมขอปรบมือให้ความสามารถของพวกเขาในการรู้กาลเทศะว่าเวลาไหนไม่ควรสร้างปัญหา

แต่ทว่า ราวกับจะเย้ยหยันช่วงเวลาแห่งความสงบสุขอันแสนสั้น วันต่อมาก็มีหินก้อนใหญ่ถูกโยนลงมาตูมกลางทะเลสาบอันเงียบสงบในใจผม

* * *

"พวกเราต้องเลื่อนคัมแบ็กเหรอครับ"

ชองซองบินถามขึ้น เป็นเพราะสิ่งที่มินจูกยองเพิ่งบอกกับพวกเรา

มันคือสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ ชัด ๆ ที่จู่ ๆ ก็มาบอกข่าวว่าการปล่อยอัลบั้มชุดที่สองของเราซึ่งกำหนดไว้ช่วงต้นถึงกลางเดือนพฤษภาคมจะต้องเลื่อนออกไป

"ทำไมล่ะครับ"

ชเวเจโฮโพล่งถามออกมาอย่างเก็บความร้อนใจไว้ไม่อยู่

"นิวรีมีกำหนดจะคัมแบ็กในเดือนมิถุนายนค่ะ แต่ถ้าพวกนายปล่อยอัลบั้มตอนเดือนพฤษภาคม บริษัทก็จะมีทรัพยากรไม่เพียงพอที่จะให้การสนับสนุนได้อย่างเต็มที่ ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะพากันเสียผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนะคะ"

นั่นหมายความว่าการคัมแบ็กของนักร้องบัลลาดชื่อดังสังกัด UA ดันมาทับซ้อนกับตารางงานของเราพอดี

เหตุผลนั้นมันก็ไม่ผิดหรอก แต่เรื่องนี้มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่านั้น

"แต่คุณจูกยองครับ ขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าทำไมจู่ ๆ ถึงเพิ่งมายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด"

ถ้าจะมาบอกกันแบบนี้ ก็ควรจะบอกให้เร็วกว่านี้ตั้งนานแล้ว ไม่ใช่มาบอกเอาตอนนี้ที่พวกเราได้ใบเสนอราคาค่าปกอัลบั้มกันมาแล้ว

พอผมถามออกไป มินจูกยองก็อึกอักและหลบสายตา ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปากพูด

"ความจริงแล้ว อัลบั้มของนิวรีมีกำหนดออกตอนเดือนเมษายนค่ะ แต่โดนเลื่อนออกไปนานมาก"

"อย่างนี้นี่เองครับ"

"เนื่องจากเป็นการคัมแบ็กครั้งแรกในรอบสามปีของนิวรี ทางบริษัทเลยอยากให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดน่ะค่ะ เพราะงั้น..."

มินจูกยองพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เงียบไป

เธอคงรู้สึกลำบากใจที่ต้องมาอธิบายเรื่องแบบนี้ ผมเข้าใจได้

เรื่องล่าช้ามันเกิดขึ้นได้ตลอดในการทำงานบริษัทอยู่แล้ว

การเลื่อนกำหนดการออกไปถึงสองเดือนมันน่าหงุดหงิดก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ป่านนี้คงมีผู้จัดการสักห้าคนที่ไหนสักแห่งกำลังทึ้งหัวตัวเองเพราะเรื่องนี้อยู่ แต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ทว่ามีบางอย่างที่ยังคงกวนใจผมอยู่

บริษัทที่ทุ่มเทความพยายามอย่างมากให้กับการคัมแบ็กในรอบสามปี จะจัดการตารางงานได้แย่จนปล่อยให้ทุกอย่างล่าช้าไปตั้งสองเดือนเชียวหรือ

ถึงขั้นต้องเลื่อนงานของวงที่กำลังจะเริ่มอยู่รอมร่อเลยเนี่ยนะ

ยิ่งไปกว่านั้น... พวกเขายังรู้คอนเซปต์อัลบั้มต่อไปของพวกเราด้วย

ในหัวผมเต็มไปด้วยคำถาม

แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็นึกถึงคีย์เวิร์ดคำหนึ่งขึ้นมาได้ ซึ่งมันจะสามารถตอบคำถามทั้งหมดนี้ได้เลย

"คุณจูกยองครับ ผมรู้ว่ามันอาจจะก้าวก่ายไปสักหน่อย ก็เลยอยากจะลองถามดู... ขอถามอีกเรื่องหนึ่งได้ไหมครับ"

"เอ๊ะ? ไม่หรอก ไม่เป็นไร ถามมาได้เลยค่ะ!"

"ไม่ทราบว่าพีดียูมีส่วนเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ของนิวรีซอนแบด้วยหรือเปล่าครับ"

ตอนนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงสูดหายใจเฮือกเบา ๆ พอเหลือบมองไปก็เห็นอีชองฮยอนกำลังเอามือปิดปากตัวเองอยู่

มินจูกยองยิ้มเจื่อน

"อีวอลหัวไวมากเลยนะคะ ถูกต้องแล้วค่ะ ตอนนี้พีดียูกำลังรับผิดชอบโปรเจกต์นั้นอยู่"

"ขอบคุณที่บอกนะครับ อ้อ แล้วการประชุมประจำที่เรานัดกันไว้สัปดาห์นี้ยังจัดอยู่ไหมครับ"

"แน่นอนค่ะ เดี๋ยวฉันแจ้งให้ทุกคนทราบนะคะ"

จากนั้นมินจูกยองก็กวาดตามองสมาชิกทีละคนแล้วพูดขึ้นว่า

"แต่ทุกคนอย่าเพิ่งคิดมากกันไปนะคะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยในวงการ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย บริษัทไม่ได้ทอดทิ้งพวกคุณหรอกนะ เพราะงั้นอย่ากังวลกันไปเลย เข้าใจไหมคะ"

ช่างเป็นคำปลอบโยนที่แสนอบอุ่น ในช่วงเวลาแบบนี้เองที่ผมสัมผัสได้ว่ามินจูกยองเป็นคนดีคนหนึ่ง

มินจูกยองพูดถูก สมัยอยู่ฮันพยองอินดัสทรี ผู้จัดการนัมเคยดองงานไม่อนุมัติอะไรเลยตั้งสามเดือน แล้วมันก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป นี่แหละเรื่องใหญ่ และพวกเราก็กำลังซวยกันแล้วด้วย

ถ้า Spark ไม่ได้คัมแบ็กตามกำหนดการ ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่เราจะชวดไปออกรายการเซอร์ไววัลที่จะเริ่มแคสติ้งกันในเดือนมิถุนายน พวกเรายังเป็นที่รู้จักไม่พอ

ในแง่ของการสร้างกระแสให้ได้ผลไว ไม่มีอะไรเรียกความนิยมได้มากเท่ากับรายการเซอร์ไววัลอีกแล้ว แต่เราก็ต้องเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่งก่อนถึงจะได้รับเลือกให้ไปออกรายการนั้นได้

มันก็เหมือนกับการประกาศรับเด็กจบใหม่แต่ดันต้องการคนมีประสบการณ์นั่นแหละ ทุเรศและไม่ยุติธรรมเอาซะเลย แต่นี่คือความจริง ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วที่จะทำให้คว้าอันดับหนึ่งมาได้เร็ว ๆ

มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงได้สงบสุขนัก ดูเหมือนวันเวลาที่ผมจะได้นอนหลับเต็มอิ่มคงจบลงแค่นี้แล้ว

* * *

ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วเรียกระบบขึ้นมา

แล้วผมก็คิดขึ้นมา

'มันไม่มีพวกสวัสดิการเงินกู้สำหรับพนักงานบ้างหรือไงนะ หรือไม่ก็พวกโครงการค้ำประกันพละกำลังอะไรแบบนี้?'

ทันใดนั้นระบบก็เด้งข้อความขึ้นมา

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงคุณ

▶ พนักงานสมัยนี้นี่เรียกร้องกันเก่งเสียจริง ไม่คิดจะทำงานเหมือนคนอื่นเขา แต่กลับหวังจะได้ทุกอย่างที่คนอื่นได้งั้นเหรอ

+

โคตรจะไม่ยุติธรรมเลย มีงานไหนที่ผมไม่ได้ทำบ้างเนี่ย

ผมข่มความโกรธเอาไว้ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการตะล่อมระบบให้ยอมคายอะไรก็ตามที่มันพอจะให้ได้ออกมา

แล้วจู่ ๆ ผมก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ผมเคยเลื่อนวันเดบิวต์ให้เร็วขึ้นมาแล้วนี่นา

ผมหยิบตารางงานออกมาทันที กำหนดการที่ผมตั้งไว้สำหรับการคัมแบ็กครั้งถัดไปถูกทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจนบนตารางงานโฮโลแกรม

'จะเลื่อนเข้ามาให้เร็วที่สุดได้แค่ไหนกันนะ'

พอผมลองทำท่าดึงมันเข้ามาคร่าว ๆ ตารางงานก็เลื่อนขึ้นมาสองสามช่องและไปหยุดอยู่ที่วันที่เร็วขึ้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ มันคือช่วงต้นเดือนพฤษภาคม

นั่นแปลว่าสามารถเลื่อนวันเข้ามาได้จริง ๆ

คำถามในตอนนี้คือ—คราวนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกล่ะ

เฮ้ย ไอ้เวรผู้จัดการนัม... ไม่สิ ไอ้เวรระบบ คงไม่มีใครหนีไปอีกใช่ไหม

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงคุณ

▶ ดูเหมือนว่าช่วงนี้แผนกของเราจะเข้าสู่ช่วงที่มั่นคงแล้วนะ ในเวลาแบบนี้ ทุกคนอย่าปล่อยให้บรรยากาศพาไปจนลืมตัว และพยายามทำหน้าที่ในตำแหน่งของตัวเองให้ดีที่สุดก็แล้วกัน

+

น้ำเสียงยังคงน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม แต่ตอนนี้ผมเรียนรู้วิธีดึงคำใบ้จากคำพูดของระบบมาใช้ได้แล้ว

สรุปก็คือ จะไม่มีใครจู่ ๆ ก็หนีไป หรือทะเลาะกันใหญ่โต

ถ้าไม่ใช่ปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ อย่างน้อยก็ยังพอปวดหัวน้อยลงมาหน่อย ผมตัดสินใจเลื่อนวันคัมแบ็กเข้ามาอย่างไม่ลังเล

แล้วหลังจากนั้น ภารกิจทั้งหมดที่เคยโผล่มาก่อนหน้านี้ก็กลับมาหลอกหลอนผมอีกครั้ง

+

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ จัดหาบุคลากรสำหรับการคัมแบ็ก

▷ รางวัล: เพิ่มความน่าจะเป็นในการคัมแบ็กอย่างราบรื่น

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ พัฒนาทักษะการทำงาน

▷ รางวัล: เพิ่มความน่าจะเป็นในการคัมแบ็กอย่างราบรื่น

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ แบ่งปันความลับกับเหล่าสมาชิก

▷ รางวัล: เพิ่มความน่าจะเป็นในการคัมแบ็กอย่างราบรื่น

+

มาครบเลย แถมมาทีเดียวตั้งสามอัน

เชี่ยเอ๊ย รู้งี้ผมไม่น่าเลื่อนวันเข้ามาเลย