บทที่ 89

การฝึกอบรมพัฒนาทักษะการทำงาน (3)

อย่างแรกคือการพัฒนาทักษะการทำงาน นั่นเป็นภารกิจแบบ OJT ดังนั้นถ้าผมฝึกฝนอย่างหนัก ก็น่าจะผ่านมันไปได้

ต่อมาคือการแบ่งปันความลับกับเหล่าเมมเบอร์เหรอ? มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

ความลับแบบไหนกันล่ะ? คุยเรื่องเปอร์เซ็นต์เงินเดือนงั้นเหรอ? UA มีกฎห้ามพนักงานเปิดเผยข้อมูลเงินเดือนไม่ใช่หรือไง?

ถึงอย่างนั้น ในเมื่อมันจะช่วยเพิ่มโอกาสให้การคัมแบ็กราบรื่น ผมก็ควรจะบอกอะไรออกไปสักอย่าง

ในกรณีที่แย่ที่สุด ผมอาจจะเรียกทุกคนมารวมกันที่ห้องซ้อมร้องเพลง แล้วเล่าเหตุผล 101 ข้อที่ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ให้พวกนั้นฟัง ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว ก็ไม่น่าจะมีบทลงโทษอะไร

ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ...

+

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ จัดหาบุคลากรสำหรับการคัมแบ็ก

▷ รางวัล: เพิ่มโอกาสให้การคัมแบ็กราบรื่น

+

—ไอ้นี่ไงล่ะ

การเลื่อนวันคัมแบ็กให้เร็วขึ้นอาจทำให้เราพอจะดึงทรัพยากรบางส่วนของบริษัทมาใช้ได้บ้าง

แต่มันก็ทำได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น ยากที่จะคาดหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนเต็มที่เหมือนตอนที่เราเดบิวต์

'เว้นแต่ภาระงานของนิวรีจะลดลงอย่างเห็นได้ชัดล่ะนะ'

วิธีที่จะทำให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้มีอยู่ประมาณสามวิธี

วิธีแรก จู่ ๆ นิวรีก็เกิดใจกล้าขึ้นมา แล้วลุยฟันธงรวบรัดขั้นตอนการตัดสินใจทั้งหมดไปเลย

วิธีที่สอง ยูฮันซูค้นพบความสามารถที่ซ่อนอยู่ของตัวเองและงัดมันออกมาใช้อย่างเต็มศักยภาพ

วิธีที่สาม ผมรับเหมางานจิปาถะทุกอย่างในค่าย UA ที่กำลังขาดคน แล้วลดเวลาที่ใช้ทำโปรเจกต์ของนิวรีให้เหลือน้อยที่สุด

เห็นได้ชัดว่าวิธีที่สามคือคำตอบที่ถูกต้อง

ผมหัวเราะอย่างขมขื่น

จากนั้นผมก็เปิดแล็ปท็อป กะว่าจะดูอัลบั้มก่อน ๆ ของนิวรีเพื่อเป็นการเตรียมตัว และตั้งใจว่าจะหาข้อมูลเพิ่มเติมไปด้วยในตัว

แต่ความบริสุทธิ์ใจและความสมัครใจในการเสียสละอันสูงส่งของผมเพื่อ Spark ก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว

"ช่วยดู... ข้อเสนอนี้หน่อยได้ไหมครับ"

ทีมวางแผนเดินมาหาผมพร้อมกับข้อเสนอที่เขียนระบุไว้ว่า '(ฉบับที่ 4)'

ผมพยายามเก็บอาการอิดออดและรับข้อเสนอความยาวไม่กี่หน้านั้นมาอย่างระมัดระวัง

'ทำไมถึงเอามาให้ผมล่ะเนี่ย'

คนในทีมวางแผนน่าจะเป็นพวกมืออาชีพในสายงานนี้กันอยู่แล้ว แล้วผมจะไปพูดอะไรได้ล่ะ

น่าอึดอัดชะมัด ผมกลืนเสียงถอนหายใจและอ่านข้อเสนอนั้นอย่างละเอียด

แล้วผมก็เจอเข้าจนได้

"การหวนคืนของเทพธิดา และการเดินทางครั้งใหม่"

เป็นชื่อที่เชยสะบัดแถมยังคุ้นหูจนน่าหงุดหงิด

'ช่วงนี้ยูฮันซูไปติดเกมอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย'

ข้อความพวกนี้มันเป็นคำประเภทที่คุณจะเห็นแปะหราอยู่ตามป้ายโฆษณาในสถานีรถไฟใต้ดินคังนัมชัด ๆ

ถ้าเป็นโฆษณาเกมก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันคนละเรื่องกันเลยไม่ใช่หรือไง

ผมพยายามอย่างหนักที่จะไม่ขมวดคิ้วต่อหน้าพนักงานคนนั้น แล้วพลิกไปหน้าถัดไป

และความพยายามของผมก็แทบจะพังทลายลงภายในสามวินาที

"ไอเดียคอนเซปต์

ด้วยคอนเซปต์ที่นำเสนอภาพลักษณ์ของเธอในฐานะทายาทแห่งไซเรน ผู้สะกดผู้ฟังด้วยความงามอันตรายและเสียงร้องอันเย้ายวน นิวรีกลับมาอีกครั้งในรอบสามปี พร้อมความเติบโตที่มากกว่าเดิม..."

เนื้อหาส่วนหลังยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่

ตานั่น ยูฮันซู ต้องไปโหลดเกมประหลาด ๆ มาจากไหนสักแห่งแน่ ๆ หมอนี่รู้แค่วิธียัดคอนเซปต์เซ็กซี่ให้นักร้องหญิงหรือไงกัน

แล้วทำไมทีมวางแผนถึงเอาของพรรค์นี้มาให้ผมดูตั้งแต่แรกเนี่ย กะจะกวนประสาทผมเหรอ

หรือบางทีพวกเขาแค่อยากให้ผมมาทนทุกข์ไปด้วยกัน เพราะไม่อยากทรมานอยู่ฝ่ายเดียว

ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ชวนปวดหัวทั้งนั้น ผมรีบยื่นข้อเสนอคืนให้พนักงานคนนั้นทันที

"ขอโทษด้วยครับ ผมยังอ่อนประสบการณ์อยู่ เลยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติพอจะให้ฟีดแบ็กอะไรได้หรอกครับ!"

"เดี๋ยวก่อนครับ คุณอีวอล รอก่อน!"

พนักงานคนนั้นคว้าตัวผมที่กำลังพยายามจะเผ่นหนีเอาไว้ ผมอยากจะตะโกนใส่เขาเหลือเกินว่าได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ

ทุกคนในบริษัทรู้ดีว่าผมไม่ค่อยถูกกับยูฮันซู แล้วนี่มันหลักการบ้าอะไรกัน? จะให้ผมพูดอะไรได้ล่ะเนี่ย?

ผมแทบจะหวังให้ความเหนื่อยล้าสะสมทะลุขีดจำกัดแล้วฟาดผมให้สลบเหมือดไปซะเดี๋ยวนั้น แต่พนักงานคนนั้นก็พูดขึ้นมาอีก

"ไม่ต้องกดดันไปหรอกครับ แค่บอกความคิดเห็นมาตามตรงก็พอ เราตระเวนถามคนอื่นเพราะพวกเราเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

ไม่แน่ใจงั้นเหรอ? เรื่องอะไรล่ะ?

ต่อให้หลับตา ผมก็เดาได้เลยว่ายูฮันซูคงจับนิวรีไปยืนกลางหาดโคลนทะเลตะวันตก ถ่ายมิวสิกวิดีโอ แล้วทำโครมาคีย์ตัดต่อเสาหินบะซอลต์เป็นล้านต้นใส่เป็นฉากหลัง

(หมายเหตุผู้แปลฉบับภาษาอังกฤษ: ไม่รู้เลยว่าคำพวกนั้นหมายความว่าอะไร)

พนักงานคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ คงสัมผัสได้ถึงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของผม

"อืม... คงจะแปลก ๆ ถ้าพวกเราขอความเห็นจากคุณโดยไม่อธิบายอะไรเลยใช่มั้ยครับ?"

"ถ้าเป็นความลับองค์กรก็ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ ผมไม่อยากรู้จริง ๆ นะ!"

"เด็กสมัยนี้รู้จักคำว่า 'ความลับองค์กร' ด้วยเหรอเนี่ย? เอาเถอะ"

พนักงานคนนั้นกระแอมในลำคอ

"ที่จริงแล้ว ทีมวางแผนค่อนข้างกังขาเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้น่ะครับ มันไม่ใช่แค่เรื่องความแปลกใหม่ของคอนเซปต์หรอก แต่นี่ไม่ใช่สไตล์ที่ตัวนิวรีเองชอบด้วย"

"อย่างนั้นเหรอครับ?"

"ใช่ครับ คุณอีวอลเคยดูมิวสิกวิดีโอของนิวรีหรือเปล่าครับ?"

ผมเคยดูครับ ส่วนใหญ่จะมีกลิ่นอายที่เปี่ยมไปด้วยพลังงาน เธอเป็นคนประเภทที่แผ่กระจายความสดใสไปทุกที่ที่ไป

พอผมพยักหน้า พนักงานคนนั้นก็พูดต่อ

"นิวรีเป็นนักร้องเพลงบัลลาดที่ชอบท้าทายสิ่งใหม่ ๆ มากครับ เนื้อหาสำหรับเพลงใหม่นี้ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวด้วย เพราะงั้น..."

"เพราะงั้นมันเลยไม่เข้ากับคอนเซปต์นี้สินะครับ"

พนักงานคนนั้นถอนหายใจกับคำพูดของผม ดูเหมือนว่ายูฮันซูจะไม่ได้ศึกษาผลงานที่ผ่านมาของนิวรีเลยสักนิด

แต่ผมก็ยังสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง

ทำไมทีมวางแผนถึงเอาเรื่องนี้มาถามผม โดยเฉพาะในเมื่อพวกเขารู้อยู่แก่ใจว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ภายใน

ผมไม่อยากเสี่ยงพูดอะไรที่จะย้อนกลับมาแว้งกัดตัวเองทีหลัง เลยถามพนักงานคนนั้นไปอย่างระมัดระวัง

"ขอถามได้ไหมครับว่าทำไมถึงมาถามผมเรื่องนี้ ซองบินรู้เรื่องเทรนด์ในวงการเพลงมากกว่าผมอีก ส่วนชองฮยอนก็หัวครีเอทีฟกว่าตั้งเยอะ"

"คุณเป็นคนละเอียดรอบคอบไงครับ คุณอีวอล"

นั่นคงเป็นผลพลอยได้จากตอนที่ผมเคยโดนด่ายับเพราะเอาชาสมุนไพรของผู้จัดการนัมไปอุ่นในไมโครเวฟนานเกินไปสิบวินาทีล่ะมั้ง

พนักงานคนนั้นพูดต่อเมื่อเห็นผมไม่ได้ตอบรับอะไรเป็นพิเศษ

"ที่เรามาถามคนนอกทีมก็เพราะกลัวว่าพวกเราอาจจะมีอคติกับพีดียูน่ะครับ คุณก็รู้ใช่มั้ยครับว่า เกลียดคนแต่อย่าพาลเกลียดผลงานน่ะ"

ผมอยากจะถามไปว่าปกติมันต้องเป็นแบบตรงกันข้ามไม่ใช่เหรอ แต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้

"คุณดูเหมือนจะสงสัยนะว่าทำไมเราถึงไม่ไปถามคนที่มีประสบการณ์ในวงการนี้จริง ๆ แต่ปัญหาอะไรก็ตามที่คนเหล่านั้นจะชี้ให้เห็น มันควรจะถูกจัดการให้เรียบร้อยตั้งแต่ภายในทีมแล้วล่ะครับ ถ้ามันไม่เป็นแบบนั้น ก็แปลว่าทีมทำงานได้ไม่ดีพอ"

"..."

"ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่ผมมาถามคนรุ่นใหม่อย่างคุณ ก็เพราะผมคิดว่าพวกเราอาจจะกำลังพลาดเทรนด์ปัจจุบันไปน่ะครับ ไม่ว่าวงการบันเทิงจะไวต่อกระแสแค่ไหน มันก็ยากที่จะตามคนรุ่นใหม่ให้ทัน ข้อเสนอของพีดียูอาจจะไม่โดนใจพวกเรา แต่อาจจะเข้าถึงคนรุ่นคุณก็ได้"

พนักงานคนนั้นเกาหัวแล้วหัวเราะออกมา

ผมรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่า UA จะมีความเป็นมืออาชีพสูงขนาดนี้

มันทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าบริษัทที่มีทีมงานแบบนี้ ดันคิดคอนเซปต์นักรบไซบอร์กออกมาได้ยังไง

และผมก็รู้สึกละอายใจ

คนพวกนี้ตั้งใจโฟกัสกับงานอย่างจริงจัง ในขณะที่ผมมัวแต่วุ่นวายใจเรื่องความขัดแย้งระหว่างตัวเองกับยูฮันซู

'กลับมาทบทวนตัวเอง แล้วนำมาเป็นบทเรียนซะ' ผมตั้งปณิธานกับตัวเอง

"อ้อ จริงสิ คุณอีวอล"

ตอนที่ผมคิดว่าบทสนทนาจบลงแล้ว พนักงานคนนั้นก็เรียกผมไว้อีกครั้ง

"เมื่อกี้คุณถามสินะครับ ว่าทำไมผมถึงถามคุณแทนที่จะเป็นซองบินหรือชองฮยอน"

"อ้อ จริงด้วยครับ"

"มีหลายเหตุผลเลยครับ แต่เหตุผลใหญ่ที่สุดคือพวกเราคิดว่าคุณมีสัญชาตญาณที่ยอดเยี่ยมมาก"

เรื่องนั้นยากที่ผมจะเข้าใจได้ สมองผมมันเริ่มอืดอาดมาหลายปีแล้ว ไม่น่าจะมีสัญชาตญาณอะไรที่พอจะมีประโยชน์หลงเหลืออยู่ในตัวผมหรอก

พนักงานคนนั้นตบไหล่ผมราวกับสังเกตเห็นสิ่งที่ผมกำลังคิด

"คุณมีสัญชาตญาณที่ดีจริง ๆ ครับ น่าประหลาดใจมาก อย่างน้อยทีมของเราก็คิดแบบนั้นนะ"

* * *

"นี่นายเหลิงกับคำชมของทีมวางแผน ถึงขั้นไปนั่งหาไอเดียให้นิวรีซอนแบจนถึงรุ่งสางเมื่อวานนี้เลยเหรอ"

อีชองฮยอนเดินเข้ามาถามผมตอนช่วงพัก

"ชองฮยอน ถ้าแกพูดแบบนั้น ฉันอาจจะร้องไห้เอาก็ได้นะ"

แม้ปากจะตอบกลับไป แต่นิ้วของผมก็ยังไม่หยุดขยับ

ผมต้องรีบส่งไฟล์แนบ พิมพ์คำทักทายอย่างเป็นทางการ และใส่อีโมจิหัวเราะลงไป ทุกอย่างนี้ต้องเสร็จภายในสิบนาที

แม้ผมจะทำเป็นไม่สนใจ แต่อีชองฮยอนก็ไม่ยอมถอย

"ก่อนหน้านี้นายไม่ได้บอกเหรอว่าตาตัวเองแห้งมาก จนน้ำตาทำท่าจะไหลออกมาแต่ก็ไหลกลับเข้าไปน่ะ"

"ทำไมคำพูดทุกคำของแกถึงได้มีเหตุผลขนาดนี้เนี่ย"

ผมเมินคำพูดรัวเป็นปืนกลของเขา แล้วกดส่งอีเมลไปหาทีมวางแผน

ช่วยไม่ได้นี่นา ในฐานะเพื่อนมนุษย์เงินเดือนด้วยกัน ผมจะปล่อยให้เพื่อนร่วมงานลำบากอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง

"ฮยองอดนอนหนักแล้วนะ ทำเป็นมั่นใจเกินเหตุแค่เพราะพ้นวัยกำลังโตแล้วงั้นเหรอ"

อีชองฮยอนทักท้วง และพัคจูอูก็พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ด้านหลัง

"แล้วไงล่ะ ตั้งแต่นี้ไปแกจะมาจัดการตารางงานแทนฉันหรือไง"

"เอาไหมล่ะ งั้นก็ส่งทุกอย่างมาให้ผมเลยสิ"

ดูเด็กนี่สิ ให้อดนอนด้วยกันแค่ไม่กี่คืนก็เริ่มรู้งานซะแล้ว

"ช่างเถอะ ฉันก็แค่ล้อเล่น"

พูดจบผมก็ลุกขึ้นจากพื้น อีชองฮยอนบ่นอุบอิบว่า 'ใครเขาพูดล้อเล่นด้วยน้ำเสียงจริงจังขนาดนั้นกัน' แต่ผมทำเป็นไม่ได้ยิน

พอผมดูเวลา ก็เหลืออีกประมาณสองนาทีก่อนจะกลับไปซ้อมต่อ

ระหว่างนั้น ผมก็แอบไปที่มุมห้องซ้อมแล้วเปิดระบบขึ้นมาเพื่อเช็กความคืบหน้าของงาน

+

[ระบบ] ความคืบหน้าโปรแกรมพัฒนาทักษะการทำงาน

▷ คิมอีวอล

เต้น (1) ■■■■■□□

เต้น (2) ■■■■□□□

ร้อง ■■■■■□□

▷ ชเวเจโฮ

เต้น ■■■■■□□

ร้อง ■■■■■□□

.

.

+

ในวันที่ห้า เมมเบอร์ทุกคนก็เก็บชั่วโมงซ้อมของตัวเองได้อย่างราบรื่นไม่มีปัญหาอะไร

สิ่งที่เหลืออยู่สำหรับผมคือต้องฮึดสู้ให้หนักในอีกสองวันที่เหลือ เก็บชั่วโมงซ้อมที่ยังขาดอยู่ให้ครบภายในคืนนี้ และเคลียร์โมดูลเต้น (2) ให้จบด้วยคะแนนเต็ม

ถ้าเพียงแค่ผมทำเรื่องนี้สำเร็จล่ะก็...

≫ กูเบื่อที่จะต้องหลับหูหลับตามองข้ามแล้วว่ะ ไอ้คนเต้นกากเอ๊ย

อีวอล ไปซ้อมมาเพิ่มอีกหน่อยเถอะ... ไม่อายเมมเบอร์บ้างเหรอ...?

≫ 55555 เป็นพี่ใหญ่แท้ๆ แต่ความสามารถห่วยสุด

ทำไมไอ้เวรนี่ถึงต้องเข้ามาแทรกตอนนาทีสุดท้ายด้วยนะㅠㅠ โคตรน่ารำคาญเลยㅠㅠㅠㅠ

≫ หมอนี่มันไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นไอดอลหรอก

ต่อให้ซ้อมหนักแค่ไหน แต่ถ้าฝีมือที่โชว์ให้สาธารณชนดูมีแค่นี้ ก็ชัดเจนแล้วล่ะว่าเขาไม่เหมาะกับอาชีพสายนี้

...บางที ผมอาจจะช่วยมอบความสบายใจให้กับเหล่าคนที่สนับสนุนวงแบบห้าคน ซึ่งคงกำลังทุกข์ใจเพราะผมอยู่ก็เป็นได้

ผมขอโทษด้วยครับ ผมจะพยายามไม่เสนอหน้าไปให้เกะกะสายตาให้มากที่สุดก็แล้วกัน

"ฮยอง หมดเวลาพักแล้ว!"

ทันทีที่ผมเช็กความคืบหน้าเสร็จ ชองซองบินก็ตะโกนเรียกผม

"เออ กำลังไป"

ผมลุกขึ้นจากมุมห้องให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ตอนนั้นเอง ผมก็รู้สึกอุ่นๆ ใต้จมูก แล้วก็มีอะไรบางอย่างหยดแหมะลงมา ผมรีบยกมือขึ้นปิดจมูกและปากของตัวเองทันที

'อะไรเนี่ย? น้ำมูกเหรอ?'

'น่าขายหน้าชะมัด โตป่านนี้แล้วยังจัดการน้ำมูกตัวเองไม่ได้แถมยังปล่อยให้หยดติ๋งๆ อีก สภาพนี้คงพอจะทำให้คนที่สนับสนุน Spark แบบหกคนหันไปสนับสนุนวงแบบห้าคนในพริบตาแน่ๆ'

"ฮยอง ทำอะไรน่ะ..."

พัคจูอูถาม

ผมโบกมือเพื่อไม่ให้พวกเมมเบอร์เข้ามาใกล้ผมที่กำลังอยู่ในสภาพน่าเกลียดที่สุด

"โทษที ตอนนี้สภาพฉันคงดูทุเรศมากแน่ๆ ใครก็ได้เอาทิชชูมาให้ฉันหน่อย แล้วก็ช่วยแกล้งทำเป็นไม่เห็นเรื่องนี้ได้ไหม"

"ฮะ-ฮยอง! ฮยอง เลือดออกนี่!"

ในขณะที่ผมกำลังยื่นมือออกไปอย่างน่าสมเพช อีชองฮยอนก็ตะโกนขึ้นมา

'เลือดออกเหรอ?'

ตอนนั้นเอง กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยก็เตะจมูกผม บางสิ่งที่ผมพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะไม่กลืนมันลงไปซึมผ่านริมฝีปากเข้ามา

ผมค่อยๆ ลดมือลงจากจมูก ฝ่ามือของผมชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงคล้ำ