บทที่ 90

การฝึกอบรมพัฒนาทักษะการทำงาน (4)

'มาถึงขั้นนี้แล้ว ข้างในจมูกผมมันพังไปหมดแล้วหรือไงเนี่ย'

ผมมองหยดเลือดที่หยดจากมือลงบนปลายรองเท้าแล้วก็สงสัยขึ้นมาแวบหนึ่ง คนเราจะเลือดกำเดาไหลบ่อยขนาดนี้ได้ยังไงกัน

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าควรไปจี้ไฟฟ้าที่จมูกดีไหม จู่ ๆ ก็มีทิชชูยื่นมาตรงหน้า

ผมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นใบหน้าของพัคจูอูที่ซีดเผือดพอ ๆ กับทิชชูในมือของเขา

"ฮยอง ทิชชูครับ..."

"อ้อ ขอบใจนะ"

ผมบีบจมูกตัวเองสุดแรง ชองซองบินถามขึ้น

"ฮยอง เป็นอะไรไหมครับ"

"อืม ไม่เป็นไร แค่นี้เรื่องจิ๊บจ้อย"

ชเวเจโฮที่กำลังดึงทิชชูออกมาบ่นพึมพำ

"ไม่จิ๊บจ้อยแล้วครับ พื้นแดงเถือกไปหมดแล้ว"

"พื้นเหรอ"

ผมลดสายตาลงมองพื้น

ก็แค่เช็ดออก จะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม...

"เฮ้ย—ทำไมพื้นมันเป็นแบบนี้เนี่ย"

มีคราบเลือดขนาดใหญ่กองอยู่บนพื้นห้องซ้อม

ผมคงเผลอเหยียบเลือดไปตอนที่กำลังยืนงง ๆ ถึงได้มีรอยรองเท้าทิ้งไว้หลายแห่ง

"ยังจะถามอีกเหรอครับ ถอดรองเท้าแล้วไปนั่งตรงนู้นเลยฮยอง!"

จากนั้นอีชองฮยอนก็เริ่มใช้ทิชชูเปียกเช็ดพื้นรองเท้าของผม คังกียอนที่รับทิชชูเปียกสองสามแผ่นมาจากอีชองฮยอนก็เข้าไปช่วยเช็ดพื้นห้องซ้อมด้วย

"เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉัน..."

"เดี๋ยวอะไรครับ ฮยองจะเช็ดพื้นเหรอ ทั้งที่เลือดกำเดาไหลแบบนั้นเนี่ยนะ"

คังกียอนที่กำลังนั่งยอง ๆ เช็ดรองเท้าให้ผมปรายตามองค้อนมา

อีชองฮยอนเสริมขึ้นบ้าง

"ผมว่าแล้วว่าต้องมีวันนี้ คนเราจะซ้อมทุกวันแล้วยังทำงานโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนได้ยังไง สุดท้ายร่างกายมันก็ต้องรับไม่ไหวอยู่แล้วสิครับ"

"ฉันคิดไปเองหรือเปล่า หรือนายเพิ่งจะประชดฉันเนี่ย ชองฮยอน"

"แน่นอนสิครับ"

ระหว่างที่ผมกำลังต่อล้อต่อเถียงกับชองฮยอน พัคจูอูก็จับแขนผมเงียบ ๆ จากนั้นเขาก็จับผมนั่งลงบนโซฟาแล้วส่งทิชชูแผ่นใหม่ให้

"วันนี้ฮยองรีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

ชองซองบินพูดขึ้น

แต่นั่นไม่ใช่ตัวเลือกที่เป็นไปได้

ผมต้องเก็บชั่วโมงซ้อมให้ครบเพื่อเอาไปบันทึกในโปรแกรมพัฒนาทักษะการทำงานนะ!

ผมแค่ต้องทนให้ได้อีกสองชั่วโมง จะยอมให้มันจบลงแบบนี้ไม่ได้

เมื่อตัดสินใจที่จะทนความอับอายเพื่อเป้าหมาย ผมก็พูดด้วยความแน่วแน่ว่า

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันเอาทิชชูอุดไว้แล้วซ้อมต่อ"

"หา?"

อีชองฮยอนที่อยู่ห่างออกไปตอบกลับด้วยน้ำเสียงงุนงงสุดขีด

เมื่อผมเงยหน้าขึ้น พวกเขาทั้งห้าคนก็กำลังจ้องมองมาที่ผม

"เดี๋ยวก็หยุดไหลแล้วน่า แค่อุดจมูกไว้..."

"ไม่ครับ ไม่ว่าจะยังไง ผมว่าฮยองไม่ควรเต้นในสภาพนี้นะครับ"

"ผมเห็นด้วยกับซองบินครับ ฮยองจะขยับตัวไปมาแบบนี้ไม่ได้หรอก..."

ชองซองบินและพัคจูอูพูดขึ้นจากทางซ้ายและขวา

บ้าบอชะมัด ผมไม่ได้ขออะไรมากมายเลย ขอแค่สองชั่วโมงเอง!

สถานการณ์ชักจะกระอักกระอ่วน ผมเกาหัวแล้วพยายามใช้วิธีที่ประนีประนอมกว่าเดิม

"โอเค งั้นเอาเป็นว่าฉันแค่ขยับตัวตามท่าเบา ๆ เป็นไง"

"นายคิดว่าซ้อมเพิ่มอีกสักสองชั่วโมงวันนี้แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้มากมายหรือไง กลับหอพักไปเถอะ"

ชเวเจโฮพูดพลางโยนทิชชูเปียกลงถังขยะ

มันเปลี่ยนได้มหาศาลเลยต่างหากล่ะโว้ย ไอ้เด็กนี่ แกอยากจะขึ้นเวทีกับเพื่อนร่วมวงที่ทักษะการเต้นยังเป็นเลขหลักเดียวไปอีกนานแค่ไหนกันวะ

'เพราะตัวเองไม่ได้เสียอะไรนี่หว่า'

น่าหงุดหงิดชะมัด ลำพังที่ผมต้องดิ้นรนอยู่นี่ก็แย่พอแล้ว หมอนี่ยังจะมาขัดขวางการซ้อมของผมอีก

ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันไปมองคังกียอนเพื่อขอความช่วยเหลือ

หมอนั่นคนที่หมกมุ่นกับการซ้อมยิ่งกว่าใครและมักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกับชเวเจโฮอยู่บ่อยครั้ง จะต้องเข้าข้างผมแน่...

"กียอน ทำอะไรน่ะ"

ผมถามพลางมองคังกียอนที่กำลังหยิบกระเป๋าของผมขึ้นมาโดยไม่แม้แต่จะสบตาผม

คังกียอนเปิดกระเป๋าของผม เอาขวดน้ำกับสมุดแพลนเนอร์ใส่ลงไป แล้วตอบกลับ

"เก็บของครับ"

"แต่นั่นมันของฉันนะ"

"ก็ใช่ไงครับ ผมถึงกำลังเก็บให้อยู่นี่ไง"

พอเก็บเสร็จ เขาก็ปิดกระเป๋าอย่างระมัดระวังแล้วยื่นส่งมาให้ผม

"กลับหอกันเถอะครับ ฮยอง"

"อะไรนะ"

"ถ้ากังวลว่าการซ้อมจะไม่ราบรื่นถ้าไม่มีฮยอง งั้นพวกเราทุกคนก็จะพอแค่นี้เหมือนกัน ซองบินฮยอง วันนี้พวกเรากลับก่อนได้ไหมครับ"

สีหน้าของคังกียอนดูเย็นชา

ไม่มีใครพยายามห้ามเขา อันที่จริง พัคจูอูกับอีชองฮยอนต่างรีบเก็บของของตัวเอง ราวกับกลัวว่าชองซองบินจะบอกว่าไม่อนุญาตให้กลับ

"พวกนายทำอะไรกันเนี่ย"

"ดูไม่ออกหรือไง เก็บของกลับบ้านไงเล่า!"

อีชองฮยอนลุกขึ้น สะพายเป้ของตัวเองไว้ข้างหลังแล้วเอากระเป๋าของผมมาสะพายไว้ข้างหน้า

บ้าบอชะมัด พวกเขาทำตัวเหมือนจะตายให้ได้ถ้าพลาดซ้อมไปแม้แต่นาทีเดียว แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาทำแบบนี้ล่ะเนี่ย

ถ้าเพื่อนร่วมทีมกำลังลำบาก อย่างน้อยก็ควรช่วยให้เขาขึ้นแสดงบนเวทีได้รอดไม่ใช่หรือไง นี่ไม่ใช่เวลามาแสดงความห่วงใยกันแบบผิดๆ เสียหน่อย

ขณะที่ผมนั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น คนที่เข้ามาลงดาบสุดท้ายใส่ผมก็คือชเวเจโฮ

เขาเดินตามพวกน้องๆ ที่รีบพากันออกไป ก่อนจะหยุดอยู่ข้างประตูห้องซ้อม เอามือวางบนสวิตช์ไฟ แล้วพูดขึ้น

"ทำอะไรอยู่น่ะ ไม่มาเหรอ"

แม่งเอ๊ย ปล่อยผมไว้เถอะน่า!

* * *

ห้องสลัวๆ ที่ปิดไฟไว้จนมืดมิด

แสงไฟอันอบอุ่นลอดเข้ามาจากห้องนั่งเล่น พร้อมกับคำพูดนุ่มนวลของพวกน้องๆ ที่บอกให้ผมพักผ่อนให้สบาย

ช่างแม่งให้หมด แม่งเอ๊ย

ผมนอนคลุมโปงด้วยความหงุดหงิดอย่างหาที่สุดไม่ได้ เวลาซ้อมยี่สิบชั่วโมงของผมกำลังจะสูญเปล่า

นานแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกโกรธจัดขนาดนี้

จมูกผมก็ดีขึ้นมาพักหนึ่งแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมามีอาการอีกเนี่ย

'ความเหนื่อยล้าเพิ่มขึ้นอีกแล้วเหรอ'

ผมเปิดระบบขึ้นมาด้วยความสงสัย แล้วหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดใต้ผ้าห่ม

+

.

.

.

ความเหนื่อยล้ารวม: 45% (เปิดใช้งานบริการสนับสนุนการทำงาน)

+

เดี๋ยวนะ มันเพิ่มขึ้นมาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ครั้งล่าสุดที่เช็กมันยังอยู่ที่หลัก 30% อยู่เลย แต่ตอนนี้กลับพุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

'จะว่าไป ถ้าความเหนื่อยล้าถึง 60% แขนขาผมก็จะสั่นสินะ'

อย่างน้อยเรื่องนี้ก็อธิบายได้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สมัยที่ผมทำงานอยู่ฮันพยองอินดัสทรี ไม่ว่าเลือดกำเดาจะไหลกี่ครั้ง ผมก็แค่เอาสำลีอุดจมูกแล้วทำงานให้เสร็จ

ขณะที่ผมกำลังบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยค่านิยมมนุษย์ลุงไร้สาระพวกนี้ ผมก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง

ไม่นานหลังจากนั้น ไฟในห้องนั่งเล่นก็ดับลงพร้อมกับเสียงกดสวิตช์

"ฝันดีนะฮยอง!"

"อืม"

ผมยังได้ยินเสียงอีชองฮยอนกับชเวเจโฮบอกฝันดีกันด้วย

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ผมได้ยินพวกเขาคุยกันในห้องนั่งเล่นเรื่องการดูแลพละกำลังแล้วก็นอนหลับให้เพียงพอ

ดูเหมือนพวกเขาจะตกลงกันว่าจะเข้านอนเร็วสักวันเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

การฟื้นฟูร่างกายเป็นเรื่องดีแน่นอน ดีกว่าเลือดกำเดาไหลแล้วล้มพับไป

ผมได้ยินเสียงขยับผ้าห่มพลิกตัวสองสามครั้งจากเตียงชั้นบนและเตียงฝั่งตรงข้าม แล้วทุกอย่างก็เงียบลง ไม่นานบริเวณอื่นในหอพักก็เงียบสนิทตามไปด้วย

พวกนายหลับกันลงทั้งที่ทิ้งไอ้คนซุ่มซ่ามไว้แบบนี้เนี่ยนะ เอาจริงดิ?

ผมหงุดหงิดซะจนข่มตาไม่ลง

ทำไมพวกนี้ต้องมาทนฝึกระเบียบวินัยเข้มงวดยังกับทหารเพื่อจะเป็นไอดอลกันด้วยเนี่ย...

...เดี๋ยวนะ

ตอนนี้เมมเบอร์ทุกคนหลับกันหมดแล้วนี่

งั้นผมก็แค่แอบออกไปไม่ให้ใครจับได้ก็พอแล้วนี่?

ผมขาดอีกแค่สองชั่วโมงก็จะเก็บชั่วโมงซ้อมของวันนี้ครบตามกำหนด

ถ้าต้องมาเสียชั่วโมงซ้อมที่อุตส่าห์สะสมมาทั้งหมดไปเพราะเรื่องแค่นี้คงน่าเสียดายชะมัด

ถ้าผมเอาเวลาไปทำอย่างอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ผมเอาแต่ซ้อม แล้วสุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลยเนี่ยนะ? แบบนั้นคงน่าโมโหตายชัก

ผมเอียนกับความรู้สึกแบบนี้เต็มทนตั้งแต่สมัยที่ต้องทำโอทีหามรุ่งหามค่ำ เพียงเพื่อจะพบว่าระบบเงินเดือนแบบเหมาจ่ายของบริษัทไม่ได้จ่ายค่าล่วงเวลาชดเชยให้ผมเลย

ผมกำหมัดแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม และตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

'เอาวะ!'

ผมตั้งนาฬิกาปลุกไม่ได้เพราะอาจจะทำให้คนอื่นตื่น แต่ผมก็แค่ถ่างตาตื่นแล้วฝืนทนเอาหน่อยก็พอ

ผมอุตส่าห์ทุ่มเทแทบตายเพื่อชั่วโมงซ้อมพวกนี้—ไม่มีทางที่ผมจะยอมปล่อยให้มันสูญเปล่าเพราะเรื่องแค่นี้หรอก

หวังว่าพวกเขาจะได้นอนหลับสนิทอย่างสงบสุขจริง ๆ ผมเบิกตาโพลง เตรียมประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว

* * *

พวกเด็ก Spark หลับกันเร็วกว่าที่คิด

หลังจากผ่านไปประมาณสามสิบนาที ก็ไม่มีเสียงอะไรดังมาจากห้องนั่งเล่นอีก

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ความเหนื่อยยากที่ผมทุ่มเทลงไป ทำได้ดีมาก ตัวฉันในอดีต

"ฟู่..."

โชคดีที่ตอนซ้อมเลือดกำเดาผมไม่ไหลออกมาอีก ใช่ ถ้ามีจิตสำนึกก็ควรจะอยู่เฉย ๆ แบบนั้นแหละ

ถ้าสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ผมคงต้องฝึกหายใจทางปาก โชคดีที่ไม่ถึงขั้นนั้น

นี่ผมอุตส่าห์ทุ่มเทความพยายามตั้งมากมาย แต่พวกเด็ก Spark กลับไม่ยอมให้ความร่วมมือเอาซะเลย

ผมแทบน้ำตาไหลเมื่อนึกย้อนไปถึงตัวเองเมื่อสองชั่วโมงก่อน ที่ต้องย่องออกมาโดยใส่แค่ถุงเท้าเพื่อไม่ให้ใครตื่น

ถ้าพวกเขายอมให้ผมซ้อมตั้งแต่แรก ผมก็คงไม่ทำเรื่องบ้า ๆ อย่างการสมัครใจกลับมาทำงานกลางดึกแบบนี้หรอก

ผมบ่นกระปอดกระแปดกับตัวเองพลางปิดเพลง ในขณะเดียวกัน ช่องว่างของการเต้น (2) ในระบบก็ถูกเติมเต็ม

+

[ระบบ] ความคืบหน้าของโปรแกรมพัฒนาทักษะการทำงาน

▷ คิมอีวอล

เต้น (1) ■■■■■□□

เต้น (2) ■■■■■□□

ร้องเพลง ■■■■■□□

+

เยี่ยมไปเลย เข้าเรียนครบอีกวันแล้ว!

ถ้าผมทนต่อไปได้อีกแค่สองวัน ผมอาจจะอัปเลเวลหลุดพ้นจากการเป็นคนเงอะงะสักที...

"ฮยอง!"

เฮ้ย ตกใจหมดเลย

ผมหันขวับไปทางประตูต้นตอของเสียงดังลั่น ด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก

ชองซองบินยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพเหงื่อท่วมตัว พลางผลักประตูเปิดกว้างออก

* * *

ช่วงนี้ชองซองบินรู้สึกสับสนปนเป

ตัวงานไม่ได้ยากอะไร

คนในบริษัทพยายามดูแลพวกเขาอย่างดีในฐานะน้องเล็ก และเมื่อไหร่ก็ตามที่ทำท่าจะมีปัญหา พี่ใหญ่ของวงอย่างคิมอีวอลก็จะคอยออกหน้าจัดการให้เรื่องราบรื่นเสมอ

บรรยากาศในวงก็ดีด้วย

เคยมีช่วงที่ชองซองบินกังวลว่าจะเป็นอย่างไรหากพวกเขาเดบิวต์ไปทั้งอย่างนี้

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ชอบหน้ากันหรอกนะ—ถึงจะต้องยอมรับว่าอาจมีการกระทบกระทั่งกันบ้างก็เถอะ—แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันเป็นพิเศษ และทุกช่วงเวลาที่น่าอึดอัดระหว่างเมมเบอร์ก็ทำให้เขาอดตั้งคำถามไม่ได้

ชองซองบินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเด็กผู้ชายด้วยกันไม่สามารถดีขึ้นได้ปุบปับ แต่เขาก็ยังคงหวังให้มันดีขึ้น

เป็นเพราะคำอธิษฐานอันแรงกล้าของเขาหรือเปล่านะ?

หลังจากพี่ใหญ่อย่างคิมอีวอลเข้ามา วงก็ค่อย ๆ ก้าวข้ามความขัดแย้งที่ดูเปราะบางระหว่างกัน และเริ่มมีความสัมพันธ์ที่ลงตัวมากขึ้น

ถ้าอย่างนั้น ในที่สุดวงก็มาถึงจุดที่มั่นคงแล้วใช่ไหม?

ชองซองบินรู้สึกว่ามันยากที่จะตอบคำถามนั้น

และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะคิมอีวอลคนเดียวกันนี่แหละ