บทที่ 91

ความขัดแย้งภายใน (1)

สำหรับชองซองบินแล้ว คิมอีวอลคือสมาชิกที่พึ่งพาได้มากที่สุดในทีมอย่างปฏิเสธไม่ได้

เขามีบางอย่างที่ทำให้ชองซองบินรู้สึกว่าสามารถระบายความกังวลที่ยากจะพูดคุยกับเพื่อนหรือน้อง ๆ ให้ฟังได้

นอกจากนี้ คิมอีวอลยังมีความสามารถ มีพรสวรรค์ และมีความกระตือรือร้นอีกด้วย

ถึงแม้เขาจะเริ่มเป็นเด็กฝึกช้ากว่าคนอื่นและไม่ได้มีพรสวรรค์เรื่องการเต้นมาตั้งแต่เกิด แต่ความพยายามอย่างไม่ลดละก็ปรากฏให้เห็นชัดเจนเมื่อเขาค่อย ๆ พัฒนาขึ้น จนแทบไม่เหลือข้อกังขาใด ๆ

ด้วยเหตุนี้ ชองซองบินจึงไม่เคยเป็นห่วงคิมอีวอลเลยสักครั้ง

ยกเว้นเพียงเรื่องเดียว นั่นคือเรื่องสุขภาพ

พละกำลังของคิมอีวอลเหนือกว่าสมาชิกคนอื่นมาก แม้แต่ตอนที่คนอื่นเหนื่อยล้าหลังจากการซ้อมอันยาวนาน คิมอีวอลก็ยังคงดูสบาย ๆ

และไม่ได้มีแค่นั้น

ในขณะที่ทุกคนพากันล้มตัวลงนอนทันทีที่กลับถึงหอพัก คิมอีวอลมักจะไปนั่งอยู่หน้าแล็ปท็อปทั้งที่ผมยังไม่ทันแห้งดีด้วยซ้ำ

เขาไม่เคยขาดคลาสพีทีเลยสักครั้ง อันที่จริง บางครั้งเทรนเนอร์ยังตกใจที่กิจวัตรการออกกำลังกายของเขานั้นสม่ำเสมอคงเส้นคงวามาก

วันหนึ่ง ขณะกำลังกินขนมปังที่คิมอีวอลอบระหว่างเดินไปโรงเรียนด้วยกัน น้องชายอย่างกียอนก็...

'อีวอลฮยองเป็นไซบอร์กหรือเปล่าเนี่ย'

...ถึงกับหลุดปากพูดออกมาแบบนั้น นั่นแหละคือความสม่ำเสมอคงเส้นคงวาของคิมอีวอล

ถึงแม้รอยคล้ำใต้ตาจะเข้มขึ้นเวลาพักผ่อนน้อย แต่คิมอีวอลก็ยังคงท่าทีสงบนิ่งอยู่เสมอ

เขาไม่ได้ดูเหนื่อยล้าจากการอดนอนเป็นพิเศษ และไม่ได้หงุดหงิดงุ่นง่านจากการคุมอาหารเลยสักนิด

มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่เขาขอตัวกลับก่อน โดยบอกว่าเหนื่อย ระหว่างที่พวกเขาทุกคนกำลังมอนิเตอร์ด้วยกัน

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพราะเขาไม่สบาย เขาคงมีเหตุผลของตัวเอง เลยไม่มีใครซักไซ้ต่อ

อีกอย่าง คิมอีวอลก็ไม่ใช่ประเภทที่จะยอมรับความเป็นห่วงเป็นใยจากคนอื่นแบบเต็มร้อยอยู่แล้ว

สิ่งที่เขาพูดส่วนใหญ่มักจะเป็น...

'ฉันจัดการเอง ไม่ต้องห่วง'

'ตอนนี้ฉันยังไหว พวกนายไปกันก่อนเลย'

'เดี๋ยวว่างแล้วฉันค่อยจัดการให้เสร็จ'

...หรืออะไรทำนองนั้น

ชองซองบินรู้ดีว่าคิมอีวอลมักจะขีดเส้นแบ่งเรื่องงานกับตารางงานอย่างชัดเจนเสมอ

ดังนั้นสิ่งที่ชองซองบินพอจะทำได้ จึงมีแค่คอยเตือนให้เขาดูแลสุขภาพเป็นระยะ หรือไม่ก็บ่นจุกจิกให้เขานอนพักผ่อนให้มากขึ้น บางครั้งก็ถึงกับยกชองฮยอน สมาชิกที่อายุน้อยกว่ามาอ้างเพื่อเกลี้ยกล่อมเขา

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไม ตอนที่คิมอีวอลเลือดกำเดาไหลอยู่กลางห้องซ้อม...

ชองซองบินตกใจมาก แต่เขาก็สลัดความคิดที่ว่าเรื่องแบบนี้ยังไงก็ต้องเกิดขึ้นออกไปไม่ได้

ทุกคนล้วนตกใจ แต่คิมอีวอลกลับไม่สะทกสะท้านเลย

แทนที่จะตกใจ คิมอีวอลกลับเอากระดาษทิชชูปึกหนึ่งกดอุดจมูกไว้อย่างใจเย็น แล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันเอาทิชชูอุดไว้แล้วซ้อมต่อเลย"

แม้จะมีเลือดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว แต่คิมอีวอลก็ยังคงใจเย็น

เลือดไหลหนักมากจนดูเหมือนว่าอาจจะมีอะไรฉีกขาดข้างใน

ทุกคนบอกให้คิมอีวอลกลับไปพักที่หอพัก แต่คิมอีวอลก็ไม่ยอมฟัง

แม้จะผ่านไปสิบกว่านาทีแล้วเลือดก็ยังไม่หยุดไหล เขาก็ยังคงดึงดัน จนกระทั่งกียอนที่ไม่ค่อยจะขึ้นเสียงใส่พวกฮยองนัก ต้องเป็นคนเก็บข้าวของของคิมอีวอล และแทบจะลากตัวเขาออกจากห้องซ้อมไปในที่สุด

จนกระทั่งยืนยันได้ว่าคิมอีวอลยอมนอนพักบนเตียงในห้องของตัวเองแล้ว ทุกคนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

'พรุ่งนี้เช้าตื่นมาต้องติดต่อไปหาผู้จัดการฮยองให้ได้เลย'

ชองซองบินคิดในใจแล้วก็ผล็อยหลับไปบนเตียงของตัวเองเช่นกัน จนกระทั่งมีใครบางคนมาปลุกเขา

ใครคนนั้นวางมือลงบนไหล่ของเขาแล้วเขย่าเบา ๆ

จากนั้นคนคนนั้นก็ส่งเสียงเรียกเขาเบา ๆ

"ซองบิน ซองบิน..."

คนที่เรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ หลายครั้งคือเพื่อนและรูมเมตอีกคนของเขา พัคจูอู

ชองซองบินฝืนลืมตาขึ้น ในห้องที่มืดมิดนั้นพอจะมองเห็นเงาของพัคจูอูอยู่ราง ๆ

"อือ... มีอะไรเหรอ"

"ขอโทษที่ปลุกนะ แต่... อีวอลฮยองไปไหนแล้วล่ะ"

"อะไรนะ"

ชองซองบินตื่นเต็มตาในพริบตา ความตกใจนั้นให้ความรู้สึกราวกับถูกทุบเข้าที่ท้ายทอย

"หมายความว่าไง ฮยองไม่ได้อยู่ในห้องเหรอ"

ชองซองบินผุดลุกขึ้นนั่งกะทันหันแล้วถาม สายตาที่เริ่มชินกับความมืดของเขามองเห็นสีหน้าร้อนรนของพัคจูอู

"ฉันตื่นมาแล้วกะว่าจะไปดูฮยองสักหน่อยว่าเลือดออกอีกหรือเปล่า แต่เตียงเขาว่างเปล่า ฉันเลยคิดว่าบางทีเขาอาจจะบอกอะไรนายไว้ก่อนออกไป"

ชองซองบินไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรทำนองนั้นเลย

เขาสะบัดผ้าห่มทิ้งทันทีแล้วตรงไปที่ห้องของเมมเบอร์คนอื่น

อย่างที่พัคจูอูบอก เตียงชั้นล่างเตียงหนึ่งว่างเปล่า

บางคนอาจจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ผู้ชายโต ๆ แล้วจะออกไปข้างนอกตอนดึกดื่น

แต่คิมอีวอลที่ชองซองบินรู้จักคือคนประเภทที่ไม่มีวันทำอะไรผิดกฎเด็ดขาด

การที่เขาออกไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย แสดงว่ามันต้องมีเหตุผลแน่ ๆ

ชองซองบินรีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่นและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็โทรหาผู้จัดการ

ถ้าคิมอีวอลไปโรงพยาบาลกลางดึก ผู้จัดการก็คงจะไปเป็นเพื่อนเขา

ทว่าความคาดหวังของชองซองบินกลับสูญเปล่า เมื่อเสียงรอสายหยุดลง เสียงของผู้จัดการที่ฟังดูเหมือนกำลังหลับสนิทก็ดังขึ้น

"...ฮัลโหล"

"เอ่อ ฮยอง..."

"ซองบินเหรอ โทรมาทำไมเอาป่านนี้เนี่ย"

เมื่อได้ยินเสียงงัวเงียนั้น ชองซองบินก็ชะงักไป

เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาสติเอาไว้ แล้วเอ่ยขอโทษที่โทรมากวน โดยอ้างว่าจู่ ๆ ก็ลืมตารางงานของวันพรุ่งนี้ จากนั้นจึงวางสายไป

ขณะที่มองดูเขาคุกเข่าคุยโทรศัพท์อยู่หน้าตู้ในห้องนั่งเล่น จูอูก็ถามขึ้นว่า

"...ผู้จัดการฮยองก็ไม่รู้เหมือนกันเหรอ"

"อืม ดูเหมือนฮยองจะออกไปคนเดียวน่ะ"

ชองซองบินกัดริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย พยายามอย่างหนักที่จะซ่อนความร้อนรนเอาไว้

เขาเอาแต่คิดถึงใบหน้าซีดเซียวของคิมอีวอลและเลือดที่ไหลอาบมือซึ่งเขาเห็นเมื่อตอนกลางวัน

ในตอนนั้นเอง พัคจูอูที่กำลังมองชองซองบินอยู่ก็พูดขึ้นว่า

"เดี๋ยวฉันจะลองออกไปเดินดูแถวนี้... เขาอาจจะไปซื้อยาที่ร้านสะดวกซื้อก็ได้"

"หืม? ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปเอง นายพักผ่อนเถอะ"

'ซองบิน พรุ่งนี้นายต้องไปโรงเรียนนะ ฉันยังนอนตื่นสายก่อนไปซ้อมได้'

พูดจบจูอูก็เดินตรงไปที่ประตู ชองซองบินนึกถึงตอนที่จูอูเคยป่วยหนักจนไข้ขึ้นสูงขึ้นมาทันที

ตอนนั้นคิมอีวอลวิ่งออกไปข้างนอกกลางดึกอย่างไม่ลังเล บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้พัคจูอูรู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายกระตือรือร้นบ้างในตอนนี้

ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงสิ่งที่คิมอีวอลเคยเสนอให้คนในทีมทำเพื่อตัวเขา

'อย่างน้อยเรามาจับคู่กันเป็นทีมละสองคนตอนอยู่ในบริษัทเถอะ'

...คำพูดนั้น

ชองซองบินลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็ออกจากหอพักไปพร้อมกับพัคจูอู

ทั้งสองคนวิ่งวุ่นไปทั่วละแวกนั้นอยู่พักใหญ่

พวกเขาไปร้านสะดวกซื้อทุกร้านที่หาเจอ แถมยังไปที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลใกล้เคียงด้วย

พวกเขาถามว่ามีผู้ชายตัวสูงชื่อคิมอีวอลมาที่นี่บ้างไหม แต่คำตอบเดียวที่ได้รับคือ 'ไม่มี'

'เขาไม่ได้ออกไปซื้อยาหรอกเหรอ...'

พัคจูอูพึมพำเสียงแผ่ว ตอนนี้เลยเที่ยงคืนไปแล้ว

วินาทีนั้นเอง มีบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของชองซองบิน

มันคือคำถามที่จู่ ๆ คิมอีวอลก็ถามเขาเมื่อไม่นานมานี้

"สมมติว่าถ้านายตั้งใจซ้อมอย่างหนักสักหนึ่งสัปดาห์ แล้วมีคนรับประกันว่าจะเห็นผลลัพธ์แน่ ๆ นายจะยอมทำตามฉันไหม"

"รับประกันเหรอครับ"

"ใช่ แน่นอน"

หนึ่งสัปดาห์ และนับตั้งแต่นั้นมา คิมอีวอลก็คอยเคี่ยวเข็ญอย่างขะมักเขม้น เพื่อให้แน่ใจว่าเหล่าเมมเบอร์จะซ้อมติดต่อกันห้าชั่วโมงรวด

ส่วนตัวคิมอีวอลเองก็ทุ่มเทเวลาซ้อมเกือบสิบห้าชั่วโมงในแต่ละวัน

"จูอู"

"หืม"

"ฉันว่าฉันรู้แล้วว่าฮยองอยู่ที่ไหน"

ชองซองบินวิ่งตรงดิ่งไปที่นั่นทันที

เมื่อพัคจูอูถามว่าจะไปไหน ชองซองบินก็ไม่หยุดฝีเท้าและตอบเพียงว่าเขากำลังจะไปที่ห้องซ้อม พัคจูอูดูประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ขณะที่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ชองซองบินก็ได้แต่หวังว่าฮยองผู้บ้าการซ้อมคนนั้นจะไม่ได้อยู่ในห้องซ้อมจริง ๆ

และเขาก็ภาวนาว่าการที่คิมอีวอลดึงดันซ้อมจนถึงวินาทีสุดท้าย คงไม่ใช่แค่เพราะได้รับการดลใจจากบรรพบุรุษหรอกนะ

ทว่าสิ่งที่ต้อนรับชองซองบินและพัคจูอูที่ชั้นใต้ดินของ UA กลับเป็นแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องออกมาจากห้องซ้อม ทั้งที่ไฟในห้องนั้นถูกปิดไปแล้วอย่างแน่นอน

เมื่อชองซองบินเปิดประตูเข้าไป เขาก็เห็นคิมอีวอลยืนเหงื่อท่วมตัวอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่ดูสดชื่น

* * *

ผมมองหน้าชองซองบิน สลับกับมองนาฬิกาบนผนังห้องซ้อม

"มาทำอะไรที่นี่เอาป่านนี้เนี่ย มาคนเดียวเหรอ"

ทันทีที่พูดจบ หัวของพัคจูอูก็โผล่พ้นไหล่ของชองซองบินออกมา

สรุปคือผู้เยาว์สองคนนี้แอบออกมาเดินเตร็ดเตร่ด้วยกันตอนดึกดื่นสินะ เด็กพวกนี้วอนโดนด่าซะแล้ว

ขณะที่ผมกำลังชั่งใจว่าจะด่าที่แอบออกมาโดยไม่บอกกล่าว หรือจะชมที่อุตส่าห์เกาะกลุ่มมาด้วยกันดี สีหน้าของชองซองบินก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ฮยอง เรื่องนั้นมันสำคัญนักหรือไง"

ร้อยวันพันปีเพิ่งจะเคยเห็นเขาขมวดคิ้วก็คราวนี้แหละ

"รู้ไหมว่าพวกเราตกใจแค่ไหนที่ฮยองหายตัวไป แล้วนี่มาทำอะไรที่ห้องซ้อมเอาป่านนี้ทั้งที่ยังไม่สบาย"

ตอนนั้นเองผมถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าไอ้เด็กพวกนี้ถ่อมาถึงนี่ก็เพราะผม

น่าเสียดายที่โดนจับได้เสียก่อน แต่ในเมื่อผมเก็บชั่วโมงซ้อมครบแล้ว กลับไปตอนนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ผมจึงพูดขึ้นพลางปิดฝาขวดน้ำ

"โทษที ฉันนึกว่าพวกนายหลับกันหมดแล้ว กำลังจะกลับพอดีเลย..."

"ไม่ ผมไม่ได้อยากฟังคำขอโทษนะ!"

เสียงของชองซองบินดังก้องไปทั่วห้องซ้อม เขาตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด

"เลือดพี่ออกเยอะขนาดนั้น แต่พี่ยังเอาแต่บอกว่าไม่เป็นไร แถมตอนที่ผมบอกให้ไปโรงพยาบาล พี่ก็ไม่ยอมฟัง! ถ้าเกิดเป็นอะไรร้ายแรงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!"

"ซองบิน มันก็แค่เลือดกำเดาไหลเอง..."

"คนปกติที่ไหนเขาเลือดกำเดาไหลเยอะจนเสื้อชุ่มหรือเดินเซกันล่ะ!"

ชองซองบินไม่ยอมถอยให้แม้แต่นิดเดียว เขาคงขวัญเสียเอามาก ๆ ที่เห็นสภาพเสื้อเชิ้ตชุ่มเลือดของผม

แต่ผมไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลจริง ๆ นี่นา เลือดกำเดาที่ไหลออกมาไม่ใช่ปัญหาเรื่องสุขภาพสักหน่อย แต่เป็นบทลงโทษจากระบบต่างหาก

อีกอย่าง ตลอดเก้าปีที่ตรวจสุขภาพประจำปีมา ผมก็ไม่เคยเจอปัญหาร้ายแรงอะไรเลยสักครั้ง ไม่มีทางที่จู่ ๆ จะมาเป็นอะไรหนักหนาเอาตอนนี้หรอก

ผมจนปัญญา ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ออกไปได้ยังไง ได้แต่รู้สึกขอบคุณที่พัคจูอูพยายามเข้ามาช่วยห้ามชองซองบิน ถึงแม้ท่าทางจะดูเก้ ๆ กัง ๆ ไปบ้างก็เถอะ

ถึงพัคจูอูจะคอยห้ามปราม แต่ชองซองบินก็ยังไม่ยอมหยุด

"พวกเรามาด้วยกันเพราะพี่บอกให้จับคู่กันไป พวกเราเก็บชั่วโมงซ้อมจนครบและทำทุกอย่างตามที่พี่บอกหมดแล้ว แล้วทำไมพี่ถึงไม่ทำตามกฎข้อเดียวที่ตัวเองเป็นคนตั้ง ว่าถ้ามีอะไรผิดปกติให้บอกกันล่ะ!"

"ที่ฉันไม่ได้บอกก็เพราะฉันไม่ได้ป่วยจริง ๆ นี่ ใครจะไปคิดล่ะว่าจู่ ๆ เลือดกำเดาจะไหลออกมา"

"ถ้าชองฮยอนหรือกียอนเป็นแบบพี่ พี่จะพูดแบบเดียวกันไหม ว่ามันก็แค่เลือดกำเดาไหล ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วก็ให้ซ้อมต่อไปน่ะ"

ชองซองบินกัดไม่ปล่อยยิ่งกว่าตอนที่ผมโดนยูฮันซูฟาดเสียอีก

ผมลอบถอนหายใจในใจ ผมไม่อยากเถียงกับเด็กหรอก

"ซองบิน ตอนนั้นนายก็คงทำแบบเดียวกันนั่นแหละ"

"...อะไรนะ"

"ฉันหมายถึงเรื่องซ้อม นายเคยบอกว่านายจะซ้อมต่อไปเรื่อย ๆ ถึงแม้มันจะไม่ได้การันตีผลลัพธ์ก็ตาม"

ตอนที่ผมเคยถามว่าเขาจะทุ่มเทสุดตัวไหมหากตั้งสมมติฐานว่าจะเห็นผลลัพธ์ ชองซองบินก็ตอบกลับมาแบบนั้นไม่มีผิด

และก็เป็นไปตามคาด ชองซองบินผู้มีความจำดีเยี่ยมจำบทสนทนาในตอนนั้นได้ทันที

ผมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือและพูดต่อ

"ที่ฉันทำไปก็เพราะคิดว่ามันต้องให้ผลลัพธ์ที่ดีแน่ ๆ ฉันอยากจะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนคัมแบ็ก มันไม่ได้มีอะไรผิดใช่ไหมล่ะ"

"แต่พี่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามันจะต้องฝืนตัวเองขนาดนี้นี่"

"นั่นก็แค่เรื่องของวิธีการจัดการสภาพร่างกายที่ต่างกันไปเท่านั้นแหละ ตอนนี้น่ะมีเมมเบอร์คนไหนบ้างที่ไม่ได้ซ้อมจนถึงขีดจำกัดของตัวเองกัน"

"ทำไม 'ขีดจำกัด' ที่ว่าถึงโหดร้ายกับฮยองอยู่คนเดียวล่ะ จริงอยู่ที่พวกเราทุกคนทำเต็มที่ แต่พวกเราก็ไม่ได้ซ้อมหนักหรือนอนน้อยเท่าฮยอง เพราะฮยองคอยดูแลทุกคนอยู่ไง! แต่ทำไมถึงมีแค่ฮยองที่..."

"ซองบิน นายคงไม่ได้ถามแบบนั้นจริง ๆ หรอกใช่ไหม"

ผมยักไหล่แล้วพูดขึ้น

"ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพราะฉันยังตามหลังพวกนายอยู่อีกไกลไงล่ะ"