บทที่ 92

ความขัดแย้งภายใน (2)

"เมื่อวานนายทะเลาะกับชองซองบินซะใหญ่โตเลยเหรอ"

ชเวเจโฮถามพลางกระดกนมเย็น ๆ อึกใหญ่ หมอนี่ไม่ยอมฟังเลยตอนที่ผมบอกให้อุ่นนมก่อนกิน

"ฉันอธิบายสถานการณ์ไปอย่างใจเย็นแล้ว ซองบินแค่หัวเสียนิดหน่อยต่างหาก"

"นายเป็นประเภทที่พูดจาชวนให้คนอื่นโมโหไง"

"เจโฮ นั่นนายกำลังแนะนำตัวเองอยู่เหรอ"

ผมพูดพร้อมกับส่งยิ้มกว้าง แต่ชเวเจโฮกลับแค่แค่นจมูกใส่

เหลือเชื่อเลย อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยให้หมอนี่ควบคุมปากพล่อย ๆ นั่นได้แท้ ๆ แต่นี่คือสิ่งที่เขาตอบแทนผมงั้นเหรอ

"ฉันได้ยินมาว่าขนาดพัคจูอูก็ยังไม่เข้าข้างนายเลยนี่"

คำพูดของชเวเจโฮลากพัคจูอูที่กำลังกินขนมปังเงียบ ๆ อยู่มุมห้องให้เข้ามาในวงสนทนาด้วย

แต่ก็นะ ถ้าพัคจูอูไม่เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน ชเวเจโฮก็คงไม่ทันสังเกตเห็นหรอกว่าชองซองบินอารมณ์เสียอยู่

ถึงอย่างนั้นผมก็ยังส่งสายตาคาดหวังไปให้จูอู เป็นการถามเงียบ ๆ ว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ

แต่พัคจูอูกลับเมินหน้าหนีผม

นี่นายก็หักหลังฉันด้วยเหรอ

ทั้งที่ฉันขุนนายด้วยจอนตั้งมากมายช่วงชูซอกเนี่ยนะ โลกนี้มันเต็มไปด้วยคนทรยศจริง ๆ

"ไม่สิ มันเป็นความผิดของฉันจริง ๆ เหรอ"

ผมถามด้วยความขุ่นเคืองจากใจจริง

คำตอบที่ได้รับกลับมานั้นตรงไปตรงมาอย่างโหดร้าย

"แหงอยู่แล้ว"

"ให้ตายเถอะ"

ฉันก็แค่ซ้อมนิดหน่อยเอง มันเป็นความผิดของฉันตรงไหน?

ทีคนที่เอาแต่บ่นเรื่องการเต้นของฉันมากที่สุด ดันมีหน้ามาพูดมากเชียวนะตอนนี้

"ฮยอง จมูกเป็นไงบ้าง..."

ระหว่างนั้น พัคจูอูก็เข้ามาตรวจดูจมูกของผมอย่างระมัดระวัง หมอนี่ชำนาญเรื่องตบหัวแล้วลูบหลังซะจริง

"สบายดี จมูกฉันไม่เคยดีขนาดนี้มาก่อนเลย"

"เชื่อตายล่ะ"

"ชเวเจโฮ อยากมีเรื่องเหรอ?"

พอผมสวนกลับไป ชเวเจโฮก็ยักไหล่

ผมเลยเมินหมอนั่นแล้วหันไปสนใจพัคจูอูแทน

"จูอู ในฐานะเพื่อนสนิทหมอนั่น นายคิดว่าไง? ซองบินโกรธจริง ๆ เหรอ?"

"จะพูดยังไงดีล่ะ..."

"บอกมาเป็นเปอร์เซ็นต์เลย"

"น่าจะสัก... 97% ละมั้ง"

งั้นก็ขั้นวิกฤตแล้วสิ แบบนี้ซีเรียสแล้ว

ชเวเจโฮมองผมที่กำลังยกมือกุมขมับแล้วถามขึ้น

"นายกลัวชองซองบินเหรอ?"

"ดัชนีความสุขของผู้ใต้บังคับบัญชาย่อมผันผวนตามอารมณ์ของผู้บังคับบัญชา ถ้าหัวหน้าทีมอารมณ์เสียเพราะฉัน จะไม่ให้แคร์ได้ยังไง?"

"ปล่อยไปเถอะ เดี๋ยวพอจัดการความคิดตัวเองได้ก็ใจเย็นลงเองแหละ"

"โทษทีนะ แต่นั่นมาจากประสบการณ์ตรงของนายหรือเปล่า?"

"อืม"

มันใช่เรื่องน่าภูมิใจไหม ไอ้เวรนี่?

ผมตกต่ำลงมาอยู่ในระดับเดียวกับชเวเจโฮแล้วสินะ แอบรู้สึกสงสารชองซองบินขึ้นมานิดหน่อยเลย

ผมกลืนเสียงถอนหายใจลงคอแล้วเอ่ยปาก

"ช่วยไม่ได้ คงต้องไปขอโทษซองบินแล้วล่ะ"

"ขอโทษเนี่ยนะ? นายจะไม่ยิ่งไปเติมเชื้อไฟหรือไง?"

"ไม่หรอก ฉันจะอธิบายถึงมาตรการป้องกันไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกต่างหาก"

"งั้นนายก็กำลังจะเติมเชื้อไฟชัด ๆ"

ผมอยากจะสั่งปิดปากชเวเจโฮที่เอาแต่พูดขัดคอทุกคำพูดของผมเสียเหลือเกิน แต่ก็ต้องกลั้นใจไว้ ประเทศของเรามีเสรีภาพในการพูดนี่นะ

"แล้วจะให้ฉันทำยังไง? นายอยากเห็นซองบินทำหน้าเครียดไปตลอดการซ้อมวันนี้หรือไง?"

"ฉันไม่สนหรอก ไม่ใช่เพราะฉันซะหน่อย"

ชเวเจโฮเลิกคิ้วใส่ผม

หมอนี่ไม่แคร์อะไรทั้งนั้นตราบใดที่ตัวเองไม่เดือดร้อน พอเห็นสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา ผมก็รู้สึกโกรธจนเดือดปุด ๆ ขึ้นมาจากข้างใน

"...ฉันเองก็ไม่อยากเห็นเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามาตรการป้องกันที่นายพูดถึง... จะทำให้ซองบินหายโกรธได้หรอกนะ"

พัคจูอูพูดอย่างระมัดระวัง ช่างน่าเศร้าจริง ๆ บนโลกใบนี้ไม่มีใครอยู่ข้างผมเลยสักคน

ขณะที่ผมกำลังเวทนาตัวเองอยู่นั้น พัคจูอูก็เหลือบมองผมแล้วเสริมขึ้นมา

"แต่ถ้านั่นเป็นสิ่งที่นายอยากทำจริง ๆ ก็เอาเลย...!"

ช่างมันเถอะน่า...

* * *

อย่างที่คิดไว้ ชองซองบินกลับมาถึงบ้านพร้อมกับความโกรธที่ยังคงอยู่ครบถ้วน

คังกียอนที่เดินกลับบ้านมาด้วยกันส่ายหน้าอยู่ข้างหลังชองซองบิน

ดังนั้นทันทีที่ชองซองบินมาถึง ผมก็คุกเข่าลงและเอ่ยคำขอโทษจากใจจริง

ผมยอมรับอย่างคร่าว ๆ ถึงความสะเพร่าของตัวเองที่ไม่ดูแลสุขภาพให้ดี ขอโทษที่ทำให้เพื่อนร่วมงานต้องตกใจ และสัญญาว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

'...นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฮยองจะรับประกันได้หรอกนะ'

'ฉันจะสวดอ้อนวอนต่อบรรพบุรุษขอให้ส่งวิญญาณผู้พิทักษ์มาคอยตรวจเช็กสุขภาพให้ก็แล้วกัน'

ผมยังเผื่อแผ่คำขอโทษไปถึงบรรพบุรุษที่ผมเอาแต่หาผลประโยชน์จากพวกท่านด้วย ได้โปรดอย่าให้อภัยลูกหลานที่ไร้ความเคารพคนนี้เลย

แต่ถึงอย่างนั้น ที่ผมบอกว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกน่ะเป็นความจริง ต่อให้ผมจะไม่มีวิญญาณผู้พิทักษ์มาคอยตรวจสุขภาพให้ แต่ผมก็มีดัชนีความเหนื่อยล้าที่สามารถวัดค่าเป็นเปอร์เซ็นต์ได้อยู่ดี

บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ว่าผมมีความมั่นใจอยู่บ้าง สีหน้าของชองซองบินจึงหวั่นไหวเล็กน้อย

ผมฉวยโอกาสตอนที่ชองซองบินเกิดความลังเล เข้าไปกระตุ้นความห่วงใยที่เขามีต่อเพื่อนร่วมทีมที่ได้รับบาดเจ็บ ความเห็นอกเห็นใจ และแน่นอน รวมถึงความรู้สึกผิดที่เขาต้องมีแน่ ๆ จากการระเบิดอารมณ์ใส่คนที่อายุมากกว่า

พูดง่าย ๆ ก็คือ ผมก็แค่คุกเข่าอ้อนวอนต่อไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ

สีหน้าของเขาซีดเผือดและยอมรับคำขอโทษของผม เขาต้องซาบซึ้งในความจริงใจของผมแน่ ๆ

ไฮไลต์คือตอนที่ชองซองบินถอนหายใจแล้วพูดว่า 'ฮยอง พี่นี่มัน...' ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอือมระอาสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ถึงอย่างนั้น ต้องขอบคุณความใจกว้างยอมรับคำขอโทษของชองซองบิน การซ้อมช่วงบ่ายของเราจึงผ่านไปอย่างราบรื่นมาก

อย่างน้อยก็จนกระทั่งยูฮันซูโทรมา

เมื่อผมโทรกลับไปหลังจากเห็นสายที่ไม่ได้รับบนมือถือที่ได้มาจากผู้จัดการ หมอนั่นก็ตะโกนด่าทันทีที่รับสาย

"ไอ้ XX XX มึงกล้าเมินสายกูเหรอ"

ถ้อยคำที่หยาบคาย มารยาทการคุยโทรศัพท์ก็ไม่มี

แถมความโกรธเกรี้ยวยังพุ่งทะลุระยะทางมาอีก เขาทำให้ผมนึกถึงใครบางคนขึ้นมาจริง ๆ

"ขอโทษครับ พีดี"

ผมรับสายอย่างสุภาพ สมาชิกวง Spark ที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ พากันสะดุ้งตกใจ

ผมส่งสัญญาณมือบอกให้พวกเขานั่งลงและเงียบ ๆ ไว้

จากนั้นอีชองฮยอนก็ขยับปากแบบไม่มีเสียงว่า

'เปิดลำโพงเลย!'

ไม่เอาด้วยหรอก

ไม่ว่าจิตสำนึกของผมจะด้านชาไปแค่ไหน ผมก็รู้ว่าไม่ควรปล่อยให้เด็ก ๆ มาได้ยินบทสนทนาที่เลวร้ายของผู้ใหญ่แบบนี้

แม้ในระหว่างนั้น เมดเลย์คำสบถของยูฮันซูก็ยังคงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

"ผมไม่ได้จงใจไม่รับสายนะครับ แค่พวกเราทุกคนโดนเก็บโทรศัพท์น่ะครับ"

"แล้วยังไงวะ XX? ฉันต้องเช็กตารางงานแกก่อนโทรหาด้วยหรือไง หา?"

"ไม่ครับ ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน ขอโทษด้วยครับพีดี"

"ขอโทษงั้นเหรอ? แกมาทำฉันเสียเรื่องแบบนี้แล้วยังมีหน้ามาขอโทษหา XX อะไรวะ!"

ตอนนี้ยูฮันซูสติหลุดจนพูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่องไปแล้ว

อย่างน้อยในชีวิตที่แล้ว ผมก็ไม่เคยเจอมนุษย์ลุงแบบนี้มาก่อนจนกระทั่งได้เจอผู้จัดการนัม ชีวิตนี้พัฒนาการจะก้าวกระโดดเร็วเกินไปแล้ว

จังหวะที่ผมกำลังจะบีบน้ำตาจอมปลอมเพื่อเวทนาตัวเอง สายตาก็ไปสบเข้ากับชองซองบินพอดี แววตาของเขาเหมือนจะถามว่าผมไม่ได้ลืมสัญญาที่ให้กันไว้ก่อนหน้านี้ใช่ไหม

'รู้แล้วน่า เข้าใจแล้ว'

ผมค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากท่าคุกเข่าอย่างเงียบ ๆ

ผมเอ่ยขอโทษยูฮันซูด้วยความจริงใจอันน้อยนิด ก่อนจะขยับปากบอกพวกเด็ก ๆ แบบไม่มีเสียง

'ฉันจะอัดเสียงหมอนี่ไว้นะ'

พวกเขาเข้าใจและปล่อยให้ผมเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ดังนั้นผมจึงกดปุ่มบันทึกเสียงตรงบันไดหนีไฟ แล้วปล่อยให้ยูฮันซูพล่ามต่อไปอีกนานสองนาน

ผมรอจนกระทั่งยูฮันซูตวาดถามว่าผมฟังเขาอยู่หรือเปล่า จึงค่อยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหดหู่ที่สุดเท่าที่จะปั้นแต่งได้ พร้อมทั้งขอโทษขอโพยชุดใหญ่และยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าผมกำลังตั้งใจฟังเขาอยู่

ผมเอนหลังพิงกำแพงบันไดหนีไฟ พลางรู้สึกว่าบทสนทนานี้คงจะยืดเยื้อไปอีกนานแน่ ๆ

และลางสังหรณ์นี้ก็ไม่เคยผิดพลาด

ผ่านไปยี่สิบนาทีเต็ม ๆ ในที่สุดเขาก็เข้าเรื่องสักที

― ไอ้ XX เอ๊ย แกดึงอันยูรีเข้ามาเกี่ยวเรื่องนี้ด้วย

อันยูรีคือชื่อจริงของนิวรี ผมเดาไว้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้อาจจะไปกระตุกต่อมโมโหเขาเข้า และก็เป็นไปตามคาด ตอนนี้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยทีเดียว

"พีดีครับ ผม..."

― อะไร? จะแก้ตัวหรือไง? ไอ้ XXX แกทำเรื่องฉิบหายไว้ขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาพูดอะไรอีก? หา?

"..."

― แกคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าล้ำเส้นแบบนี้? แค่ได้รับคำชมจากบริษัทนิดหน่อยก็คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสหนักหนาเหรอ? ไม่เคยได้ยินสำนวน 'กบในกะลา' หรือไง?

โคตรจะไม่แฟร์ ก็พวกนั้นเป็นฝ่ายมาตะล่อมถามความเห็นผมก่อนเองนี่นา แล้วถ้าเขาไม่คิดจะฟังที่ผมพูดเลย จะโทรมาทำไมตั้งแต่แรก?

หมอนี่มันดักดานของแท้ เอาเวลาตอนนี้ไปคิดหาทางเอาตัวรอดของตัวเองไม่ดีกว่าหรือไง

― แกไม่กลัวอะไรเลยใช่ไหม? แต่รู้อะไรไหม? ชื่อเสียงของแกในวงการมัน XX โคตรจะเน่าเฟะอยู่แล้ว ถ้าแกก้าวพลาดโดนจับได้แค่เรื่องเดียว แกได้ลงนรกแน่

"ผมขอโทษครับ พีดี"

แน่นอนว่าผมไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด

ไอดอลที่ออกมาแฉความลับก็เรื่องหนึ่ง แต่พนักงานที่ยักยอกเงินบริษัทนี่อนาคตมืดมนยิ่งกว่าซะอีก เขาควรจะเริ่มรู้ตัวได้แล้วว่าตัวเองตกต่ำลงไปขนาดไหน

― แกมีเรื่องผิดคนแล้ว แกคิดว่าฉันไม่รู้จักคนในวงการที่พร้อมจะเหยียบแกให้จมดินหรือไง ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย ชังจุนฮูก็เอาเรื่องของแกไปพูดข้างนอกเหมือนกัน

ชังจุนฮูงั้นเหรอ

ผมนึกว่ายูฮันซูแค่มาถ่ายมิวสิกวิดีโอให้ชังจุนฮูเท่านั้น แต่พวกเขาคงจะถูกคอกันน่าดู ถึงได้สนิทกันจนเอาเรื่องผมไปนินทาลับหลังเป็นการส่วนตัวได้แบบนี้

หรือบางทียูฮันซูอาจจะแค่ขู่ให้ผมกลัวเฉย ๆ

แต่จะทางไหนก็ไม่สำคัญหรอก เพราะทั้งยูฮันซูและชังจุนฮูไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรสำหรับผมเลย

"ชังจุนฮู... ซอนแบเหรอครับ?"

― เออ แกมันดังเรื่องความไร้มารยาทอยู่แล้ว ชังจุนฮูเขาจับตาดูแกอยู่จริง ๆ

ความจริงถ้าพวกเขาสนิทกันมันก็เป็นประโยชน์เหมือนกัน ผมจะได้แฉพวกเขาทั้งคู่ไปพร้อมกันเลย 'พีดีและศิลปินรุ่นพี่แท็กทีมรังแกผู้น้อย' — เป็นพาดหัวข่าวที่เรียกแขกได้ดีทีเดียว

มือข้างหนึ่งของผมเขี่ยเล็บตัวเองเล่น ส่วนปากก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูลุกลี้ลุกลนสุด ๆ

"เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ผมเพิ่งเคยทักทายซอนแบแค่สองสามครั้งเอง"

― แกไปข่มขู่ชังจุนฮู การปีนเกลียวมันเป็นความผิดร้ายแรง แกเข้าใจไหม?

ต่อให้การปีนเกลียวจะเป็นความผิดร้ายแรงแค่ไหน แต่มันจะไปเทียบกับการใช้อำนาจข่มเหงผู้อื่นได้ยังไง ตรรกะพรรค์นั้นมันใช้ได้แค่ในกองทัพเท่านั้นแหละ

ยูฮันซูยังคงพูดไม่หยุดหลังจากที่เอ่ยชื่อของชังจุนฮูขึ้นมา คงเป็นเพราะเขาคิดว่าผมกำลังลุกลี้ลุกลนจริง ๆ

― จากที่ฉันได้ยินมา แกเสียมารยาทมากกับเรื่องขี้ปะติ๋ว แกโวยวายเรื่องที่ชังจุนฮูปาขวดน้ำ แล้วเขาก็เอาโทรศัพท์แกไปตรวจ แกเรียกมันว่าการใช้อำนาจข่มเหงงั้นเหรอ?

"พีดีครับ เรื่องนั้นมัน..."

― ถ้าแบบนั้นเรียกการใช้อำนาจข่มเหง สิ่งที่ฉันทำกับแกก็คงแย่กว่าเยอะเลยสิใช่ไหม? ชังจุนฮูปาขวดน้ำใส่ใครหรือเปล่าล่ะ? เขาได้พังโทรศัพท์แกไหม? อ้อ ฉันทำเครื่องเล่น MP3 แกพัง งั้นแกก็คงจะไปร้องเรียนว่าฉันใช้อำนาจข่มเหงด้วยเหมือนกันสิ?

แน่นอนสิครับ นี่มันหลักฐานชิ้นโบแดงเลย น่าประทับใจจริง ๆ ที่เขายังคงเพิ่มข้อหาให้ตัวเองไปเรื่อย ๆ นอกเหนือจากข้อสงสัยเรื่องการยักยอกทรัพย์

ผมปิดปากและพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ

ในโลกเฮงซวยใบนี้ บางครั้งอะไร ๆ มันก็ยังเข้าทางเราแฮะ วันนี้ผมคงต้องซื้อลอตเตอรี่สักใบแล้วมั้ง

แล้วเขาก็เริ่มสบถด่าตามปกติ

ผมอัดเสียงไว้มากพอแล้ว ก็เลยกะว่าจะขอโทษขอโพยชุดใหญ่แล้ววางสายไป แต่กลับได้ยินเสียงฝีเท้าเดินขึ้นบันไดมาเสียก่อน

ขืนถูกจับได้ตรงนี้คงไม่เข้าท่าแน่

การดึงพนักงานเข้ามาเอี่ยวอาจทำให้ยูฮันซูเงียบไปได้ชั่วคราว แต่บทลงโทษเบาหวิวแค่นั้นมันไม่พอหรอก ถ้าผมเดินหมากนี้ดี ๆ ผมอาจจะเขี่ยชังจุนฮูกับยูฮันซูกระเด็นไปพร้อมกันในฐานะคู่หูจอมบูลลี่ได้เลย

ผมจึงเอ่ยทักทายเงาร่างนั้นด้วยเสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะยังมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ตาม

"สวัสดีครับ!"

เสียงสบถของยูฮันซูเงียบลงทันที หลังจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าก็เดินขึ้นบันไดมา แล้วพนักงานคนหนึ่งของค่ายก็ปรากฏตัวขึ้น

"มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับเนี่ย?"

"อ้อ ผมแค่ออกมารับโทรศัพท์น่ะครับ..."

จังหวะนั้นเอง สายก็ตัดไปจนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น ผมเอียงมือถือเล็กน้อยเพื่อให้พนักงานคนนั้นเห็นหน้าจอ และชื่อที่ผมบันทึกไว้อย่างสุภาพว่า 'โปรดิวเซอร์ยูฮันซู' ก็ปรากฏหราขึ้นมา

"พีดียูยังโทรหาคุณอยู่อีกเหรอครับ?"

พนักงานคนนั้นตกใจมาก ผมรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันแล้วเอ่ยปาก

"เปล่าครับ ผมไม่ได้คุยกับเขามาตั้งนานแล้วจริง ๆ!"

นั่นคือเรื่องจริง

แต่ที่สำคัญกว่านั้น ผมอยากกลับเข้าห้องซ้อมไปเช็กไฟล์เสียงที่อัดไว้ต่างหาก

ถึงอย่างนั้น พนักงานคนนี้ก็ยังไม่ยอมเดินจากไปเสียที

"พีดียูว่าอะไรคุณอีกหรือเปล่าครับ?"

"เปล่าครับ จริง ๆ นะ...!"

และตอนนั้นเอง จมูกของผมดันเกิดคันยุกยิกขึ้นมาในจังหวะที่แย่ที่สุด

ด้วยความกังวลว่าเลือดกำเดาอาจจะไหลออกมาอีกรอบ ผมจึงรีบก้มหน้าลง

ผมแกล้งสูดน้ำมูกแล้วเอามือแตะใต้จมูก แต่โชคดีที่มันยังแห้งสนิท

แต่จังหวะที่ผมกำลังจะเงยหน้าขึ้นด้วยความโล่งใจ พนักงานคนนั้นกลับร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

"นี่คุณร้องไห้เหรอครับ?!"

หือ? ผมเนี่ยนะ?

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน

บางที... มันก็อาจจะดูเป็นแบบนั้นก็ได้มั้ง?

ถูกจับได้ตอนคุยสายกับเจ้านายที่คอยรังควานผมอยู่ แล้วจู่ ๆ ก็ก้มหน้าสูดน้ำมูก...

มันก็ชวนให้เข้าใจผิดได้ง่าย ๆ จริง ๆ นั่นแหละ ผมไม่คิดหรอกว่าตัวเองจะดูบอบบางขนาดนั้น แต่สถานการณ์มันดันพาไปสุด ๆ

ผมเลยปั้นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเพื่ออธิบายว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด

แต่พนักงานคนนั้นดันตีความท่าทีของผมว่าเป็น 'เด็กฝึกผู้เข้มแข็งที่พยายามกลั้นน้ำตาแล้วแสร้งทำตัวร่าเริง' ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ทุกอย่างยุ่งยากขึ้นไปอีก

สุดท้าย ผมก็ต้องเลื่อนการเช็กไฟล์เสียงไปเป็นตอนเย็น และส่งพนักงานคนนั้นกลับไปอย่างสุภาพ

1. 'ให้โรคแล้วให้ยา' เป็นสำนวนเกาหลี หมายถึง 'การสร้างปัญหาแล้วค่อยให้ความช่วยเหลือ' ในบริบทนี้คือพัคจูอูที่เป็นคนเริ่มประเด็นและโวยวายขึ้นมา แต่เขาก็เป็นคนที่พยายามเปลี่ยนเรื่องและทำให้ทุกคนใจเย็นลงเช่นกัน