บทที่ 93

ประสบการณ์ทำฟาร์มของพนักงาน (1)

เจ็ดวันแห่งการฝึก OJT สุดนรกแตกจบลงไปโดยไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

ต้องขอบคุณเรื่องนั้น ระดับทักษะของผมที่หยุดนิ่งมาพักหนึ่งจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

+

การประเมินผลการปฏิบัติงาน (100)

― ความชำนาญด้านการร้อง: 10(▲)/20

― ความชำนาญด้านการเต้น: 9(▲)/20

― การโปรโมตตัวเอง: 12(▼)/20

― การจัดการเวลาเข้างาน: 18/20

― การปรับตัวเข้ากับองค์กร: 11/20

― ความเหนื่อยล้ารวม: 38%

+

ความชำนาญด้านการร้องเพิ่มขึ้น และความชำนาญด้านการเต้นก็เช่นกัน

ตั้งแต่ผมรู้ว่าการปล่อยให้ความเหนื่อยล้าสะสมพุ่งเกิน 40% จะทำเอาจมูกพัง ผมก็คอยบริหารจัดการมันอย่างละเอียดลออแบบเปอร์เซ็นต์ต่อเปอร์เซ็นต์มาตลอด... แต่ถึงอย่างนั้น

'ทำไมการโปรโมตตัวเองของผมถึงลดลงล่ะ'

ผ่านไปแค่ไม่กี่วันนับตั้งแต่เช็กครั้งล่าสุด คะแนนการโปรโมตตัวเองของผมก็ร่วงลงไปหนึ่งแต้ม

ผมไม่เห็นรู้เลยว่ามันมีการหักคะแนนด้วย

จริงอยู่ที่คะแนนในหมวดหมู่ที่ไม่ใช่ทักษะอาจจะผันผวนได้ แต่นี่มันก็ออกจะเกินไปหน่อย

'ไม่มีการบอกเหตุผลที่หักคะแนนหน่อยหรือไง'

เวลาประเมินผลงานพนักงานเสร็จ มันก็ควรจะต้องมีเหตุผลประกอบให้ด้วยไม่ใช่เหรอ

ขณะที่ผมกำลังบ่นกระปอดกระแปดอยู่ในใจ ระบบก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา

+

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมาถึงแล้ว

▶ โอ้ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม! ฉันดูพีทีของคุณแล้วนะ แต่พอเอาไปเทียบกับพนักงานคนอื่น พีทีของคุณมัน... ไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่น่ะสิ ในเมื่อมันเป็นการประเมินแบบอิงกลุ่ม ฉันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ขอโทษทีนะ เข้าใจใช่ไหม

+

...มาพร้อมกับคำอธิบายที่แสนจะใจดี

โคตรน่าหงุดหงิด พอเข้าใจเหตุผลก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ผมจะไปโดดเด่นท่ามกลางสมาชิกที่เก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ

การพยายามดิ้นรนเพื่อรักษาคะแนนแค่แต้มเดียวนั่นไว้มันไม่คุ้มหรอก ในฐานะมือใหม่ที่ยังเงอะงะ แค่หลบอยู่เงียบ ๆ ริมห้องไม่ให้เกะกะใครก็ดีแค่ไหนแล้ว

ไม่อยากจะนึกเลยว่าผมจะตกเป็นเป้าสายตาที่ไม่พึงประสงค์ขนาดไหน ถ้าขืนเสนอหน้าทำอะไรเกินตัวโดยไม่เจียมกะลาหัว

'ช่างเถอะ ขอแค่ทักษะผมพัฒนาขึ้นก็พอแล้ว'

ครั้งนี้ การเพิ่มขึ้นของความชำนาญด้านการเต้นให้ความรู้สึกพิเศษนิดหน่อย

มันไม่ได้มีปาฏิหาริย์แบบปุบปับที่ทำให้ผมกลายเป็นนักเต้นเท้าไฟหรอกนะ แต่ความเหนื่อยล้าจากการเต้นท่าเดิม ๆ ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมจะใช้แรงเปลืองน้อยลงแล้ว

ดูเหมือนว่าบรรดาสมาชิกวง Spark เองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้หลังจากผ่านไปแค่เจ็ดวัน

สังเกตได้ง่าย ๆ จากการที่ทุกคนตั้งใจซ้อมกันอย่างกระตือรือร้นกว่าปกติ

ทิศทางลมที่เริ่มเป็นใจนี้ เริ่มส่งผลดีต่อเรื่องอื่น ๆ อีกหลายด้าน

'ฮยอง! วันนี้ผมไปหาทีม A&R มาแหละ!'

'ไปทำไมล่ะ?'

'จู่ ๆ ผมก็ปิ๊งไอเดียเจ๋ง ๆ ขึ้นมา! เลยอยากไปถามว่าพอจะขอปรับแก้อะไรนิดหน่อยตอนนาทีสุดท้ายได้ไหม!'

อีชองฮยอนที่จู่ ๆ ก็มีไฟสร้างสรรค์พุ่งพล่าน จัดการปรับแก้เพลงไตเติลไปจนถึงนาทีสุดท้ายของการอัดเสียง

'รอบนี้เราลองใส่ไลน์ประสานเสียงในท่อนเสียงสูงให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ดีไหม? ผมว่ามันน่าจะฟังดูมีมิติขึ้นเยอะถ้ามีองค์ประกอบในแต่ละท่อนมากขึ้น'

'ก็ฟังดูดีนะ แต่ว่า ซองบิน แบบนั้นมันจะไม่เป็นภาระให้นายกับจูอูมากไปหน่อยเหรอ?'

'ถ้าไม่ไล่เสียงประสานขึ้นไปสูงปรี๊ดล่ะก็ ผมกับคังกียอนก็น่าจะแจมได้ หรือไม่ก็คิมอีวอล นายก็เพิ่มพาร์ทของตัวเองไปสิ'

ชองซองบินออกความเห็นอย่างกระตือรือร้นและช่วยเสริมพาร์ทเมโลดี้

'โอเค ทีนี้เรามาใช้เวลาสักห้านาทีระดมสมองหาคีย์เวิร์ดสำหรับเปลี่ยนภาพลักษณ์กันเถอะ เริ่มได้!'

'ย้อมผม คอนแทคเลนส์สี สติกเกอร์แปะหน้า… '

'เดี๋ยวก่อน ฉันพิมพ์ตามไม่ทันแล้ว!'

'จำเอาสิ ทำแบบนั้นนายไวกว่านะชองฮยอน'

ถึงผมจะมีเรื่องให้บ่นเกี่ยวกับวง Spark สารพัด แต่ผมก็ต้องยอมรับ

ความสามารถในการแสดงความคิดเห็นของสมาชิกทุกคนพัฒนาขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด

เพราะแบบนั้น การระดมสมองเลยสนุกมาก เมื่อวานพวกเราก็เลยประชุมกันแบบยิงยาวไม่พักไปตั้งสี่ชั่วโมง

หลังจากผมส่งอีเมลแนบเนื้อหาที่จัดการเรียบร้อยแล้วไปให้ทีมวางแผน ก็ถึงเวลาพักเที่ยงพอดี

จังหวะนั้นผู้จัดการก็โผล่มาพร้อมกับสลัดกล่อง ผมจึงพับหน้าจอแล็ปท็อปลงแล้วถาม

"ผู้จัดการครับ! คอนเทนต์ผลิตเองที่ถูกพักไว้ตกลงเป็นยังไงบ้างครับ"

พวกเราต้องพับแผนคอนเทนต์ผลิตเองเก็บไว้ก่อนเพราะปัญหาเรื่องส่วนตัวที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนกับการฝึก OJT กะทันหัน

งานที่ต้องลงแรงเยอะจะจัดการได้ยากเนื่องจากขั้นตอนต่าง ๆ ในช่วงก่อนและหลังคัมแบ็ก

พอเห็นว่าทีมวางแผนไม่ได้พูดอะไร ผมเลยคิดว่าคงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรก็เลยวางมันไว้ก่อน แต่นี่ได้เวลาสะสางงานชิ้นใหญ่ให้จบแล้ว

ผู้จัดการหยิบสลัดกล่องออกจากถุงแล้วตอบพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

"อ้อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ? ได้ยินว่าพวกนายจะไปฟาร์มกันนี่!"

อะไรนะครับ?

ฟาร์ม... ที่ไหนนะครับ?

* * *

'ฟาร์มสุดสัปดาห์ในเมือง?'

'มันดีต่อพัฒนาการทางอารมณ์ของเด็ก ๆ น่ะสิ เพราะงั้นผู้ช่วยผู้จัดการคิม ช่วยไปหาข้อมูลเรื่องนี้มาบอกผมทีนะ'

นั่นคือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของผมกับฟาร์มสุดสัปดาห์

ตั้งแต่ผมรับหน้าที่แรกในการลงทะเบียนเช่าฟาร์มสุดสัปดาห์ ผมก็ลงเอยด้วยการต้องรับผิดชอบทุกอย่าง ตั้งแต่ซื้อต้นกล้า ปลูกลงกระถางของผู้จัดการนัม ไปจนถึงถอนวัชพืชในวันหยุดสุดสัปดาห์ช่วงหน้าร้อน

มีอยู่วันหนึ่งในฤดูร้อนที่ฝนตก ผมถึงกับได้รับสายแบบนี้กลางดึก

'ให้ผมไปทำทางระบายน้ำให้แปลงผักเหรอครับ'

'—ใช่สิ ถ้าขุดร่องไว้ก่อนก็ไม่น่ามีปัญหา ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณได้ขุดไว้หรือเปล่าล่ะ'

'ขุดครับ ตอนก่อนจะหว่านเมล็ด...'

'—แต่ผมดูแล้วฝนตกหนักผิดปกตินะ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณช่วยแวะไปดูหน่อยสิ ภรรยากับลูกผมรบเร้าจะไปที่แปลงผักให้ได้เลย'

ผู้จัดการนัมที่ไม่ยอมให้มือของภรรยากับลูกต้องเปื้อนน้ำแม้แต่หยดเดียว กลับส่งผมออกไปลุยฝนที่ตกกระหน่ำ

'ผู้จัดการครับ... ผมจัดการทางระบายน้ำเสร็จแล้ว กำลังจะกลับครับ'

'—โอ้ ลำบากหน่อยนะ!'

'—ที่รักคะ แน่ใจนะคะว่าเราไม่ต้องไปดูน่ะ พริกจะไม่ร่วงหมดเหรอคะ'

'—ไม่เป็นไรหรอก ผมติดต่อไปหาพนักงานฟาร์มแล้ว พวกเขาไปดูให้หมดแล้วล่ะ'

'—ฝนตกหนักแบบนี้น่ะเหรอคะ คนทำฟาร์มนี่คงลำบากน่าดูเลยเนอะ...'

ผมอยากจะตะโกนบอกภรรยาผู้แสนห่วงใยคนนั้นเหลือเกินว่า สามีของเธอส่งเพื่อนร่วมงานจากฮันพยองอินดัสทรี ไม่ใช่พนักงานฟาร์ม ออกไปลุยพายุฝนต่างหาก

ผมนึกว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมต้องมาทำมือเปื้อนดินเสียอีก

"นี่ชุดของฮยองครับ"

ผมรับกางเกงที่คังกียอนยื่นให้มาอย่างปลง ๆ ลวดลายของมันฉูดฉาดเอาเรื่อง

"ใครเป็นคนเลือกเนี่ย"

"จูอูฮยองครับ"

จูอูของเรานี่มีพรสวรรค์เรื่องการเลือกชุดทำงานจริง ๆ อุตส่าห์ไปหากางเกงที่เหมาะกับการทำฟาร์มขนาดนี้มาได้ด้วย

พัคจูอูเหลือบมองผมแล้วถาม บางทีอาจจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกขบขันปนปวดใจของผม

"ฮยอง... ถ้าไม่ชอบ ผมเปลี่ยนของผมกับฮยองก็ได้นะครับ"

"ไม่เป็นไร ฉันชอบ"

ผมไม่อยากออกกล้องในฐานะผู้ชายวัยยี่สิบเอ็ดปีที่ไปแย่งกางเกงลายดอกป๊อปปี้ของน้องชายมาใส่เพียงเพราะไม่ชอบกางเกงลายดอกคอสมอสของตัวเองหรอกนะ

ตอนนั้นเอง ชเวเจโฮที่เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็โผล่มาจากห้องข้าง ๆ

"นี่ ความยาวกางเกงมันควรจะแค่นี้เหรอ"

ข้อเท้าของเขาโผล่ออกมาโล่ง ๆ

ปลายกางเกงสีดำลายดอกโบตั๋นของเขาเต่อขึ้นมาเหนือข้อเท้าตั้งเยอะ

"หากางเกงห้าส่วนที่พอดีกับส่วนสูงของนายคงยากน่าดูเลยสินะ"

คนเราควรจะรู้จักแต่งตัวให้เรียบร้อยบ้างสิ

ผมหยิบถุงเท้าข้อสูงที่เตรียมมาเผื่อไว้ส่งให้ชเวเจโฮ

"ใส่ซะสิ ถ้านายไม่อยากโดนหญ้าบาดจนเป็นผื่น"

"ผื่นเหรอ"

"อืม อะไรประมาณนั้นแหละ"

ขณะที่ผมกำลังให้คำแนะนำอย่างหวังดีว่าให้ดึงถุงเท้าทับปลายขากางเกงขึ้นมาถ้าไม่อยากให้แมลงเข้าไป เสียงทีมงานก็ดังมาจากข้างนอกพอดี

"Spark เราจะเริ่มถ่ายทำกันในอีกสิบนาทีนะครับ!"

"อ๊ะ ครับ!"

ซวยล่ะ ผมยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลยนี่นา

ทีมงานเอาผ้าคลุมกล้องไว้หมดแล้วเพื่อให้พวกเราเปลี่ยนชุด ผมเลยถอดเสื้อยืดที่ใส่อยู่ออกด้วยความโล่งใจ

จากนั้น พอผมก้มลงไปหยิบเสื้อทีมที่เพิ่งรับมา—

"ฮยอง!"

ชองซองบินเรียกผมอย่างร้อนรน

ผมพยายามหันหน้าไปตามเสียง แต่ชองซองบินเร็วกว่าก้าวหนึ่ง

ชองซองบินจับตัวผมหันให้หลังชิดกำแพง แล้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนผมแทบไม่ได้ยิน

"หลังฮยองเป็นอะไรน่ะครับ"

"หลังฉัน? หลังฉันทำไมเหรอ"

ผมเอื้อมมือไปคลำข้างหลัง นึกว่ามีแมลงมาเกาะ แต่ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย

ชองซองบินมีสีหน้าตกตะลึง

"เปล่าครับ คือมัน..."

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

อยู่ ๆ หลังผมมีรอยสักมังกรโผล่ขึ้นมาหรือไง

เดี๋ยวระบบก็คงโผล่มาพูดทำนองว่า 'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม พนักงานออฟฟิศมีรอยสักแบบนี้มันเหมาะสมหรือ หักคะแนนการจัดการเวลาเข้างานของคุณ!'

แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

ระหว่างที่ผมกำลังสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ชองซองบินก็ดึงผมไปที่ห้องข้าง ๆ ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการเปลี่ยนชุด เลยไม่มีใครสนใจผม

ชองซองบินปิดประตูตามหลังแล้วพูดอย่างระมัดระวัง

"คือว่า... มีรอยแผลเป็นเบ้อเริ่มอยู่ที่หลังฮยองน่ะครับ..."

"รอยแผลเป็นเหรอ อ้อ ไอ้นั่นน่ะเอง"

วินาทีที่ได้ยินคำว่ารอยแผลเป็น ความคิดที่ฟุ้งซ่านไปร้อยแปดพันเก้าของผมก็หยุดชะงักลงในพริบตา

จริงสิ ผมมีอยู่นี่นา

ตอนเด็ก ๆ มันเกิดจากการที่ผมวิ่งหนีไม่ให้โดนตีแล้วดันสะดุดล้ม

โชคร้ายที่หลังของผมไปกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะจนเนื้อเปิด หนังฉีกขาดไปหมด

'แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดที่จะเรียกว่าเบ้อเริ่มสักหน่อยไม่ใช่หรือไง'

ตอนแรกรอยแผลเป็นมันใหญ่เบ้อเริ่มจริง ๆ นั่นแหละ

แต่นูนากลับมาบ้านทันเวลาพอดีและพาผมไปห้องฉุกเฉิน ผมเลยเย็บแผลได้ทันท่วงที

นูนาคอยยืนกรานว่าการมีแผลเป็นเบ้อเริ่มบนหลังของผู้ชายที่โตแล้วจะทำให้คนอื่นกลัว เธอเลยบ่นจู้จี้จนผมยอมไปผ่าตัดลบรอยแผลเป็นตั้งแต่ตอนยังเรียนอยู่

'สงสัยคนที่ไม่ชินกับรอยแผลเป็นคงจะตกใจล่ะมั้ง'

ยิ่งนี่เป็นครั้งแรกที่เราเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยกัน เขาคงยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

ผมพูดกับชองซองบินให้ดูเป็นเรื่องปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ผมได้แผลนี้มาจากการล้มแรงไปหน่อยตอนเด็ก ๆ น่ะ ตั้งแต่นั้นมันก็เล็กลงไปเยอะแล้ว"

"เล็กลงเหรอครับ ไอ้นี่เนี่ยนะ"

เขาทำเป็นเล่นใหญ่ไปได้ ตอนนี้อย่างมากมันก็เป็นแค่รอยเส้นหนา ๆ นิดหน่อยเท่านั้นแหละ

"ใช่ ผมไม่เคยพูดถึงมันเลยเพราะตอนใส่เสื้อผ้ามันก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว แต่ตอนออกอากาศผมควรหาอะไรมาปิดแผลเป็นไว้ไหม เหมือนเวลาปิดรอยสักน่ะ"

"ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนั้นเหมือนกันครับ แต่ฮยอง... ผมว่าถ้าใส่เสื้อยืดสีขาวอาจจะเห็นรอยทะลุออกมาได้นะครับ"

"มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกน่า ถ้าเสื้อหนาพอ ต่อให้เป็นสีขาวก็บังมิดแล้ว..."

...ทว่าพอตอบไปแบบนั้น ผมก็รู้สึกตงิดใจแปลก ๆ

ต่อให้ชองซองบินจะใส่ใจเพื่อนร่วมวงจากใจจริงแค่ไหน แต่นี่เขาไม่ได้เล่นใหญ่ไปหน่อยเหรอ

กะอีแค่รอยแผลเป็น ไม่ใช่รอยสักมังกรสักหน่อย

ผมเดินไปที่กระจกหน้าห้องแล้วหันหลังเข้าหา

จากนั้นก็เอี้ยวคอไปเช็กดูในกระจกเล็กน้อย

"หือ?"

เดี๋ยวก่อนนะ

แผ่นหลังของผมมันเป็นอะไรไปเนี่ย