บทที่ 94

ประสบการณ์ทำฟาร์มของพนักงาน (2)

ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

มองแค่แวบเดียว แผ่นหลังของผมในกระจกก็ดูเหมือนจะมีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่

รอยแผลเป็นขรุขระพาดเฉียงจากระหว่างร่องสะบักลงมาถึงกลางหลัง เผยให้เห็นรอยแผลที่สมานตัวกันไม่สนิท

'บางคนเห็นแล้วอาจจะรู้สึกไม่สบายใจเอาได้แฮะ'

ผมพอจะเข้าใจปฏิกิริยาของชองซองบินแล้วล่ะ รอยมันคงนูนทะลุเสื้อยืดให้เห็นชัดเจนแน่นอน

"ใหญ่... ใหญ่จริงๆ แฮะ"

ผมไม่รู้เลยว่าแผ่นหลังตัวเองจะกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

ตอนอาบน้ำผมก็คลำโดนรอยแผลเป็นอยู่หรอก แต่เพราะบาดเจ็บมานานมากแล้ว ผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันอีก

ห้องน้ำในหอพักก็เล็กเสียจนไม่มีพื้นที่ให้หันส่องกระจกดูแผ่นหลังตัวเองได้เลย

แต่ที่สำคัญกว่านั้น ผมสงสัยว่าทำไมรอยแผลเป็นที่อุตส่าห์ดูแลมาอย่างดีถึงได้กลายสภาพเป็นแบบนี้

ความจริงที่ว่าผมมีแผลเป็นนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปก็จริง แต่ถ้ารูปร่างของแผลมันเปลี่ยนไปล่ะก็...

'เชี่ยเอ๊ย น้องสาวผมยังมีชีวิตอยู่และสบายดีจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย'

แบบนี้มันเหมือนกับว่าน้องสาวที่คอยช่วยผมจัดการเรื่องอุบัติเหตุในตอนนั้นหายตัวไปแล้วไม่ใช่หรือไง

ผมรีบตรวจสอบบันทึกสถานะของน้องสาวจากบริการสวัสดิการทันที

+

[ระบบ] รายละเอียดการใช้งาน 'บริการสวัสดิการ'

▷ ความสัมพันธ์: ญาติทางสายเลือด

▷ สถานะสุขภาพ: ดี

▷ สถานะทางจิตใจ: แย่

▷ อื่นๆ: กำลังทำงาน

+

ผมแทบอยากจะกระทืบระบบตอนที่เห็นว่าสถานะทางจิตใจของเธอแย่ แต่พอเห็นคำว่า 'กำลังทำงาน' ผมก็เลยเข้าใจ ใช่ เรื่องนั้นมันช่วยไม่ได้จริงๆ

ปัญหาที่ใหญ่กว่าคือผมจะยังไว้ใจระบบนี้ต่อไปได้หรือเปล่า

มันเปลี่ยนหลังของคนให้กลายเป็นผ้าขี้ริ้ว แล้วตอนนี้ยังหวังจะใช้ข้อความแค่ไม่กี่บรรทัดมาโน้มน้าวผมอีกเหรอ

ผมทำอะไรมันไม่ได้ ก็เลยต้องยอมทนไปก่อน แต่ถ้าผมจับได้ว่าแกโกหกเมื่อไหร่ ผมจะทุบหัวตัวเองลงไปปรโลก แล้วตามไปเปิดอภิปรายด่าแกแบบมาราธอนไม่มีวันจบแน่ ไอ้ระบบ

"ฮยอง ยังเปลี่ยนชุดกันไม่เสร็จอีกเหรอ เขาบอกว่าเราต้องออกไปกันแล้วนะ!"

อีชองฮยอนตะโกนมาจากหลังประตู

ผมบอกชองซองบินว่าเดี๋ยวจะหาอะไรมาปิดให้เรียบร้อยก่อนออกไป แล้วก็ให้เขาออกไปก่อน จากนั้นผมก็สวมเสื้อยืดทับกันสองชั้น

* * *

ในอดีต Spark แทบไม่มีกิจกรรมนอกสถานที่เลย

ผมจำได้ว่าความเห็นส่วนใหญ่คือ ขนาดอยู่ในสตูดิโอพวกเขายังแทบไม่คุยกันเลย แล้วปล่อยให้ออกไปข้างนอกจะได้ประโยชน์อะไร

พวกเขามีตารางงานไปออกรายการกีฬาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ดูอึดอัดมากๆ เวลาอยู่กับคนอื่น

'ปัญหาคือไอ้คำว่าคนอื่นที่ว่า ดันรวมสมาชิกในวงเข้าไปด้วยน่ะสิ'

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

ต้องขอบคุณการเคี่ยวเข็ญอย่างหนักหน่วงทั้งวันทั้งคืนนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเด็กพวกนี้ก็ตระหนักและซึมซับเข้ากระดูกดำเสียทีว่าการยืนหุบปากเงียบอยู่หน้ากล้องมันเป็นความผิดร้ายแรงแค่ไหน

ผลก็คือ…

"ไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่พวกฮยอง... ดูมีออร่ากันมากเลยนะครับ"

"หมายความว่าไงน่ะ อีชองฮยอน"

"พวกฮยองดูน่าจะเก่งเรื่องทำไร่ทำนาน่ะครับ ดูพึ่งพาได้สุด ๆ ไปเลย!"

"ก็จริงนะ"

"นายเองก็ดูพึ่งพาได้เหมือนกันนะ กียอน..."

"หา?"

…ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมหุบปากลงเลยสักคน

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น พวกเขาก็ยังไม่ลืมกฎเรื่องห้ามพูดแทรกจนเสียงทับซ้อนกัน จังหวะในการกระโดดเข้าร่วมวงสนทนาของพวกเขาถือว่าไร้ที่ติ

ผมมองดูพวกเด็ก ๆ คุยกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว แล้วหันไปพูดลอย ๆ กับเอ็มซีชองซองบินของเราที่ถูกดันไปอยู่ขอบวง

"ซองบิน พวกนั้นหนวกหูจัง เราจับไปปักไว้กลางทุ่งเป็นหุ่นไล่กาเลยดีไหม"

"ฮยองดูเหมือนจะทำแบบนั้นจริง ๆ นะครับ เพราะงั้นอย่าเลย...!"

ให้ตายสิ พูดเล่นด้วยก็ไม่ได้

ดูเหมือนซองบินจะคิดจริงจังว่าผมจะเอาพวกนั้นไปจับปักหัวทิ่มไว้กลางทุ่งจริง ๆ เขาจึงรีบจัดระเบียบกลุ่มอย่างรวดเร็ว

"เอาล่ะ ในเมื่อเรามาอยู่ต่างจังหวัดกันแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือเตรียมอาหารกลางวันครับ!"

ทุกคนปรบมือด้วยความตื่นเต้นกับคำประกาศของชองซองบิน

เตรียมอาหารกลางวันงั้นเหรอ

กับไอ้พวกนี้เนี่ยนะ ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้?

ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความแล้ว

"ทำพาจอนกันเถอะ"

เรามีทางเลือกอื่นซะที่ไหนล่ะ ยังไงก็ต้องเป็นของที่ทำง่ายไว้ก่อน

"พาจอนก็ฟังดูดีนะครับ! แล้วเราควรทำอะไรกันอีกดี"

"ด้วยฝีมือของพวกเรา แค่ทำพาจอนเสร็จแบบไม่มีเรื่องวุ่นวายก็ถือว่าเป็นความสำเร็จแล้วล่ะ ชองฮยอน"

ผมวางมือลงบนไหล่ของอีชองฮยอนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ถึงตาผมจะยิ้ม แต่ผมพูดจริงนะ

ถ้าผมส่งพวกเขาสองคนออกไปเด็ดต้นหอมที่แปลงปลูก ผมเดาได้เลยว่าคนนึงต้องเอาหัวหอมกลับมา ส่วนอีกคนก็คงหยิบผักชีล้อมกลับมาแทนแหง ๆ

ผมพยายามเมินอนาคตที่เลี่ยงไม่ได้นั่น แล้วรักษารอยยิ้มไว้ขณะที่หันไปถาม

"พวกเรา... จะได้ของพวกแป้งทำจอนหรือเกลือไหมครับ"

"วัตถุดิบที่จำเป็นทั้งหมดสามารถหาได้จากการเล่นเกมชนะทีมงานครับ!"

พีดีตอบกลับมา

ตอนนั้นเอง ผมก็ได้ยินบทสนทนาที่ฟังดูเป็นลางร้าย

"ซองบินฮยอง เราต้องใช้เกลือทำพาจอนด้วยเหรอครับ ปกติไม่ได้เอาไว้จิ้มซีอิ๊วกินกันเหรอ"

"บางทีพี่เขาอาจจะเอาไปใช้อย่างอื่นก็ได้มั้งครับ ใช่ไหมครับเจโฮฮยอง"

"ฉันจำได้ว่าตอนทำจอนกิมจิคราวก่อนเราก็ใช้นะ... อีชองฮยอน ตอนนั้นเราใส่เกลือลงไปด้วยหรือเปล่านะ"

"ไม่ใช่ว่าใส่น้ำตาลหรอกเหรอ บางทีอาจจะขึ้นอยู่กับวัตถุดิบมั้ง"

ผมถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"พีดีครับ"

"ครับ!"

"วัตถุดิบ... พวกเราขอได้มากแค่ไหนครับ"

เพราะเอาตรง ๆ ผมว่าเราคงต้องใช้เยอะแน่ ๆ

* * *

การทำพาจอนหกที่กลายเป็นเรื่องวุ่นวายสุด ๆ

"รากต้นหอมมันเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ หรือเพราะว่ามันเป็นออร์แกนิก"

"นั่นมันหัวหอมไม่ใช่เหรอ เจโฮ"

เริ่มจากชเวเจโฮผู้มีเซลล์สมองเซลล์เดียว ซึ่งดึงหัวหอมที่ยังโตไม่เต็มที่ออกมาตามคาด

"ไม่ได้บอกว่าเราต้องก่อเตาก่อนเหรอ"

"รอก่อนสิกียอน ถ้าไม่อยากทำสองรอบ เราก็ต้องคำนึงถึงทางเดินของเมมเบอร์กับทิศทางลมให้ดีก่อนจะเลือกตำแหน่งนะ"

อีชองฮยอนผู้ใช้สมองอันชาญฉลาดไปกับเรื่องแบบนี้ และคังกียอนที่กำลังง่วนอยู่กับการรื้อก้อนอิฐที่ก่อไปได้ครึ่งเดียวลงมา เพราะเห็นพ้องว่าต้องทำใหม่

ขืนเป็นแบบนี้ เราคงได้กินมื้อเที่ยงกันตอนบ่าย ๆ อาจจะสัก... ห้าโมงเย็น

ยังดีที่อย่างน้อยชองซองบินกับพัคจูอูก็ยังเงียบอยู่

ใช่ ในบรรดาห้าคนนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีสักคนที่มีประสบการณ์ทำอาหารข้างนอก เพื่อรักษาสมดุลของจักรวาลเอาไว้บ้าง...

"ฮยองครับ ผมต้องลอกต้นหอมออกแค่ไหนถึงจะใช้ได้เหรอครับ"

"อีวอลฮยองครับ ในตู้กับข้าวมีซีอิ๊วตั้งสามแบบ ผมต้องเอาขวดไหนมาเหรอครับ..."

"..."

อะไรวะเนี่ย...

ครั้งหน้า ผมหวังว่าทีมโปรดักชันจะพาพวกนี้ไปทำกิจกรรมแบบลูกเสือแทนที่จะมาทำงานฟาร์มนะ ให้ไปเข้าคลาสเรียนทำอาหารแบบวันเดย์คลาสเลยยังจะดีซะกว่า

ผมตอบคำถามพวกเขาไปทีละคนแล้วแจกถุงมือให้

"ให้ถุงมือมาทำไมครับ"

"ฉันจะทำอาหารเอง พวกนายไปเก็บฟืนมาก็พอ"

และเมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขาที่กำลังเดินหายไปตามทางขึ้นเขา ผมก็บ่นรำพึงกับตัวเอง

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผมเอาแต่ให้พวกเด็ก ๆ กินสลัดมากเกินไปแท้ ๆ

ถ้าพวกเขาเคยต้องทำอาหารกินเองบ้างสักสองสามครั้ง จะเป็นกันถึงขนาดนี้ไหมเนี่ย

'ตัวฉันเองก็ไม่ได้ทำอาหารเก่งอะไร เลยพูดอะไรมากไม่ได้หรอก'

ผมคิดเรื่องนี้พลางขัดฝาหม้อเหล็กใบใหญ่ที่วางอยู่มุมหนึ่งของชานบ้าน

ตอนนั้นเองคังกียอนก็เดินเข้ามาถาม

"ฮยองจะทอดจอนบนฝาหม้อนั่นเหรอครับ"

"อืม ฉันว่าน่าจะเวิร์กกว่าใช้กระทะนะ"

"งั้นให้ผมขัดให้ไหมครับ"

"ฉันจัดการเอง ยังไงก็ต้องทาน้ำมันด้วย แล้วเตาล่ะ เสร็จหรือยัง"

"อีชองฮยอนบอกให้ปล่อยเป็นหน้าที่เขาเลยครับ"

เมื่อเหลือบมองไปที่ลานบ้าน ผมก็เห็นอีชองฮยอนกำลังรื้อก้อนอิฐที่บรรจงเรียงไว้อย่างดีลงมา พลางพึมพำว่า 'แบบนี้ไม่ใช่สิ!'

"กียอน"

"ครับ"

"เลิกอู้แล้วกลับไปช่วยเขาทำเตาให้เสร็จเลย"

"...ครับ"

ระหว่างที่กำลังเช็ดฝาหม้อ ผมก็นึกถึงตอนไปเวิร์กชอปที่ฮันพยองอินดัสทรี

'ไปเวิร์กชอปทั้งทีจะขาดบาร์บีคิวได้ยังไง จริงไหมหัวหน้าทีมโช'

'โอ้ แน่นอนสิครับ ผู้จัดการนัมอุตส่าห์เอาถ่านมาให้พวกเราหมดเลย! พวกเราก็แค่ติดสอยห้อยตามมาใช่ไหมล่ะ สมัยนี้เขาเรียกกันว่าอะไรนะ นั่งรถฟรีงั้นเหรอ'

ตอนนั้นผมเป็นคนจัดการทั้งจองที่พัก ซื้อของ ย่างเนื้อ แถมยังต้องรินเหล้าให้อีก ใครนั่งรถฟรีใครกันแน่ ช่างเป็นความทรงจำตอนเวิร์กชอปที่น่ารันทดจนน้ำตาจะไหล

ตอนนั้น ขณะที่ผู้จัดการนัมกับหัวหน้าทีมโชดื่มกันจนพับไป ผมกลับต้องอยู่ข้างนอกเพื่อนั่งเช็ดกระทะเหล็ก

ถ้ามีใครมาถามว่าผมสนุกกับอะไรที่สุดในเวิร์กชอปครั้งนั้น ผมคงตอบได้อย่างเต็มปากว่าคือการขัดเตาย่าง

พอหวนนึกถึงความทรงจำอันแสนงดงาม มือที่จับฟองน้ำล้างจานก็ออกแรงขัดมากขึ้นทันที

ขณะที่ผมกำลังเช็ดน้ำออกจากฝาหม้อที่เพิ่งล้างเสร็จ คราวนี้พัคจูอูก็เดินเข้ามาหา

พัคจูอูยื่นชามใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยแป้งมาให้พลางถาม

"ฮยองครับ แป้งแค่นี้พอไหม..."

"อืม ใครผสมเนี่ย ทำมาดีเลยนะ"

"เจโฮฮยองครับ"

ถึงจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่ดูเหมือนประสบการณ์จากการทำจอนกิมจิจะสัมฤทธิ์ผล ถือว่าพัฒนาขึ้นมากจริง ๆ

ถึงจะผ่านการประเมินจากผมแล้ว แต่พัคจูอูก็ไม่ได้กลับไปทันที เขากลับมานั่งยอง ๆ อยู่ข้างผมแทน

จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังทิศที่อีชองฮยอนกับคังกียอนกำลังช่วยกันก่อเตาเสียงดังโหวกเหวก ซึ่งออกปากมากกว่าออกแรงเสียอีก

"ฮยองครับ รู้วิธีจุดไฟในเตาแบบนั้นไหมครับ"

เห็นเจ้าพวกนั้นทำตัววุ่นวายแล้วก็อดห่วงไม่ได้สินะ

ผมตบไหล่จูอูเพื่อให้เขาคลายกังวล

"แน่นอนอยู่แล้ว เชื่อมือผมเถอะ"

ผมรู้วิธีจุดไฟและหุงข้าวในหม้อเหล็กด้วยซ้ำ

เพราะงั้น รีบไปเอาน้ำมันพืชมาให้ผมทีเถอะ

* * *

หลังจากทุลักทุเลกันอยู่พักใหญ่ พาจอนก็ออกมาดูดีเกินคาด

อาจเป็นเพราะเพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ รสชาติก็เลยอร่อยมาก

หลังจากถ่ายทำฉากกินเสร็จ ผมก็จัดการแบ่งให้ทีมงานได้ชิมกันคนละชิ้น พอผมกลับมานั่งทอดต่อ คนอื่น ๆ ก็เริ่มเอาวัตถุดิบมาเพิ่มให้ผมอีกแล้ว

บางครั้งอีชองฮยอนก็ดึงดันจะทำจอนรูปกระต่ายโดยใช้ประโยชน์จากพื้นที่กระทะเหล็กใบใหญ่ แต่เพราะกำลังถ่ายทำรายการอยู่ ผมเลยปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ

เขาพลิกด้านไม่สำเร็จจนหูกระต่ายข้างหนึ่งหดสั้นกว่าอีกข้าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอร่อยอยู่ดี

การถ่ายทำดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ชเวเจโฮกับคังกียอนเป่ายิ้งฉุบแพ้และรับหน้าที่ล้างจานไปอย่างปรองดอง ผมกับชองซองบินก็ชิงคูปองซื้อของชำจากทีมงานมาได้และออกไปจ่ายตลาด

ในขณะเดียวกัน พัคจูอูกับอีชองฮยอนก็ไม่รู้ไปทำท่าไหนถึงได้สังเวยทั้งลูกขนไก่และไม้แบดมินตันให้กับกิ่งไม้ไปซะอย่างนั้น

ของพวกนั้นติดแหง็กอยู่บนต้นไม้อย่างโจ่งแจ้งซะจนผมแอบคิดไปแวบหนึ่งว่านี่เป็นการแกล้งถ่ายซ่อนกล้องหรือเปล่า

หลังจากถอนวัชพืชในแปลงผัก เล่นฟุตวอลเลย์กับทีมงาน และเขียนโรลลิ่งเปเปอร์ เวลาหนึ่งวันในหมู่บ้านบนภูเขาก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

แต่แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าวันของเหล่าคนดังจะจบลงแค่นี้

ผมฝานแตงกวาที่ชเวเจโฮเด็ดมาจากแปลงผักเมื่อตอนกลางวันอย่างระมัดระวัง แล้วเอาไปแปะบนหน้าของเหล่าสมาชิกวง Spark ที่เหนื่อยล้าจากการตากแดดเปรี้ยงมาทั้งวันอย่างประณีต เอาจริง ๆ นะ ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมาะกับการเป็นทีมงานมากกว่าเป็นไอดอลซะอีก

"ฮยอง เดี๋ยวผมแปะให้บ้าง ไปนอนลงสิครับ!"

"อยู่เฉย ๆ เลย คิดซะว่าความตั้งใจของผมมันสูญเปล่าทุกครั้งที่แตงกวาร่วงลงมาก็แล้วกัน"

ผมเพิ่งจะจัดการให้ชองซองบินยอมนอนนิ่ง ๆ ได้ อีชองฮยอนที่อยู่ไกลออกไปก็เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมากะทันหัน

"ฮยองครับ ผมมีอย่างหนึ่งที่อยากทำตอนนี้มากเลย!"

จังหวะนั้นเอง แตงกวาก็ร่วงเผาะลงมาจากใบหน้าราวกับหยกขาวของอีชองฮยอน

'คุณอีครับ ผมอุตส่าห์ตั้งใจฝานมันอย่างประณีตเลยนะ!'

แต่เพราะกล้องยังถ่ายอยู่ ผมเลยข่มความโกรธเอาไว้แล้วถามออกไป

"อะไรล่ะ"

"เกมจริงหรือกล้าครับ! ผมรู้ว่ามันฟังดูจำเจ แต่ถ้าเราไม่ได้เล่นที่นี่ คงรู้สึกเหมือนพลาดอะไรไปแน่ ๆ!"

หมอนั่นทำแตงกวาอันมีค่าของผมร่วงลงพื้นเพียงเพื่อจะพูดแค่นั้น ทั้งที่เสนอไอเดียตอนนอนอยู่ก็ได้แท้ ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นพวกแฟนคลับก็คงจะชอบกัน แฟนคลับไอดอลมักจะอยากรู้แม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้คนทั่วไปสงสัยว่า 'ทำไมถึงอยากรู้เรื่องหยุมหยิมพวกนี้กันนะ'

ลูกสาวของผู้จัดการนัมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

ผมพอจะเข้าใจได้ถ้าจะถามเรื่องส่วนสูง น้ำหนัก และแบรนด์รองเท้าโปรดของชเวเจโฮ แต่เธอไม่ได้พอใจแค่เรื่องพวกนั้นหรอก

ผมไม่รู้หรอกว่าการที่ชเวเจโฮสั่งจาจังมยอนคู่กับกุ้งทอดซอสครีมที่ร้านอาหารจีนในวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิเดือนพฤษภาคมมันน่าตื่นเต้นตรงไหน แต่ผมจำได้ว่าเธอชอบเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ผมเอาไปเล่าให้ฟังมาก

เกมตอบความจริงน่าจะล้วงเอาเรื่องราวที่น่าสนใจกว่านั้นออกมาได้ และถ้าไม่ เราก็แค่เค้นถามจนกว่าจะมีอะไรหลุดออกมา

"ผมเอาด้วยครับ!"

น่าแปลกใจที่แม้แต่พัคจูอูก็ยังส่งเสียงสนับสนุนไอเดียของอีชองฮยอน

ขณะที่ผมกำลังสงสัยว่าเกมจริงหรือกล้ามันฮิตในหมู่คนรุ่นใหม่ขนาดนั้นเลยเหรอ พัคจูอูก็พูดขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ผ-ผมไม่เคยไปทัศนศึกษาเลยครับ ก็เลยไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้...!"

โธ่ จูอู

เล่นพูดมาแบบนี้ แล้วพวกเราจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ...