บทที่ 95

ประสบการณ์ทำฟาร์มของพนักงาน (3)

สองทุ่ม

ถ้าอยู่ในเมือง นี่คงเป็นช่วงเวลาซ้อมที่ยุ่งที่สุด แต่ในชนบทที่พระอาทิตย์ตกดินและไม่มีอินเทอร์เน็ตแบบนี้ มันเป็นเวลาที่เหมาะเจาะสำหรับเกมความจริง

ผมรู้สึกเหมือนระบบมอบภารกิจอย่าง 'แบ่งปันความลับกับเมมเบอร์' มาให้ เพราะมันรู้ว่าสถานการณ์จะออกมาเป็นแบบนี้

พวกเมมเบอร์พากันปอกแตงกวาแล้วมานั่งรวมกันในห้องนั่งเล่น ใบหน้าของพวกเขาดูชุ่มชื้นขึ้นมานิดหน่อย

"อ่า มันคงจะดีกว่านี้ถ้าพวกเรามีเทียนถือกันคนละเล่มนะ!"

"แบบนั้นมันเหมือนมาเข้าค่ายมากกว่าไม่ใช่เหรอ?"

"มันได้บรรยากาศไง!"

เพื่อสนองความต้องการเรื่องบรรยากาศของอีชองฮยอน ผมเลยไปยืมโทรศัพท์ของนักเขียนบทมาเปิดวิดีโอชื่อ '[1 ชั่วโมง] เวลาแคมป์ไฟ' แล้วส่งให้เขา

พอได้ถือแคมป์ไฟดิจิทัลไว้ในมือ อีชองฮยอนก็หุบปากฉับทันที

"แล้วเราจะกำหนดลำดับกันยังไงดี?"

พอผมถาม ชองซองบินก็ตอบกลับมาทันที

"พวกเรายังไม่ได้ทำกิจกรรมชมกันประจำสัปดาห์เลยนี่ งั้นเริ่มจากการชมคนข้าง ๆ กันดีไหม? ใครไปต่อไม่ได้ก็เริ่มเล่นก่อนเลย"

"ฟังดูดีนะ"

ชองซองบินก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมั่นใจ พร้อมบอกว่าเขาควรเป็นคนเริ่มในเมื่อเป็นคนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา

"ฉันอยากชมชองฮยอนเรื่องจิตวิญญาณแห่งการบริการนะ ฉันซาบซึ้งใจมากตอนที่นายอาสาเรียงอิฐทำเตาอบ พวกฮยองจะได้ไม่เจ็บมือ"

"ผมว่าเขาแค่อยากทำเองมากกว่ามั้ง"

อีชองฮยอนเมินเสียงบ่นพึมพำของคังกียอน แล้วน้อมรับคำชมของชองซองบินอย่างอารมณ์ดี

การส่งต่อคำชมดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ด้วยความที่เคยทำแบบนี้ที่หอพักมาสองสามครั้งแล้ว ทุกคนเลยหาเรื่องมาชมกันและกันได้อย่างสบาย ๆ

คิววนไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึงตาของชเวเจโฮ

คนที่จะได้รับคำชมก็คือผมนั่นเอง ผมเลยพยักพเยิดส่งสัญญาณให้เขารีบ ๆ พูดมา

ชเวเจโฮขมวดคิ้วด้วยท่าทีลังเล

"เอ่อ..."

"เงียบทำไมเนี่ย"

ราวกับมีอะไรจุกอยู่ที่คอ ชเวเจโฮถึงกับพูดไม่ออก

อย่างน้อยเขาก็น่าจะเอาอย่างชองซองบิน แล้วชมผมจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้สักอย่างไม่ได้หรือไง อย่างเช่น 'อีวอล ขอบใจนะที่ตั้งใจขัดฝาหม้อ!' หรืออะไรทำนองนั้นน่ะ

แน่นอนว่าคำชมของชองซองบินต้องออกมาจากใจจริงแน่ ๆ

ผมประสานมือเข้าด้วยกัน

"ไม่มีอะไรจะชมกันจริง ๆ เหรอ"

"เปล่า คือหมายความว่า เมื่อวานซืนนายเพิ่งโดนชองซองบินดุไปเองนี่นา"

"นี่นายกำลังจะบอกว่าฉันทำแต่เรื่องที่สมควรโดนดุ แล้วไม่มีอะไรให้ชมเลยงั้นสิ งั้นนายต้องเป็นคนแรกที่โดนตั้งคำถามแล้วล่ะ"

ผมผลักชเวเจโฮลงหลุมเกมความจริงทันที

แต่มันไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเท่าไรนัก ไม่มีใครกล้าถามคำถามเขาเลย

ก็นะ พวกเขาคงกลัวว่าจะมีอะไรหลุดออกมาจากปากหมอนี่

'เรื่องแบบไหนกันนะที่จะทำให้แฟน ๆ รีแอ็กชันได้ดีที่สุด'

อย่างแรกเลย ไม่มีใครที่นี่บ้าพอจะยกเรื่องรักแรกขึ้นมาพูดแน่ ๆ

คำถามเกี่ยวกับตอนสมัยเรียน... เขาดูไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไร งั้นข้ามเรื่องนี้ไปแล้วกัน

หลังจากลองคิดดู ผมก็อ้าปากถามขึ้น

"ถ้าเราต้องเดินทางไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศตามตารางงาน นายอยากพักห้องเดียวกับใคร"

มันไม่ใช่คำถามที่ตั้งใจจะโยงถึงวันนี้หรอกนะ เพราะยังไงคืนนี้พวกเราทุกคนก็ต้องนอนเบียดกันในห้องเดียวอยู่แล้ว

ชเวเจโฮตอบโดยไม่ลังเล

"พัคจูอู"

"ทำไมล่ะ"

"เขาเงียบดี ไม่ต้องสุงสิงกันมากมันก็อยู่สบายขึ้นไม่ใช่หรือไง"

"ฉันว่าเราควรจะฟังความเห็นของจูอูเรื่องนี้ด้วยนะ"

"ผมอยากพักห้องเดียวกับเจโฮฮยองครับ...!"

เป็นคนดีจริง ๆ พัคจูอู นายได้รับการยกเว้นเวรซักผ้าครั้งหน้านะ

ชเวเจโฮ แกเตรียมโดนจับเข้าคอร์สเรียนมารยาทการพูดสักร้อยรอบได้เลย

คนต่อไปคือชองซองบินที่แพ้ในเกมวัดไหวพริบ

ทันทีที่ถึงตาของชองซองบิน อีชองฮยอนก็โพล่งขึ้นมาเหมือนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว

"ผมอยากถามคำถามนี้มานานแล้ว! ฮยอง ระหว่างอีวอลฮยองห้าคน กับอีวอลฮยองวัยห้าขวบหนึ่งคน จะเลือกอะไรครับ"

นี่ผมกำลังรับบทลงโทษอยู่หรือไงเนี่ย

ชองซองบินเมินความงุนงงของผม แล้วเอาแต่ครุ่นคิดกับคำถามนั้นอย่างจริงจัง

ส่วนข้างกายเขาก็มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดระหว่างพวกคนนอกที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย

"ทำไมถึงถามอะไรแบบนั้นเนี่ย มันก็ต้องอีวอลฮยองวัยห้าขวบอยู่แล้วดิ"

"ทำไมล่ะ"

"จะได้หัดให้เต้นตั้งแต่เนิ่น ๆ ไง"

คังกียอนที่อินกับหัวข้อนี้สุด ๆ พูดเรื่องน่าสยดสยองออกมา

ขนาดอายุยี่สิบเก้ายังย้อนกลับมาเป็นยี่สิบได้เลย ดังนั้นการหดเหลือห้าขวบก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับผมหรอกมั้ง แล้วพวกนายจะมาถกเถียงเรื่องนี้กันไปทำไมเนี่ย

หลังจากใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ถึงห้านาทีเต็ม ชองซองบินก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ผมตัดสินใจได้แล้ว"

"โอ๊ะ! จะเลือกอะไรล่ะครับ"

"ผมขอเลือกอีวอลฮยองวัยห้าขวบ"

พอพัคจูอูถามหาเหตุผล ชองซองบินก็หลับตาปี๋แล้วตอบว่า

"ถ้ามีฮยองห้าคน พวกเราก็ต้องแยกกันดูแลคนละคนสิครับ แต่ถ้ามีฮยองแค่คนเดียว พวกเราทุกคนก็ช่วยกันดูแลได้...!"

"ขอโทษนะ แต่นี่พวกนายกะจะช่วยกันเลี้ยงฉันหรือไง"

ผมถึงกับอึ้งจนได้แต่หัวเราะ

ไอ้พวกบ้า ถ้าเป็นผมนะ ผมจะก๊อบปี้พวกนายทุกคนให้มีห้าคน แล้วจับไปรับงานเพิ่มเป็นห้าเท่าเลย

พอคำถามเริ่มพรั่งพรูออกมา สารพัดเรื่องก็ถูกยกขึ้นมาคุย

ด้วยความที่ผ่านการฝึกปรือจากเกมในวงเหล้ามาหลายปี ผมจึงรอดพ้นจากนรกคำถามมาได้โดยไม่โดนจับผิดได้เลยสักครั้ง เก่งมาก ตัวผมในอดีต

* * *

เมื่อทีมงานแจ้งรายละเอียดภารกิจยามเช้าเรียบร้อยแล้ว การถ่ายทำของวันนี้ก็สิ้นสุดลงในที่สุด

เนื่องจากสมาชิกในวงส่วนใหญ่ยังเป็นผู้เยาว์ เราจึงตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะไม่มีการถ่ายทำรอบดึก

พวกเด็ก ๆ ลบเครื่องสำอางและกลับสู่สภาพเดิมก็ต่อเมื่อกล้องปิดลงแล้วเท่านั้น

อาจเป็นเพราะไม่ใช่การแต่งหน้าขึ้นเวที หน้าสดของพวกเขาเลยดูไม่ต่างจากตอนแต่งเท่าไหร่นัก หรือบางทีอาจเป็นเพราะพวกเขายังเด็กกันอยู่ก็ได้

ตอนที่ผมซึ่งอาบน้ำเป็นคนสุดท้ายเดินออกมา ในห้องก็มีที่นอนปูเตรียมไว้สำหรับแต่ละคนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว

พวกเราชินกับชีวิตในหอพักกันอยู่แล้ว แต่ปกติจะนอนกันห้องละสามคน ทว่าวันนี้ต้องมาอัดกันห้องละหกคน บรรยากาศแบบนี้ทำเอาผมนึกถึงตอนเกณฑ์ทหารขึ้นมาตงิด ๆ เลยแฮะ

'อย่างน้อยผ้าห่มก็สีสันสดใสดีล่ะนะ'

ผมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นพวกเด็ก ๆ ล้มตัวลงนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสีสันสดใสของแต่ละคนแล้วเหมือนกัน

แต่จังหวะที่ผมกำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวบ้าง ก็มีใครบางคนเรียกผมไว้เสียก่อน

ชองซองบินนั่นเอง

"ฮยอง จะนอนแล้วเหรอครับ"

"อืม ก็ต้องนอนสิ"

ทางบริษัทเพิ่งจะเตือนผมมาหมับ ๆ ว่าอย่าปล่อยให้รอยคล้ำใต้ตาดำลึกไปกว่านี้ก่อนจะถึงช่วงคัมแบ็ก

ซึ่งถ้าผมรู้วิธีจัดการกับมันล่ะก็ ป่านนี้ผมคงไปสมัครงานที่คลินิกผิวหนังแล้วล่ะ

"นายเองก็รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้านะ"

"ครับ"

ชองซองบินรับคำอย่างว่าง่ายแล้วมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม

ทว่าผ่านไปแค่สามสิบวินาที เจ้าตัวก็โผล่หัวออกมาอีกรอบ

"แต่ว่าฮยองครับ"

"มีอะไรอีกล่ะ"

"ผมขอถามได้ไหมครับว่าทำไมหลังของฮยองถึงเป็นแบบนั้น"

ชองซองบินเหลือบมองผมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ทำไม กลัวว่าฉันจะเคยไปทำเรื่องโง่ ๆ มารึไง"

"เปล่านะครับ! ผมไม่มีทางคิดแบบนั้นแน่...!"

ชองซองบินตกใจจนรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

จังหวะนั้นเอง เราสองคนก็รีบหันขวับไปมองรอบ ๆ เพื่อดูว่ามีใครตื่นอยู่หรือเปล่า แต่พวกเด็กคนอื่น ๆ ยังคงนอนนิ่งสนิท สงสัยคงจะหมดสภาพจากกิจกรรมในชนบทเมื่อช่วงกลางวันแหง ๆ

ชองซองบินบอกว่าเขาไม่ได้สงสัยในตัวผม แต่ลึก ๆ ในใจคงกังวลอยู่ไม่น้อย

การที่ไอดอลหายหน้าหายตาไปเพราะเรื่องราวในอดีตไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ผมเป็นเด็กฝึกที่เข้ามาตอนอายุ 20 ปี ซึ่งถือว่าช้า

ถ้ามีคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าโผล่มาพร้อมกับรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนหลัง ผมเองก็คงระแวงเหมือนกัน

แต่ผมก็ไม่อยากพูดถึงประวัติครอบครัวที่ไร้ความฝันหรือความหวังอะไรนั่นนักหรอก

ต่อให้เล่าไป มันก็รังแต่จะทำให้เราทั้งคู่อึดอัดกันเปล่า ๆ

ขณะที่ผมกำลังคิดว่าจะตอบชองซองบินยังไงดี ระบบก็ปรากฏขึ้นบนเพดานอันมืดมิด

+

[SYSTEM] 'ภารกิจใหม่' ถูกส่งมาใหม่อีกครั้ง

▷ แชร์ความลับกับเมมเบอร์

▷ รางวัล: เพิ่มความน่าจะเป็นในการคัมแบ็กอย่างมั่นคง

+

ความลับงั้นเหรอ

เราเพิ่งจะแชร์ความลับกันในเกมความจริงไปไม่ใช่หรือไง ยังจะให้ผมพูดเรื่องอะไรที่นี่อีก

ผมค่อนข้างสงสัยเลยทีเดียว

บางครั้งระบบก็อาจจะขี้เกียจไปบ้าง แต่มันไม่เคยพลาดเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับภารกิจใหม่เลย

ราวกับอ่านใจผมได้ ระบบก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

+

[SYSTEM] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' มาถึงแล้ว

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม! คุณคงไม่ได้คิดจะเนียนรอดตัวไปง่าย ๆ แบบนั้นหรอกใช่ไหม ผมอารมณ์เสียนะ เราต้องการให้ทุกคนมีส่วนร่วมเพื่อสานสัมพันธ์ในทีมอะไรทำนองนั้นสิ

+

อ่า

งั้นเพราะผมเป็นคนเดียวที่ไม่โดนจับได้ในเกมความจริง มันก็เลยกลายเป็นโมฆะงั้นเหรอ?

ในเมื่อฟุตเทจจะต้องถูกนำไปตัดต่ออยู่แล้ว ผมเลยคิดว่าต่อให้มีสมาชิกคนนึงไม่เข้าร่วมก็คงไม่เป็นไร ผมนี่มันคิดตื้นเกินไปจริง ๆ

"ถ้าฮยองไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่เป็นไรครับ!"

"หือ?"

ชองซองบินที่กำลังสังเกตปฏิกิริยาของผมอยู่รีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน

"ฮยองไม่ได้กังวลว่าผมอาจจะเอาไปก่อเรื่องหรอกเหรอครับ?"

"ไม่เลยสักนิด?!"

"ไม่เหรอครับ? แล้วทำไมฮยองถึงถามล่ะ?"

"ก็... มันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น..."

ชองซองบินกวาดสายตาลอกแลกไปมาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น

"ถ้ามันเป็นเรื่องที่ฮยองไม่อยากเปิดเผย ผมก็แค่สงสัยว่าพอจะมีอะไรที่ผมช่วยได้บ้างหรือเปล่า..."

"หือ?"

"อย่างเช่น ผมอาจจะบอกบริษัทให้ตอนที่เรากำลังเลือกคอนเซปต์ชุด... ไม่ใช่ว่าผมอยากจะออกตัวเป็นหัวเรือใหญ่หรืออะไรทำนองนั้นนะครับ! ผมแค่..."

สำหรับคนที่หัวไวอย่างหมอนี่ การพูดจาวกวนยืดยาวแบบนี้ถือว่าผิดปกติมาก

ผมรออย่างเงียบ ๆ ให้ชองซองบินพูดในสิ่งที่ต้องการจะสื่อจนจบ

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ชองซองบินก็ค่อย ๆ เอ่ยสิ่งที่เขาต้องการจะพูดจริง ๆ ออกมาอย่างระมัดระวัง

"ฮยองดูรน ๆ ตอนที่ผมพูดถึงเรื่องแผ่นหลังของฮยองก่อนหน้านี้ ขอโทษนะครับถ้าผมพูดเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจออกไป..."

"..."

"ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะทำได้เพื่อไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ผมก็อยากจะช่วยนะครับ"

ตอนนั้นเองผมถึงได้เข้าใจว่าทำไมชองซองบินถึงหลบตาผม

หมอนี่กำลังรู้สึกผิดเพราะคิดว่าตัวเองเผลอไปสะกิดแผลใจผมเข้าโดยไม่รู้ตัว มีจิตสำนึกขนาดนี้จะใช้ชีวิตในโลกที่โหดร้ายแบบนี้ได้ยังไงกัน

ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"ไม่ใช่อะไรแบบนั้นหรอก ไม่ต้องห่วง"

"...ค่อยยังชั่วหน่อยครับ"

"เรื่องจริงนะ"

ผมค่อย ๆ หลับตาลง ได้ยินเสียงชองซองบินดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มอยู่ข้าง ๆ

"ฉันไม่ได้ไปทำอะไรโง่ ๆ มาหรอกน่า"

ข้างนอกนั่น ผมได้ยินเสียงจักจั่น

พอเสียงจักจั่นเงียบลง ผมก็ได้ยินเสียงลมหายใจของคนที่ผล็อยหลับไปแล้ว จากนั้นจักจั่นก็เริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้ง

"...บรรยากาศที่บ้านฉันมันค่อนข้างรุนแรงน่ะ แล้วบางครั้งเรื่องมันก็เลยเถิดไปหน่อย"

ถึงผมจะเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง แต่ความหมายก็คงส่งไปถึง ชองซองบินเป็นคนหัวไวอยู่แล้ว

เสียงจักจั่นดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ อีกครั้ง

บรรยากาศยามค่ำคืนในชนบทนั้นช่างไม่คุ้นเคยเสียจนทำให้ผมรู้สึกราวกับว่าความทรงจำในวัยเด็กไม่ใช่ของตัวเอง

ดังนั้น มันจึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านไดอารี่เก่า ๆ สีซีดจางของใครสักคนที่ผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องด้วยเลย

"ตอนนั้นก็แค่โชคร้ายน่ะ ฉันแทบไม่ได้ใส่ใจมันด้วยซ้ำ เพราะไม่ค่อยได้เห็นหลังตัวเองอยู่แล้ว"

ผมหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปหาชองซองบิน เขากำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"มันดูไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่ ฉันก็เลยปิดเอาไว้ ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า"

"ฮยอง..."

ผมบอกเขาว่าเหนื่อยแล้ว พวกเราควรนอนกันได้แล้ว ก่อนจะละสายตาไปจากชองซองบิน

ค่ำคืนในชนบทนี่น่ากลัวจริง ๆ มันทำให้คนเราหวนนึกถึงอดีตขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา

ผมพยายามกลบเกลื่อนความเก้อเขินแล้วพลิกตัวเพื่อจะนอน แต่กลับได้ยินเสียงคนสูดน้ำมูกดังมาจากอีกฝั่งของชองซองบิน

'มีใครเป็นหวัดหรือเปล่านะ หรือว่าแพ้อากาศเพราะไม่คุ้นสถานที่ หรือว่า...?'

ผมยันตัวลุกขึ้นเพื่อหาตัวการที่มาสูดน้ำมูกฟุดฟิดกลางดึก

ผ้าห่มสองสามผืนขยับดังสวบสาบ ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบกริบ

"นี่"

"..."

"อย่าบอกนะว่า... มีคนยังไม่หลับน่ะ?"

หัวทั้งสามที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ขยับเขยื้อนตอบรับคำถามของผมเลยสักนิด

ตอนนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงสูดน้ำมูกดังมาจากข้างหลังชองซองบินอีกระลอก

ไม่จริงน่า

พวกนายไม่มีใครหลับอยู่เลยเหรอเนี่ย?

ฉันเริ่มจะ... อายขึ้นมานิด ๆ แล้วนะ พวกนาย...