บทที่ 109: บรรยากาศ

หลังจากทั้งสองคนคุยเล่นกันพักหนึ่ง ฉินซงไป่จึงถาม “คืนนี้ก็พักที่เมืองซงหมิงสักคืนเถอะนะ พรุ่งนี้ค่อยไปรายงานตัว”

หลิงโหยวไม่อยากที่จะอยู่กับฉินซงไป่ที่มณฑลมากเกินไป อย่างไรเสียยิ่งมีคนในมณฑลรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสนิทสนมกันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่เป็นผลดีต่อการทำงานในอนาคตของเขามากเท่านั้น การมีตำแหน่งเป็นคนสนิทของผู้ว่าการมณฑล สำหรับคนอื่นแล้วย่อมเป็นสิ่งที่อยากได้ก็ยังหาไม่ได้ แต่สำหรับหลิงโหยวแล้ว นี่กลับเป็นปัญหาอย่างไม่ต้องสงสัย นี่จะทำให้ตนเองถูกแบ่งแยกเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่หูตาถูกปิดกั้นโดยไม่รู้ตัว ที่ได้ยิน ที่ได้เห็น ก็จะไม่ใช่ความจริงอีกต่อไป

ดังนั้นหลิงโหยวจึงปฏิเสธ “ผมขอไปที่อำเภอผิงกู่แต่เนิ่นๆ ดีกว่าครับ จะได้ทำความคุ้นเคยกับขนบธรรมเนียมและสภาพความเป็นอยู่ของระดับรากหญ้าโดยเร็วที่สุดครับ”

ฉินซงไป่พยักหน้ามองดูหลิงโหยว “อืม! มีทัศนคติเช่นนี้เป็นเรื่องที่ดี ถ้างั้นวันนี้เธอก็ออกเดินทางเถอะ ฉันก็ไม่รั้งเธอไว้แล้ว”

พูดพลางก็เดินไปที่โต๊ะทำงานเขียนเบอร์โทรศัพท์สองเบอร์ แล้วก็เดินกลับมายื่นให้หลิงโหยว “ข้างบนนี้คือเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของฉัน ข้างล่างคือเบอร์โทรศัพท์ของห้องทำงานของฉัน ถ้าหากมีเรื่องอะไร เธอก็โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ”