บทที่ 110: อำเภอผิงกู่

แม้ว่ามณฑลเหอตงจะเป็นมณฑลเศรษฐกิจขนาดใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นมณฑลที่มีประชากรมากเช่นกัน ในด้านเศรษฐกิจและการศึกษาที่มีคุณภาพก็มีการแบ่งขั้วอย่างชัดเจน สถานที่ที่ร่ำรวยก็ร่ำรวยจนน้ำมันไหลเยิ้ม สถานที่ที่ยากจนก็ยากจนข้นแค้น ส่วนเมืองอี้ชวนในฐานะเมืองระดับจังหวัดที่อยู่ในอันดับท้ายๆ ของมณฑลเหอตงนั้น เป็นการรวมตัวกันของเมืองระดับอำเภอสองแห่งเมื่อยี่สิบปีก่อน ในมณฑลเหอตงที่เน้นการพัฒนาอุตสาหกรรมเป็นหลักก็ไม่ได้มีความได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าที่นี่ตั้งอยู่ในพื้นที่ราบเพียงแห่งเดียว มีเหมืองแร่น้อยมาก ดังนั้นจึงยังคงใช้การพัฒนาการเกษตรเป็นแนวโน้มหลัก แต่ว่านโยบายการพัฒนาการเกษตรของมณฑลก็มีน้อยมาก นี่จึงทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่ยากจนกันรุ่นแล้วรุ่นเล่าหมุนเวียนกันไป

ข้าราชการหลายคน ก็รู้ดีว่าที่เมืองอี้ชวนไม่สามารถที่จะสร้างผลงานทางการเมืองอะไรได้เลย ดังนั้นทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงในระบบราชการ ก็จะแย่งกันหลีกเลี่ยงที่นี่ ถึงกับมีคนพูดล้อเลียนว่า ‘ยอมที่จะเป็นนายกเทศมนตรีตำบลใต้เมืองซงหมิง ก็ไม่ยอมที่จะมาเป็นนายอำเภอใต้อำเภออี้ชวน’

ที่บ้านของประชาชนส่วนใหญ่ก็สอนลูกๆ มากที่สุดก็คือ ‘แกต้องตั้งใจเรียน รอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็อยู่ที่ต่างถิ่นเลยนะ อย่ากลับมาที่หุบเขาที่ยากจนแห่งนี้’

วนเวียนไปมา นักศึกษาที่สอบออกไปได้น้อยคนนักที่จะกลับมาสร้างบ้านเกิดเมืองนอน รับใช้บ้านเกิดเมืองนอน ก็เลยทำให้คนที่มีความรู้ความสามารถรุ่นแล้วรุ่นเล่าต่างก็จากที่นี่ไป ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็คือคนท้องถิ่นที่ “มีนิสัยดุร้าย”

หลิงโหยวเดินไปไกลมาก ถึงจะได้เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังบ้านพักรับรองของอำเภอผิงกู่