บทที่ 111: รายงานตัวที่กรมองค์การ

ส่วนเนี่ยต้าผิงคนนั้นได้ฟังแล้ว ก็มองไปรอบๆ ฝูงชน จากนั้นก็โน้มตัวเข้ามาอีกเล็กน้อยแล้วกระซิบกับหลิงโหยว “ญาติของผมคนหนึ่ง ที่อำเภอผิงกู่ของเรามีเหมืองอยู่แห่งหนึ่ง รับสมัครคนงานเหมือง เงินเดือนเดือนหนึ่งก็สามารถจะถึงประมาณหนึ่งหมื่นหยวนได้ จะลองดูไหม?”

หลิงโหยวได้ฟังถึงตรงนี้ ก็อดที่จะรู้สึกสนใจอยู่บ้าง เขาจึงรับคำถาม “เหมืองอะไรครับ คนงานเหมืองทำเงินได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”

หลิงโหยวก็พอจะเข้าใจเรื่องเหมืองถ่านหินอยู่บ้าง ในยุคที่คนหาเช้ากินค่ำค่อนข้างจะล้นตลาดนี้ โดยทั่วไปแล้วเงินเดือนเฉลี่ยของคนงานที่ลงไปในเหมืองก็ย่อมไม่ถึงหกเจ็ดพันหยวนอย่างแน่นอน ส่วนเนี่ยต้าผิงคนนี้เอ่ยปากก็คือประมาณหนึ่งหมื่นหยวน คนโบราณมักจะพูดว่า 'เรื่องที่ผิดปกติย่อมต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล' เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าข้างในนี้สรุปแล้วมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่

เนี่ยต้าผิงหรี่ตาแล้วแยกเขี้ยวยิ้ม “เรื่องนี้เธอก็ไม่ต้องไปถามมากแล้ว เธอบอกสิว่าเธอสนใจหรือเปล่า?”

หลิงโหยวยิ้มเล็กน้อยแล้วก็มองดูนามบัตรบนโต๊ะอีกครั้งหนึ่ง “น่าดึงดูดใจมากจริงๆ ครับ”