บทที่ 112: ไผ่ใหม่สูงกว่ากิ่งไผ่เก่า

ส่วนหลิงโหยวก็ชายตามองเจ้าหน้าที่คนนี้แวบหนึ่ง ไม่ได้อยากจะไปถือสาหาความกับแมลงวันตัวเหม็นที่ชอบหาเรื่องแบบนี้ แต่กลับยิ้มแล้วพูดกับหวังคังเหนียน “ที่ไหนกัน ที่ไหนกันครับ ผมเพิ่งจะมาใหม่ มีหลายอย่างที่ต้องขอคำชี้แนะอีกมากก็เป็นเรื่องปกติครับ”

หลังจากหวังคังเหนียนได้ฟังคำพูดนี้แล้ว ก็ใช้หางตาชายตามองเจ้าหน้าที่คนนั้นโดยไม่รู้ตัว คิดในใจ: “นี่แหละคือสาเหตุว่าทำไมคนอื่นอายุยี่สิบกว่าก็สามารถเป็นนายกเทศมนตรีได้...ส่วนแกสามสิบกว่าแล้วก็ยังได้แต่ทำตัวเป็นใหญ่โตอยู่ในกองเจ้าหน้าที่ ดูสิว่าความใจกว้างและมุมมองของคนอื่นน่ะ...เรียนรู้ไว้บ้างเถอะ”

แล้วก็ยื่นเอกสารของหลิงโหยวให้เจ้าหน้าที่คนนั้น “นั่น...เสี่ยวจางครับ รีบไปช่วยรองเลขาธิการหลิงทำเรื่องเอกสารให้เสร็จ”

เจ้าหน้าที่แซ่จางคนนั้นตอนนี้จะไปกล้าละเลยได้อย่างไร รีบรับมา “ผม...ผมจะไปหาคนมาซ่อมเครือข่ายเดี๋ยวนี้เลยครับ ผมจะไปที่กองอื่นเพื่อทำเรื่องเอกสารให้รองเลขาธิการหลิงก่อนครับ”

หวังคังเหนียนทำเสียงขึ้นจมูก “อืม” คำหนึ่ง ไม่ได้สนใจเสี่ยวจางคนนั้นเท่าไหร่