บทที่ 146 ปลา

ในตอนนี้เจ้าหน้าที่ในตำบลที่สนับสนุนหลิงโหยว อย่างเช่นหยวนเมิ่ง เมื่อเห็นฉากนี้แล้วก็รู้สึกสะใจมาก วันนี้ตั้งแต่ผู้จัดการอู๋พาคนมาก็ทำตัวกร่าง แต่เจียว่านเสียงกลับแสดงความเคารพอย่างมาก ทำให้คนเหล่านี้ได้แต่เก็บความโกรธไว้ในใจและทำหน้าที่รับใช้คนพวกนี้ไป ตอนนี้การกระทำของหลิงโหยวก็เหมือนกับการระบายความอัดอั้นในใจของพวกเขา

หลิงโหยววางแก้วเหล้าลงแล้วกล่าวว่า “โรคนี้ถ้าจะบอกว่าหนักก็หนัก จะบอกว่าไม่หนักก็ได้ครับ แค่ต้องดูว่าหลังจากนี้ท่านจะดูแลร่างกายอย่างไร ถ้าอย่างนั้นให้ผมกลับไปพิจารณาดูก่อน แล้วค่อยให้คำตอบท่านนะครับ”

จากนั้นหลิงโหยวก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง เมื่อเดินผ่านเจียว่านเสียงเขาก็ยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

เรื่องนี้ทำให้เจียว่านเสียงโกรธจนฟันกัดกันดังกรอดๆ

ส่วนผู้จัดการอู๋ก็รีบใส่เสื้อแล้ววิ่งตามไป “ท่านนายกฯ หลิงครับ ท่านช่วยให้ช่องทางการติดต่อกับผมหน่อยสิครับ”