บทที่ 165 ปีใหม่

เมื่อทุกคนได้ยินชื่อที่คุ้นเคยนี้ ทันใดนั้นเสียงสูดลมหายใจภายในห้องก็คล้ายกับจะหยุดชะงักลง ดวงตานับหลายสิบคู่ต่างจับจ้องไปที่หลิงโหยวเป็นตาเดียว

คนหนุ่มสาวในตำบลหลายคน อย่างเช่นหลี่เสี่ยง พอได้ยินสองคำนี้ก็รู้สึกจมูกแสบร้อน ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที

ได้ยินหลิงโหยวเอ่ยต่อไปว่า "พวกคุณที่รู้จักเขาดี อาจจะคิดว่าคนอย่างเสิ่นฝานเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผม ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับผม ก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ระหว่างอดีตนายกกับนายกคนปัจจุบันเท่านั้น แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย พวกเราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว และผมยังเป็นคนสุดท้ายที่เขาได้พบก่อนจะจากไป"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป สายตาของทุกคนก็ฉายแววประหลาดใจ โดยเฉพาะหลี่เสี่ยง เขายิ่งเบิกตากว้างมองหลิงโหยวอย่างตกตะลึง บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ภายในห้องประชุมจะมีเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันดังขึ้นมา

หลิงโหยวกล่าวต่อ "บางคนที่พอจะรู้เรื่องก็คงทราบดีว่า ผมเคยเป็นหมอมาก่อน ก่อนที่จะพบกับเสิ่นฝาน ผมไม่เคยคิดจะเข้ารับราชการเลย พูดอีกอย่างก็คือ ผมได้รับอิทธิพลจากเสิ่นฝาน ถึงได้ก้าวเข้ามาในระบบราชการ เมื่อก่อน ความปรารถนาชั่วชีวิตของผมคือการเป็นหมอที่คอยช่วยชีวิตคน แต่หลังจากพบกับเสิ่นฝาน อุดมการณ์ของผมก็เริ่มสั่นคลอน เพราะผมรู้สึกว่าเขายิ่งใหญ่กว่าผมมาก ก่อนตายเขาบอกกับผมว่า เขารู้สึกผิด รู้สึกผิดต่อชาวบ้านกว่าห้าหมื่นคนในตำบลหลิ่วซาน เพราะคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับชาวตำบลหลิ่วซานยังไม่ทันได้ทำให้เป็นจริง เขาก็ต้องจากโลกนี้ไปเสียแล้ว"