บทที่ 166 ดอกไม้ไฟแม้มอดดับ แต่ก็เคยจุดประกายแสงสว่าง

หลิงโหยวได้ยินดังนั้นก็ร้องโอดครวญหาความยุติธรรม "โธ่ ท่านครับ ปรักปรำผมแล้ว"

ผู้เฒ่าฉินจึงแค่นเสียงฮึอีกครั้ง "ฉันก็เดาไว้แล้วว่าแกไม่กล้าหรอก"

จากนั้นก็ได้ยินผู้เฒ่าฉินเอ่ยต่อ "ฉันได้ยินว่าแกทำงานที่ตำบลหลิ่วซานได้ไม่เลวเลยนี่"

หลิงโหยวฟังแล้วก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เขารู้ดีว่าหากเป็นเรื่องที่ผู้เฒ่าฉินอยากรู้ แทบจะไม่มีเรื่องไหนเลยที่ไม่ลอยเข้าหูท่าน

ดังนั้นเขาจึงตอบกลั้วหัวเราะ "ก็พอใช้ได้ครับ ค่อนข้างราบรื่นดี"