บทที่ 167 คิดถึงจนม้ามบาดเจ็บ

หลังจากฟังคำพูดของหลิงโหยวแล้ว หลี่เสี่ยงก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอ่ยว่า "สถานการณ์โดยละเอียดผมก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันครับ ตามที่พ่อบอกผม ตั้งแต่วันก่อนวันสารทจีนเดือนสิบสอง แม่ผมก็เริ่มกลายเป็นคนพูดน้อยลง ผ่านไปไม่ถึงสองวันก็เริ่มมีอาการท้องอืดท้องปวด ตอนแรกพ่อคิดแค่ว่ากินอะไรผิดสำแดงเข้าไป แต่ต่อมากลับปวดท้องหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาล หลังจากรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่หลายวัน ฉีดยาก็แล้วกินยาก็แล้วก็ยังไม่ดีขึ้น เวลาไม่ถึงสิบวัน คนผอมลงไปถนัดตาเลยครับ ถ้าเมื่อวานผมไม่คาดคั้นถามเอาความจริง พวกท่านก็คงกะจะปิดบังไม่ยอมบอกผมแน่ๆ"

หลิงโหยวพยักหน้ารับเมื่อได้ยินดังนั้น เวลานั้นหลิงอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นว่า "พี่คะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปเยี่ยมกันหน่อยไหมคะ"

หลิงโหยวเหลือบมองหลิงอวิ๋น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เธอกับหลี่เสี่ยงเดินทางไปก่อน เดี๋ยวฉันขอเคลียร์กับรองนายกหวงให้เรียบร้อยก่อน ให้เขามาเข้าเวรแทนฉัน แล้วฉันค่อยตามไปทีหลัง"

ฝ่ายหลี่เสี่ยงพอได้ยินดังนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธ "นายก ผมกลับไปดูอาการเฉยๆ ครับ ไม่ต้องลำบากทุกคนหรอกครับ" จากนั้นเขาก็เหลือบมองหลิงอวิ๋นแวบหนึ่ง ในแววตายยังเจือความสงสัยอยู่บ้าง เขานักไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวของนายกหลิงถึงต้องเดินทางไปพร้อมกับเขาด้วย หรือว่าในเมื่อนายกหลิงเคยเป็นหมอ น้องสาวของเขาก็เป็นหมอด้วยเหมือนกัน

แต่หลิงโหยวไม่เปิดโอกาสให้หลี่เสี่ยงปฏิเสธ "สุขภาพของแม่เธอสำคัญที่สุด เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก รีบไปเตรียมตัวแล้วออกเดินทางแต่เนิ่นๆ เถอะ"