บทที่ 168 คิดถึงจนทำลายม้าม โกรธเกรี้ยวชนะคิดถึง

เวลานั้น หลิงโหยวเหลือบมองสถานการณ์ทางฝั่งนั้นพลางลอบถอนหายใจอยู่ในใจ ดังคำกล่าวโบราณที่ว่า ความจงรักภักดีและความกตัญญูมิอาจมีพร้อมกันได้ในคราวเดียว หลี่เสี่ยงเป็นคนที่มีความรับผิดชอบและมีอุดมการณ์สูงส่ง แต่คนแบบนี้แหละที่มักจะละเลยครอบครัวได้ง่ายที่สุด เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับตำบลหลิ่วซานยาวนานถึงสองปี ในวัยเพียงยี่สิบกว่าปี จากเด็กหนุ่มหน้าใสที่เพิ่งเรียนจบมาอย่างมีความหวังเต็มเปี่ยม ภายในสองปีนี้เขากลับถูกสายลมและฝุ่นทรายของชนบท รวมถึงแรงกดดันจากการพัฒนาบดขยี้จนดูเหมือนคนอายุสามสิบกว่า เพิ่มความพึ่งพาได้ขึ้นมาอีกหลายส่วน แต่ความไร้เดียงสาในอดีตกลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่ ตอนนี้เขาก็สามารถกลับไปเป็นเด็กตัวเล็กๆ คนนั้นได้อีกครั้ง สามารถหัวเราะได้เต็มเสียง ร้องไห้ได้สุดเสียง เขาคิดว่านี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของคำว่าครอบครัวและพ่อแม่

แม้ว่าหลิงโหยวจะไม่เคยมีพ่อแม่ก็ตามที

เวลานั้นแม่ของหลี่เสี่ยงได้ยินคำพูดของเขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ "ตอนนี้ลูกเป็นเจ้าหน้าที่ของพรรคและประเทศ รับเงินเดือนของพรรคและประเทศ กินข้าวของพรรคและประเทศ ลูกก็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับประเทศชาติ รับผิดชอบต่อชาวบ้านของลูก แม่กับพ่อเป็นครูมาทั้งชีวิต เหตุผลและจิตสำนึกแค่นี้พวกเรามีอยู่แล้ว ลูกไม่ต้องโทษตัวเองหรอก แม่ก็แค่ป่วยนิดหน่อย พักผ่อนสักหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว"

หลี่เสี่ยงยกมือของผู้เป็นแม่ขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง "แม่ครับ แม่ตีผมสักสองที ด่าผมสักสองคำเถอะนะ แม่พูดแบบนี้ ผมยิ่งรู้สึกแย่"