บทที่ 169 เบญจธาตุ

หลี่เสี่ยงได้ยินก็หันไปมองหลิงโหยว ฉินเจียวเองก็งุนงงสับสนไม่แพ้กัน ส่วนหลิงอวิ๋นกลับมีสีหน้าราวกับรู้เรื่องราวทั้งหมดกระจ่างแจ้งอยู่แล้ว

ได้ยินหลิงโหยวเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า "พวกเรามักจะพูดกันถึงอารมณ์ทั้งเจ็ดและกิเลสทั้งหก อารมณ์ทั้งเจ็ดก็คือ โกรธ ดีใจ วิตกกังวล เศร้าโศก ตกใจ และหวาดกลัว แต่ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์แบบไหน หากมีมากเกินไปย่อมไม่เกิดผลดี ดีใจทำลายหัวใจ โกรธเกรี้ยวทำลายตับ คิดถึงทำลายม้าม เศร้าโศกทำลายปอด หวาดกลัวทำลายไต ในทางแพทย์แผนจีน เบญจธาตุยังสอดคล้องกับอวัยวะภายในทั้งห้าด้วย"

จากนั้นเขาก็หันไปมองฉินเจียวแล้วพูดต่อ "เรื่องนี้เหมือนกับสาเหตุอาการป่วยของคุณย่าก่อนหน้านี้ที่เศร้าโศกจนทำลายปอดไม่มีผิด"

ฉินเจียวลองเอาคำพูดของหลิงโหยวไปเทียบกับอาการไอหอบของคุณย่าเมื่อคราวก่อน ก็เข้าใจถึงหลักการในเรื่องนี้ทันที เธอจึงพยักหน้าอย่างตระหนักรู้

จากนั้นก็ได้ยินหลิงโหยวพูดต่อไปว่า "ด้วยเหตุนี้ ระหว่างพวกมันจึงมีการควบคุมกันเอง ส่งเสริมกันเอง หักล้างกันเอง และต่อต้านกันเอง ยกตัวอย่างสำนวนที่มีชื่อเสียงคำหนึ่ง ดีใจจนน้ำตาไหล! นั่นก็เป็นเพราะไฟในหัวใจมีมากเกินไป จึงไปพิชิตธาตุทอง และไปทำลายปอดในที่สุด ในทางแพทย์แผนจีนมีวิธีการรักษาอยู่แบบหนึ่ง เรียกว่าการรักษาด้วยอารมณ์ หมายถึงการใช้อารมณ์แบบหนึ่งไปสลายหรือสะกดกลั้นอารมณ์อีกแบบหนึ่ง เพื่อรักษาความผิดปกติทางอารมณ์และโรคทางกายที่เกิดจากสาเหตุนั้น ยกตัวอย่างเช่น การโอนอ่อนตามอารมณ์ การใช้อารมณ์หักล้างกันเอง การเบี่ยงเบนความสนใจและเปลี่ยนอารมณ์ เพื่อบรรลุเป้าหมายในการเจือจางหรือขจัดอารมณ์ด้านลบออกไป ซึ่งแนวคิดนี้ก็คล้ายคลึงกับแนวคิดการรักษาทางจิตวิทยา"