บทที่ 170 ทำไมถึงเป็นเขา

หลังจากทั้งสองคนรออยู่ครู่หนึ่ง หลิงอวิ๋นก็เดินออกมาจากตึกผู้ป่วยใน ฉินเจียวลดกระจกรถลงแล้วกวักมือเรียกเธอ หลิงอวิ๋นก็ยิ้มพลางวิ่งเหยาะๆ เข้ามา พอขึ้นรถ ฉินเจียวก็ถามว่า "แม่ของหลี่เสี่ยงเป็นยังไงบ้างล่ะ ถูกพวกเราสองคนทำให้โมโหจริงๆ หรือเปล่า"

หลิงอวิ๋นได้ยินก็ตอบว่า "ถูกทำให้โมโหเข้าจริงๆ นั่นแหละ"

ฉินเจียวร้อง "หา?" ออกมาคำหนึ่ง รีบหันขวับไปมองหลิงอวิ๋น "จริงหรือเนี่ย"

หลิงอวิ๋นตั้งใจจะหยอกฉินเจียวเล่นเสียหน่อย แต่โดยนิสัยแล้วเธอเป็นคนเก็บความรู้สึกไม่เก่ง จึงหลุดขำออกมาทันที เธอยกมือปิดปากหัวเราะพลางเอ่ย "จะเหลือหรือ โมโหจนกินโจ๊กเข้าไปชามเบ้อเริ่มเลยล่ะ แล้วหลี่เสี่ยงก็บอกแม่ว่าตัวเองจะลางานพักอยู่บ้านเป็นเพื่อนพวกท่านสักระยะ ตอนนี้คนทั้งครอบครัวกำลังมีความสุขกันใหญ่เลย ฉันเดาว่านะ บ่ายวันนี้ก็น่าจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้วล่ะ"

ฉินเจียวยื่นมือไปจิ้มหน้าผากหลิงอวิ๋นเบาๆ "ยัยเด็กบ้า ทำเอาฉันตกใจแทบแย่"