บทที่ 171 ความภาคภูมิใจ

เฉาอวิ๋นเฟยได้ฟังคำพูดของผู้เฒ่าสิงก็ไม่โกรธ เขายกมุมปากขึ้นอย่างโอหัง จากนั้นก็หยิบซองจดหมายออกจากกระเป๋าเสื้อด้านในวางไว้ข้างเตียงผู้เฒ่าสิงแล้วเอ่ย "ผู้เฒ่าสิง ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ท่านดูนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

พูดจบ เฉาอวิ๋นเฟยก็ปัดฝุ่นที่แขนเสื้อแล้วลุกขึ้นยืน นำนามบัตรใบหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงของผู้เฒ่าสิง จากนั้นจึงกล่าว "ถ้าท่านเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ก็โทรหาผมได้เลย"

จากนั้น เขาก็ไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวสะบัดผมยาวสีทองบนศีรษะ แล้วเดินตรงออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

เวลานี้ผู้เฒ่าสิงจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่เฉาอวิ๋นเฟยเดินจากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ตามมาด้วยอาการไออย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนั้นได้ยินเสียงก็รีบเดินเข้ามาลูบหลังให้ผู้เฒ่าสิง ผ่านไปพักใหญ่ ผู้เฒ่าสิงถึงหยุดไอ ผู้หญิงคนนั้นจึงรีบไปรินน้ำมาให้เขา

หลังจากผู้เฒ่าสิงสงบสติอารมณ์ลงได้เล็กน้อย ก็เอี้ยวตัวไปหยิบซองจดหมายที่เฉาอวิ๋นเฟยวางไว้ข้างหมอน ทว่าพอเปิดออกดูได้เพียงแวบเดียว ผู้เฒ่าสิงก็เบิกตากว้างทันที ลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจไปชั่วขณะ ตามมาด้วยอาการไออย่างหนักอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นเห็นดังนั้นก็รีบถือแก้วน้ำวิ่งเข้ามา แต่พอถึงข้างเตียง ผู้เฒ่าสิงก็กระอักเลือดสีแดงคล้ำคำโตออกมาใส่รูปถ่ายหลายใบในซองจดหมาย จากนั้นร่างกายก็หมดเรี่ยวแรง ล้มตึงหงายหลังลงบนเตียง หอบหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความยากลำบาก