บทที่ 250 กระเป๋าเดินทาง

หลินซีได้ยินดังนั้นก็กล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จากนั้นทั้งสองก็ขับรถเข้าไป ไม่นานก็เห็นรถคันหน้าไปจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง ฟู่หงเหยียนไม่กล้าขับตามไปใกล้เกินไปนัก จึงจอดซุ่มอยู่ตรงหัวมุม ซึ่งเป็นจุดที่เขาสามารถมองเห็นคฤหาสน์หลังนั้นได้ชัดเจน แต่ถ้ามองจากฝั่งคฤหาสน์มาทางนี้ จะไม่มีทางสังเกตเห็นรถของเขาอย่างแน่นอน

จากนั้นก็เห็นคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับของรถคันหน้ารีบเปิดประตูลงมา ผมที่หงอกขาวประปรายบนหัวนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเริ่นเจี้ยนเฉียงนั่นเอง

ฟู่หงเหยียนชะโงกหน้าออกไปสอดส่องความเคลื่อนไหวหน้าคฤหาสน์ จากนั้นก็เห็นเริ่นเจี้ยนเฉียงกดกริ่งหน้าประตู ไม่นานนัก หญิงสาวรูปร่างอวบอั๋นวัยราวสามสิบต้นๆ ในชุดนอนสีแดงก็เปิดประตูออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นเริ่นเจี้ยนเฉียง หญิงสาวก็เผยรอยยิ้มยั่วยวน หอมแก้มสากๆ ของเขาฟอดใหญ่ พร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าในเวลานี้ เริ่นเจี้ยนเฉียงไม่มีอารมณ์จะมาหยอกล้อกับหญิงสาวเลย เขาผลักตัวหญิงสาวออกแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปด้านใน หญิงสาวเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินตามเริ่นเจี้ยนเฉียงเข้าไป

ฟู่หงเหยียนมองดูภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วเบะปากเอ่ยขึ้น "ดอกฟ้ากับหมาวัดชัดๆ"