บทที่ 256 อวี้ชวนไม่ได้ทำผิด

หลังจากหลิงโหยวเร่งความเร็วฟังเนื้อหาในปากกาบันทึกเสียงจนจบ เขาก็ค่อยๆ วางมือลง สีหน้าดูย่ำแย่ถึงขีดสุด

ป๋ายอี้เห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น "หัวหน้าหลิง อย่าหาว่าผมระแวดระวังตัวเกินไปเลย ทุกคนต่างก็หวาดกลัวกันทั้งนั้น หลายปีมานี้ฟ้องร้องกันไปมา มีคนจำนวนมากต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ อย่างไม่มีสาเหตุ บางคนจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้มหาโหดของธนาคารไม่ไหว โชคดีหน่อยก็ถูกบีบให้กลายเป็นลูกหนี้หนีหนี้ ต้องหอบครอบครัวหนีไปอยู่ต่างถิ่น โชคร้ายหน่อย ทรัพย์สินในชื่อตัวเองก็ถูกยึดอายัด ตอนนี้ก็เข้าไปนอนในคุกกันหมดแล้ว"

พูดพลาง ป๋ายอี้ก็มองดูตึกสร้างไม่เสร็จที่อยู่ตรงหน้า "ยังมีบางคนที่ทนรับแรงกดดันไม่ไหว กระโดดลงมาจากตึกพวกนี้ก็มี"

หลิงโหยวได้ฟังคำพูดของป๋ายอี้ ภายในใจก็รู้สึกปวดร้าวอย่างแสนสาหัส

ส่วนป๋ายอี้ก็หัวเราะขื่นออกมาสองเสียงแล้วกล่าวต่อ "คดีที่พวกเรายื่นฟ้องไป สามปีห้าปีก็ไม่มีวี่แววความคืบหน้า โทรไปถามศาลของเมือง ถ้าไม่บอกว่ากำลังรับเรื่อง ก็บอกให้รอไปก่อน แต่เงินกู้ของพวกเราที่ธนาคารพาณิชย์อวี้ชวน แค่ค้างชำระไปสักสามวันห้าวัน ก็จะมีเจ้าหน้าที่บังคับคดีจากศาลมาเคาะประตูทวงหนี้ถึงหน้าบ้านแล้ว คุณว่ามันน่าขันไหมล่ะ"