บทที่ 272 เพื่อนร่วมชั้นหญิง

ได้ยินคนปลายสายไม่พูดพร่ำทำเพลง ตอบกลับมาตรงๆ ว่า "ฉันกับเพื่อนร่วมงานสองสามคนมาจัดงานเสวนาวิชาการที่เหอตง เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้ คิดได้ว่าคุณอยู่ที่เหอตง ก็เลยโทรมาทักทายหน่อย"

หลิงโหยวฟังแล้วก็ร้องอ้อออกมาอย่างเปิดเผย จากนั้นก็พูดติดตลกว่า "ถ้าอย่างนั้นผมขอเป็นตัวแทนชาวเหอตงต้อนรับคุณก็แล้วกันนะ"

อีกฝ่ายได้ยินก็หัวเราะออกมาสองเสียง จากนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม "คืนนี้ว่างไหม ไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อสิ" ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของอีกฝ่ายถึงกับแฝงไปด้วยความคาดหวังและประหม่าอยู่เล็กน้อย

หลิงโหยวฟังแล้วโดยธรรมชาติก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่รู้สึกว่ามีเพื่อนเดินทางมาจากแดนไกล ย่อมต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี จึงตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย "คุณมาเหอตง ผมก็ต้องเป็นคนต้อนรับสิ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง"

ทว่าสิ้นเสียง หลิงโหยวก็ตระหนักถึงฉินเจียวที่อยู่ข้างกาย เมื่อใช้หางตาปรายมองไป ก็เห็นว่าฉินเจียวกำลังเงี่ยหูฟังอยู่