บทที่ 113 คนเลวก่อเรื่อง

ซุนหยวินอันจงใจยกเสียงให้ดัง ให้แน่ใจว่าคนรอบข้างได้ยินทุกคำ น้ำเสียงเจือความเสียดสีพูดว่า "ข้าคิดว่าเทพที่ไหน ที่แท้เป็นเพียงเด็กบ้านนอกที่บังเอิญรู้ตัวอักษรไม่กี่ตัวเท่านั้น! ได้ยินว่าเจ้าอายุสามขวบพ่อก็ตาย ไม่มีคนสอน? ทึ ทึ ไม่แปลกใจที่ระหว่างพูดและทำตัว มีกลิ่นโคลนของชาวนาขาเปื้อนเลย!"

คำพูดนี้แสบและไม่มีมารยาทอย่างยิ่ง พุ่งตรงไปยังจุดเจ็บปวดเรื่องชาติกำเนิดและบาดแผลที่สูญเสียพ่อของฉินห่าวหราน เป็นการโจมตีตัวบุคคลอย่างเปิดเผย!

ในพริบตา ในลานเงียบลง เข็มตกก็ได้ยิน

สายตาของทุกคนพุ่งมาที่นี่ทันที มีทั้งความตกใจ ความตะลึง ความสนุกในการรอดูเรื่อง

แม้แต่ขุนนางและคนมีชื่อในที่ใต้ระเบียงและในห้องโถงก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวนี้ ขมวดคิ้วเบาๆ แต่เพราะการพิจารณาต่างๆ ไม่ออกเสียงห้ามทันที ดูเหมือนอยากดูว่าเด็กหนุ่มที่เด่นมากเมื่อวานคนนี้ เผชิญการท้าทายเช่นนี้ จะรับมืออย่างไร