บทที่ 444 ในหมู่ราษฎรมีผู้เชี่ยวชาญ

"ข้างในนั้นย่อมมีอยู่ไม่กี่ท่านที่มีความสามารถจริงและวินิจฉัยโรคยากได้ แต่ส่วนใหญ่เป็นพวกทำเป็นเป่าปี่ปนอยู่ในวง เอาแต่ท่องตำรับยาโบราณไม่กี่ขนานแบบตายตัว จัดยาตามตำราไปเรื่อย แม้แต่การวินิจฉัยแยกกลุ่มอาการแล้วรักษายังไม่เข้าใจ หากเจอโรคเรื้อรังสะสมของผู้อาวุโสในบ้านเจ้าเช่นนี้ หรือเจอโรคยากซับซ้อน ก็ได้แต่จนปัญญา กลับจะทำให้อาการทรุดหนักลงไปอีก"

ฉินห่าวหรานฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น

"ประการต่อมา สำนักแพทย์หลวงรับใช้ฮ่องเต้และเหล่าพระสนม ความรับผิดชอบใหญ่หลวง แต่ก็เพราะเหตุนี้จึงกลัวหัวกลัวหางไปหมด เวลาตรวจโรคก็ปรึกษากันหลายคน ไม่มีใครกล้าใช้ยาแรง ไม่มีใครกล้าคิดสิ่งใหม่ ขอเพียงไม่ผิดพลาด ไม่ต้องการผลงาน นานวันเข้า ทฤษฎีแม้แข็งแกร่ง แต่การปฏิบัติจริงกลับอ่อนแอ พอเจอโรคฉุกเฉินหรือโรคหนัก ก็มักจนปัญญาอยู่เสมอ"

เสียงของโจวเหยียนหลี่ยิ่งต่ำลง "ยิ่งไปกว่านั้น สำนักแพทย์หลวงในทุกวันนี้ บรรยากาศไม่ถูกทำนองคลองธรรม บางคนไม่เข้าใจวิชาแพทย์เลยแม้แต่น้อย อาศัยขันทีและผู้มีอำนาจเสนอชื่อ ก็เข้าไปเป็นขุนนางที่นั่นได้ เมื่อหลายปีก่อนมีคนหนึ่งชื่อหลิวเหวินไท่ เดิมทีเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ฝืนอาศัยเส้นสายเข้าไปในสำนักแพทย์หลวง แถมยังได้เป็นถึงอธิบดีสำนักแพทย์หลวง เจ้าว่าคนแบบนี้จะรักษาโรคให้หายได้หรือ"

ฉินห่าวหรานไม่นึกเลยว่าสำนักแพทย์หลวงจะเป็นเช่นนี้