บทที่ 652 ราษฎรเดือดพล่านทั่วเก้าประตู

ทว่าครานี้ราษฎรมิได้แตกฮือหลบหนีภัย มิได้รวมฝูงก่อจลาจล แต่กลับหลั่งไหลเข้าสู่นครหลวงอันเป็นที่ประทับของโอรสสวรรค์ทั้งหมด พากันนอนกลางถนนตรอก ซ่องสุมปิดล้อมที่ว่าการ และยึดครองทางหลวง ไม่ส่งเสียงเอะอะ ไม่แย่งชิง ไม่ทุบตีทำลาย แต่กลับแสดงท่าทีว่าจะยืนหยัดต่อสู้จนถึงที่สุด

สถานการณ์เช่นนี้รับมือยากยิ่งกว่าการทุบทำลายก่อความวุ่นวายเสียอีก

พลส่งสารด่วนรายงานต่อว่า "ในบรรดาเก้าประตู ความวุ่นวายที่ประตูเต๋อเซิ่งกับประตูอันติ้งรุนแรงที่สุด นอกด่านของประตูทั้งสองแห่งนี้มีบ้านเรือนราษฎรหนาแน่นที่สุด ผู้คนมากที่สุด อาศัยสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ครานี้จึงได้รับความเสียหายจากการรื้อย้ายหนักที่สุด ยามนี้ราษฎรหลายพันคนจากทั้งสองแห่งต่างหลั่งไหลเข้าประตูเมือง นอนกลางถนนตลอดแนว ยึดครองทางหลวง ปิดล้อมที่ว่าการเมืองซุ่นเทียน และนั่งเฝ้าหน้าประตูสำนักกองกำลังรักษาเมือง!

เสียงเล่าลือของราษฎรแพร่สะพัดไปทั่วว่า ทางการรื้อบ้านข้า ชิงครอบครัวข้าไป หากวันนี้ราชสำนักไม่ให้คำชี้แจงอันเป็นธรรมแก่พวกข้า พวกข้าก็จะปักหลักอยู่ในเมืองหลวงจนตาย ไม่จากไปและไม่สลายตัว!"

ทุกคนในท้องพระโรงเข้าใจกระจ่างอยู่ในใจ เรื่องนี้มิใช่ข้อพิพาททั่วไปในหมู่ราษฎรอย่างแน่นอนแล้ว หากได้ก่อตัวเป็นลางแห่งความโกลาหลครั้งใหญ่จากความเดือดพล่านของราษฎรในนครหลวง