ตอนที่ 53

บทที่ 53

การที่ภาพลักษณ์ของอูจุนซอฟื้นกลับมาได้นั้นถือเป็นข่าวดีสำหรับทีมงานซีรีส์ด้วยเช่นกัน

ก่อนที่ตอนจบจะออกอากาศเพียงไม่นาน ข่าวฉาวที่เป็นประเด็นนั้นก็ถูกปล่อยออกมา ดึงดูดความสนใจของทุกคนไปในพริบตา จนถึงขั้นดันเรื่องนี้ขึ้นไปติดเทรนด์คำค้นหายอดฮิตแบบเรียลไทม์

ทุกคนต่างด่าว่าเขาบ้าและรุมสาปส่ง แต่แล้วก็มีคนทักขึ้นมาว่า "เดี๋ยวนะ ตอนจบกำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้ไม่ใช่เหรอ" จากนั้นทุกคนก็เลยแห่ไปดูซีรีส์กันหมด

นั่นหมายความว่า...

< "อาวร์สเปซ" ทุบสถิติ ปิดฉากตอนจบด้วยเรตติ้งสองหลัก >

ซีรีส์เรื่องนี้ปิดฉากลงด้วยสถิติที่เหลือเชื่อ

สำหรับซีรีส์ที่ถูกมองว่าเป็นแค่ตัวคั่นเวลาระหว่างโปรเจกต์ฟอร์มยักษ์ นี่ถือเป็นความสำเร็จที่เกินฝันไปมาก

ทางสถานีโทรทัศน์แทบจะลุกขึ้นเต้นด้วยความรื่นเริง พวกเขาหัวเราะร่าอย่างมีความสุขขณะที่ข้อเสนอต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

แน่นอนว่าทีมงานกองถ่าย รวมถึงผู้กำกับจางต่างก็รู้สึกทั้งดีใจและขมขื่นปะปนกันไป

"รู้สึกไหมว่าซีรีส์เราดังเพราะข่าวฉาวมากกว่าเพราะตัวผลงานจริงๆ ซะอีก"

"มันก็ช่วยไม่ได้นี่... แต่ก่อนที่ซึลโฮจะพิสูจน์ฝีมือการแสดงให้เห็นในช่วงแรกๆ ก็มีคนตั้งเยอะที่ตั้งใจดูเพราะเนื้อเรื่องจริงๆ นะ"

เหล่าทีมงานที่รู้สึกผูกพันกับโปรเจกต์นี้มากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างการถ่ายทำ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหายอยู่นิดหน่อย

ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมานั้นดีกว่าการกลายเป็น "ซีรีส์ที่เงียบหายไปโดยไม่มีทั้งคำชมและคำด่า" เป็นไหนๆ

ซีรีส์เรื่องนี้มอบอำนาจให้ผู้กำกับจางสามารถผลักดันโปรเจกต์ในอนาคตได้ตามใจนึก ช่วยให้ทีมงานมีผลงานในพอร์ตโฟลิโอที่โดดเด่นขึ้น และเปิดโอกาสให้นักแสดงเป็นที่รู้จักและได้รับความสนใจจากมหาชน

ตั้งแต่ต้นจนจบ มันเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายและเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่สุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ได้รับบทสรุปที่แฮปปี้เอนดิ้ง

* * *

"ขอบคุณทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยกันมานะครับ!"

"ทุกคนทำงานหนักกันมากเลย!"

วันนี้เป็นวันที่เหล่านักแสดงมารวมตัวกันเพื่อถ่ายแบบลงนิตยสาร

เมื่อเสร็จงานนี้ ก็จะไม่มีตารางงานอย่างเป็นทางการที่เกี่ยวกับซีรีส์เรื่องนี้อีกแล้ว

"จบแล้วจริงๆ สินะเนี่ย..."

ผมพึมพำออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากเอาการ

ชเวรันมองผมด้วยความประหลาดใจ

"อะไรกันคะเนี่ย รู้สึกใจหายเหรอ?"

"ไม่ได้ใจหายหรอกครับ แค่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย"

บางทีอาจเป็นเพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาพวกเราทำงานกันจนสายตัวแทบขาดละมั้ง

โปรเจกต์ที่เคยรู้สึกเหมือนจะไม่มีวันจบลงได้ง่ายๆ พอมันจบลงแล้วจริงๆ ก็เลยไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่

มันก็เป็นเรื่องดี... ยิ่งจบเร็วเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรับงานต่อไปได้เร็วขึ้นเท่านั้น และจะได้เพิ่มมูลค่าของยูซึลโฮด้วย

แต่ไม่รู้ทำไม ผมถึงเอาแต่นึกย้อนกลับไป

"มีบางฉากที่ผมอยากกลับไปถ่ายใหม่อีกรอบจัง"

"อย่างฉากไหนคะ?"

"ฉากที่ผมเหวี่ยงหมัดใส่อูจุนซอตอนท้ายน่ะครับ ถ้าทำตอนนี้ ผมว่าน่าจะทำให้ออกมาดูเหี้ยมได้มากกว่านี้อีก"

ผมปรายตามองไปทางกลุ่มของอูจุนซอที่กำลังหัวเราะร่วนกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของสตูดิโอ

ชเวรันมองตามสายตาผมไป ก่อนที่สีหน้าของเธอจะบูดบึ้งลงทันที

"จริงด้วยค่ะ ตอนนั้นฉันน่าจะต่อยเขาไปสักหมัด"

"ผมเคยคิดจริงจังเลยนะว่าจะแกล้งทำเป็นเกิดอุบัติเหตุ แต่พอดีมีเพื่อนตัวน้อยอยู่ตรงนั้นด้วย ก็เลยยั้งมือเอาไว้ วัยกำลังโตมันควรจะได้เห็นแต่สิ่งดีๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

"...อะไรนะคะ? คุณพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?"

ชเวรันลูบแขนตัวเองอย่างโอเวอร์ราวกับว่าขนลุกซู่

จากนั้นไม่รู้ทำไม จู่ๆ เธอก็ทำหน้าเขินอายแล้วพูดว่า

"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง แต่ฉันไม่ได้เด็กขนาดนั้นสักหน่อย ฉันอายุน้อยกว่าคุณแค่สองปีเองนะ แล้วคุณก็เอาแต่--"

"หืม? ผมหมายถึงอูจูต่างหากครับ"

ผมลูบหัวเจ้าหมา

วันนี้มันเกาะติดหนึบอยู่ที่ขาผมทั้งวัน

อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้เจอกันพักใหญ่ มันก็เลยไม่มีทีท่าว่าจะยอมห่างจากผมไปไหนเลย

"อูจูอายุเก้าขวบเอง ไม่ใช่ว่ายังเด็กมากหรอกเหรอครับ? ถ้าเทียบกับอายุคนก็คงเพิ่งอยู่ประถมเอง"

"..."

ถึงจะเป็นแค่หมา แต่ยังไงก็ควรจะให้เกียรติเด็กสิ

ตอนถ่ายทำฉากที่คังมินอูเงื้อหมัดใส่พระเอก ผมลังเลกับการตัดสินใจนี้จนถึงวินาทีสุดท้ายจริง ๆ

เหตุผลที่ผมเลือกจะยั้งมือเอาไว้ในท้ายที่สุด ก็เป็นเพราะเจ้าหมอนี่แหละ

'แฮ่ แฮ่'

ราวกับจะรับรู้ถึงความเสียสละของผม (หรืออาจจะไม่) เจ้าหมาเพลิดเพลินกับการที่ผมลูบหัวมันอย่างมีความสุข

"อย่างนี้นี่เอง..."

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ชเวรันก็ลูบหน้าตัวเองแล้วพูดขึ้นว่า

"ฉันว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นะคะ สำหรับหมาแล้ว อายุเก้าปีไม่ได้ถือว่าเด็กหรอกค่ะ"

"จริงเหรอครับ?"

"ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกค่ะ แต่อายุของพวกมันหนึ่งปีจะเท่ากับอายุคนเจ็ดปีใช่ไหมล่ะคะ? งั้นถ้าเขาอายุเก้าปี..."

เธอคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง

"ก็ตกประมาณห้าสิบหกปีค่ะ"

ว่าไงนะ?

แก่กว่าผมอีกเหรอเนี่ย?

ผมก้มหน้าลงจ้องมองสุนัขที่กำลังทำตาแป๋ว

ผมนึกว่ามันยังเป็นแค่เด็กน้อยเสียอีก

ที่ไหนได้ ดันแก่กว่าผมซะงั้น

'แก่กว่าอายุของผมตอนที่ยังเป็นเจ้าหนี้นอกระบบด้วยซ้ำ'

ช่องว่างระหว่างวัยที่โผล่มาอย่างกะทันหันทำเอาผมหยุดลูบหัวมันไปดื้อ ๆ

เจ้าหมาเอาหัวดุนมือผมเพื่อเรียกร้องขอให้ลูบต่อราวกับไม่พอใจ

"ไม่ล่ะ ได้เวลากลับบ้านของนายแล้ว"

ผมชี้ไปยังครูฝึกที่มารับตัวมันกลับเมื่อการถ่ายทำเสร็จสิ้นลง

ทันทีที่อูจูสังเกตเห็นครูฝึก มันก็เบียดตัวเข้าหาขาของผมแน่นขึ้นกว่าเดิม

"อูจู ต้องบอกลานักแสดงก่อนนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกแล้ว บอกลาเร็ว~"

ครูฝึกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับกำลังคุยกับคนมากกว่าสัตว์

หลังจากส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ชเวรัน จู่ ๆ ครูฝึกก็คว้ามือผมไปจับ

"คุณซึลโฮ ขอบคุณมากเลยสำหรับครั้งนี้นะ ปกติอูจูจะรับมือกับการถ่ายทำได้ไม่มีปัญหา แต่ครั้งนี้เขาปรับตัวลำบากนิดหน่อย โชคดีที่ได้คุณช่วย เขาเลยผ่านมันมาได้ด้วยดี"

"ไม่ใช่เพราะผมหรอกครับ เขาแค่แสดงเก่งต่างหาก"

"ถ้าวันไหนว่าง แวะไปเยี่ยมศูนย์ฝึกของเราบ้างก็ดีนะ อูจูคงคิดถึงคุณแย่เลย"

ผมทำเพียงแค่ยิ้มรับ

ผมไม่ชอบให้สัญญาในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้

"ดูแลตัวเองดี ๆ นะ อูจู"

"โฮ่ง!"

และนั่นคือการบอกลาครั้งสุดท้ายของเรา

ชเวรันที่อยู่ข้าง ๆ เหลือบมองมา

"คุณแยกกันด้วยท่าทีสงบกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ นึกว่าจะน้ำตาซึมซะอีก"

"ทำไมล่ะครับ? คุณคิดว่ามันน่าเศร้างั้นเหรอ?"

"ไม่นี่คะ? เดี๋ยวเราก็กลับมาเจอกันใหม่ได้อยู่ดี"

ผมพยักหน้า

สมกับเป็นชเวรันจริง ๆ

"ครับ งั้นพวกเราก็มาเจอกันใหม่นะ"

เธอชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดของผม ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

"เข้าท่าดีนะคะ รักษาสัญญาด้วยล่ะ"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ชเวรันก็เดินจากไปเช่นกัน

แต่ก่อนที่เธอจะกลับ ชเวยุนผู้เป็นทั้งผู้จัดการและพี่สาวของเธอก็ต้อนผมไปขอบคุณสำหรับทุกอย่างอยู่นานกว่าสามสิบนาที

'จบแล้วจริงๆ สินะ'

ผู้จัดการของผมมาส่งไว้แล้วก็รีบออกไปจัดการธุระ แต่เขาก็ยังไม่กลับมาเสียที

ผมคิดจะนั่งแท็กซี่กลับเอง

แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าฮยอนจินแกแทบจะร้องไห้อ้อนวอนผ่านโทรศัพท์ ขอร้องให้ผมรออีกนิด

ผมก็เลยทนรอต่อไป

ตอนนั้นเอง

"ยูซึลโฮ"

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของอูจุนซอ ผมก็ค่อย ๆ หันกลับไป

ใจหนึ่งผมก็แอบสงสัยว่าคราวนี้มันจะมาหาเรื่องอะไรอีก

แต่ทว่า...

"ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้พูดเลย นายทำงานหนักมากนะ โดยเฉพาะช่วงแรก... คงจะลำบากน่าดูเลยใช่ไหม"

อูจุนซอยิ้มอย่างอบอุ่นพร้อมกับตบไหล่ผมเบา ๆ

'อะไรของมันเนี่ย'

จะเรียกว่าเหนือความคาดหมายก็คงไม่ถูกนัก

ผมรู้ดีว่าทุกคำที่หลุดออกมาจากปากมันคือคำโกหก

จะให้คิดว่ามันกลับตัวกลับใจหลังจากผ่านความยากลำบากมาก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน

ผมเห็นเรื่องโสมมมามากเกินกว่าจะเชื่ออะไรแบบนั้น

'หรือว่าแค่อารมณ์ดีงั้นเหรอ?'

คำอธิบายที่เข้าเค้าที่สุดคือตอนนี้มันกำลังอารมณ์ดีสุด ๆ

การที่คนที่ทำหน้าเหมือนจ้องจะฆ่าผมตลอดการถ่ายทำช่วงครึ่งหลัง จู่ ๆ ก็มาทำตัวใจกว้างขึ้นมา นั่นก็บอกทุกอย่างได้หมดแล้ว

"ใช่ ซึลโฮทำงานหนักมากจริง ๆ"

ว่าแล้วเชียว พัคซังอิน... ไอ้คนที่กลับมารับตำแหน่งลูกไล่ของอูจุนซออีกครั้งก็เดินฉีกยิ้มเข้ามาหา

"แต่สุดท้ายก็จบสวยนะ ต้องขอบคุณจุนซอเลยที่ทำให้ซีรีส์ประสบความสำเร็จ เป็นแค่นักแสดงสมทบแต่ต้องรับมือกับกระแสตอบรับล้นหลามขนาดนั้นคงลำบากแย่ หนักหนาเอาการเลยใช่ไหมล่ะ?"

เจตนาแฝงในคำพูดพวกนั้นมันชัดเจนเสียเหลือเกิน

'อ้อ'

ที่แท้พอได้ขี้ข้าจอมประจบกลับคืนมา อารมณ์ก็เลยกลับมาดีอีกครั้งสินะ

ผมแทบจะหลุดขำออกมา

'เอาสิ มีความสุขซะให้พอตอนที่ยังมีโอกาส'

คนเราก็ต้องตักตวงความสุขไว้ตอนที่ยังมีให้ตักตวงนั่นแหละ

สำหรับผมที่รู้อยู่เต็มอกว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือหัวเราะเท่านั้นแหละ

"นี่ จะไม่ตอบหรือไง? จุนซออุตส่าห์เป็นฝ่ายทักนายก่อนแท้ ๆ หัดสำนึกบุญคุณซะบ้างสิ"

พอผมเอาแต่มองหน้าโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไร พัคซังอินก็ขมวดคิ้วอย่างเอาเรื่อง

'ไอ้หมอนี่ค้นพบเส้นทางที่แท้จริงของตัวเองแล้วสินะ'

ดูทรงแล้วมันน่าจะเหมาะกับการเป็นขี้ข้ามากกว่าเป็นนักแสดงเสียอีก

"ทำมาเป็นวางมาด คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนักหรือไง? สุดท้ายแล้วคนที่ทำให้ซีรีส์ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามก็คือจุนซอต่างหาก"

"โอเค เจ้านายนายสุดยอดมาก เจ๋งเป้ง ที่หนึ่งไปเลย"

ผมพ่นคำสรรเสริญอูจุนซอรัว ๆ แบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ทีนี้จะไปกันได้หรือยัง? ฉันเหนื่อย"

พวกมันอวยกันเองเสร็จสรรพไปแล้ว

แล้วจะมาต้องการให้ผมไปยอมรับอะไรอีก?

"หนอย! ไอ้นี่!"

ดูเหมือนท่าทีเมินเฉยของผมจะทำให้พัคซังอินของขึ้น

เขาพุ่งปรี่เข้ามาหาผม

ทว่าในตอนนั้นเอง...

"ไปกันเถอะ ไม่เห็นต้องไปกวนคนกำลังเหนื่อยเลย"

อูจุนซอยังคงยิ้มพลางตบแขนพัคซังอินเบา ๆ

พัคซังอินผ่อนท่าทีลงทันที

"เห็นไหมล่ะ? นายนี่มันใจกว้างจริง ๆ จุนซอ ไม่มีใครได้เป็นนักแสดงระดับท็อปเพราะฟลุกหรอก"

"อ่า เลิกอวยเวอร์ได้แล้ว"

อูจุนซอหัวเราะแล้วกอดคอพัคซังอิน

มิตรภาพของทั้งคู่ดูแน่นแฟ้นเสียจนไม่มีทางเดาออกเลยว่าเคยมีความตึงเครียดระหว่างกันมาก่อน

'แต่ความสัมพันธ์ที่มันร้าวไปแล้ว ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะแตกหักลงเมื่อไหร่'

บางครั้งแค่มีแรงผลักนิดเดียวก็พอแล้ว

พัคซังอินดูจะคิดว่าผมพลาดตำแหน่งที่เขากำลังครอบครองอยู่

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงต่างหาก

'เดี๋ยวสุดท้ายหมอนั่นก็จะรู้ตัวว่าได้กลืนยาพิษลงไปแล้ว'

แน่นอนว่าผมไม่ได้คิดจะบอกเขาเรื่องนั้นหรอก

"จุนซอ ไปดื่มกันหน่อยไหม? ฉันโทรเรียกคนไว้บ้างแล้ว"

"สวยไหมล่ะ?"

"ระดับฉันจะแนะนำผู้หญิงขี้เหร่ให้นายหรือไง?"

"เออ ฉันจะเชื่อใจนายอีกสักครั้งแล้วกัน โอกาสสุดท้ายนะเว้ย"

ขณะที่ทั้งสองคนหัวเราะร่วนและเดินตรงไปยังทางออก จู่ ๆ อูจุนซอก็เหลือบมองผมด้วยหางตา

สายตาของเราสบกันชั่วแวบหนึ่ง

ทว่าเขากลับทำท่าทีเหมือนไม่ได้มองมาทางผมเลย แล้วหัวเราะต่อพลางเดินออกไป

'อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอหน้ามันไปอีกพักใหญ่ล่ะนะ'

ผมรู้สึกดีขึ้นมาก

'ถึงนี่จะเป็นแค่จุดเริ่มต้นก็เถอะ'

เมื่อเทียบกับพวกตัวร้ายที่ผมต้องรับมือในอนาคต อูจุนซอนี่ถือว่าเบาะ ๆ ไปเลย

คงมีคนอีกเพียบที่พยายามเข้ามาแทรกแซงสิ่งที่ผมกำลังจะทำ

เมื่อนึกถึงบรรดาใบหน้าที่คาดว่าจะต้องเจอ ผมก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ไหนดูซิ"

รายชื่อมากมายขึ้นมาเต็มหน้าจอ

มันคือของขวัญจากผู้กำกับจาง

เมื่อสัปดาห์ก่อน เขาเพิ่งส่งข้อความหาทุกคนว่า

"ฉันจะไปเก็บตัวอยู่บนเขาสักพักเพื่อฝึกจิตใจ"

แล้วเขาก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย

แต่ก่อนจะหายตัวไป เขาได้ส่งอีเมลแยกมาหาผมเป็นการส่วนตัว

เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้

"รายชื่อยาวเป็นหางว่าวเลยแฮะ"

มันคือรายชื่อผู้กำกับที่ผู้กำกับจางรับปากว่าจะแนะนำให้ผมรู้จัก

บรรดาคนที่ว่ากันว่ามักจะกระหายอยากได้นักแสดงแบบผมอยู่เสมอ

"จะโทรหาใครก่อนดีล่ะเนี่ย"

ผมผิวปากขณะไล่ดูรายชื่อผู้ติดต่อ

แน่นอนอยู่แล้วว่าผมยังไม่ได้กะจะเลือกผลงานเรื่องต่อไปในทันทีหรอก

'มีเรื่องที่ผมต้องทำก่อน'

นั่นก็คือ...

'ถึงเวลาแล้ว'

ได้เวลาเปลี่ยนค่ายต้นสังกัดเสียที