ตอนที่ 54

บทที่ 54

เมื่อผมมาถึงบริษัท กองบทละครสูงเป็นภูเขาก็รอต้อนรับผมอยู่

'ดูเหมือนว่าค่าตัวผมจะพุ่งขึ้นมาจริงๆ สินะ'

ผมลากนิ้วไปตามตัวเลขที่เขียนไว้ในหน้าสุดท้ายของข้อเสนอฉบับหนึ่ง

เมื่อเทียบกับผลงานเรื่องก่อน ตัวเลขนั้นสูงขึ้นกว่าสิบเท่า เสียงหัวเราะแห้งๆ เล็ดลอดออกมาจากปากผม

'หาเงินง่ายชะมัดเลยแฮะ'

แน่นอนว่าการโด่งดังในฐานะคนบันเทิงไม่ใช่เรื่องง่าย

ถึงอย่างนั้น พอคิดว่าตอนนี้ผมสามารถทำเงินจากโปรเจกต์เดียวได้เท่ากับตอนที่ต้องใช้สารพัดแผนการและรับงานสกปรกสมัยเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ มันก็ทำให้ผมรู้สึกขัดแย้งในใจอย่างบอกไม่ถูก

'บางที่เสนอให้มากกว่านี้อีก'

แถมไม่ได้มีแค่ที่สองที่ด้วย

ดูจากขนาดของกองเอกสารแล้ว ข้อเสนอน่าจะเริ่มส่งมาตั้งแต่ก่อนที่ซีรีส์จะจบซะอีก

"เห็นเรื่องไหนที่อยากเล่นบ้างไหม"

ฮยอนจินแกถามอย่างระมัดระวังพลางสังเกตสีหน้าผม

"ไม่รู้สิครับ..."

ผมจงใจกวาดสายตามองกองบทละครด้วยท่าทีเมินเฉย

ทันใดนั้น ฮยอนจินแกก็เริ่มกระวนกระวายและถูมือไปมา

"ไม่มีเรื่องไหนดูดีเลยเหรอ ให้ฉันเอาอย่างอื่นมาให้ดูไหม เราต้องเริ่มตัดสินใจเรื่องผลงานชิ้นต่อไปของนายได้แล้วจริงๆ นะ"

"ฮยอง"

"หืม ว่าไง"

"ผมขอพักอีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ"

"ซึลโฮ..."

คำพูดของผมทำให้เขาหน้าสลดลงทันที

ผมไม่ได้พูดจริงจังอะไรขนาดนั้นด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเขาตอบสนองแบบนั้นก็อดรู้สึกผิดไ—อืม ไม่สิ ไม่ได้รู้สึกผิดสักหน่อย ทำไมผมต้องมานั่งรู้สึกผิดกับเรื่องพรรค์นี้ด้วย

'ถึงอย่างนั้นก็ต้องควบคุมสีหน้าไว้หน่อย'

มุมปากผมตกลง และเขาก็สะดุ้ง

"นายก็รู้ว่านี่แหละคือช่วงที่ต้องตีเหล็กตอนกำลังร้อน"

หลังจากลังเลเมื่อเห็นสีหน้าหดหู่ของผม ผู้จัดการก็หลับตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"นายเพิ่งจะเริ่มเป็นที่รู้จักเองนะ จะมาพักตอนนี้ได้ยังไง ต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าที่ทางของนายจะมั่นคงร้อยเปอร์เซ็นต์"

"เรื่องนั้นผมก็รู้ครับ แต่ผมขอพักสักนิดไม่ได้เหรอ ผมไม่ได้พักมาหลายเดือนแล้วนะ"

"ฉันก็อยากให้นายพักเหมือนกัน! แต่ผู้อำนวยการชิน—อุ๊บ!"

ระหว่างที่เผลอขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิด ฮยอนจินแกก็รีบตะครุบปากตัวเอง

ดวงตาของเขากลอกไปมาอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อรอดูท่าทีของผม

ผมโบกมือปัด

"ไม่เป็นไรครับ มันไม่ใช่ความลับอะไรอีกแล้ว"

"ขะ-ขอโทษนะ"

"ถ้าฮยองรู้สึกผิดจริง ๆ งั้นก็บอกผมมาเถอะว่าผู้อำนวยการชินต้องการอะไร เขาอยากให้ผมเลือกเรื่องไหนในกองนี้ล่ะครับ"

"เอ่อ..."

เขาอึกอัก

ผมแกล้งทำมุมปากตกอีกครั้ง

เขารีบชี้ไปที่บทละครเล่มหนึ่งทันที

"เรื่องนี้!"

มันคือบทละครเล่มแรกสุดที่เขายื่นให้ผม

อย่างที่คิดไว้เลย มีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่เบื้องหลังจริง ๆ ด้วย

'แต่เรื่องนี้ผิดคาดแฮะ'

โปรเจกต์นี้เป็นซีรีส์แนวตลาดทั่ว ๆ ไปเลย

ทั้งผู้กำกับและนักเขียนบทก็ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไรเป็นพิเศษ

ไม่ใช่โปรเจกต์ฟอร์มยักษ์ที่มีทุนสร้างมหาศาลด้วย

แถมผมยังไม่ได้เล่นเป็นพระเอกอีกต่างหาก

พูดอีกอย่างก็คือ ค่าตัวที่ผมจะได้ค่อนข้างน้อย

'ผมนึกว่าผู้อำนวยการชินที่มองผมเป็นแค่สินค้า จะให้ความสำคัญกับเรื่องเงินเป็นหลักซะอีก'

ผมคาดว่าเขาจะผลักดันให้ผมรับโปรเจกต์ที่เสนอค่าตัวสูงที่สุดซะอีก

เพราะนั่นจะทำให้บริษัทได้ส่วนแบ่งมากที่สุด

"ทำไมเขาถึงอยากให้ผมเล่นเรื่องนี้ล่ะครับ"

"เอ่อ... นายคงจะไม่ค่อยชอบเหตุผลเท่าไหร่หรอกนะ"

ฮยอนจินแกเริ่มเหงื่อตกด้วยความอึดอัดใจ

'เอาจริงดิ'

ผมต้องกลั้นขำเอาไว้

"ฮยองมานั่งกังวลว่าจะพูดอะไรไม่เข้าหูผมตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ พูดมาตามตรงเถอะ"

"ก็... เขาบอกว่ายิ่งนายดังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีกับบริษัท แต่จะยิ่งคุมนายยากขึ้นน่ะสิ"

คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากเขาราวกับรอคำอนุญาตอยู่แล้ว

"เขาบอกว่านายอาจจะเริ่มเหลิงไม่รู้ที่ต่ำที่สูงแล้วก็เรียกร้องอยากย้ายค่าย เลยต้องเตือนให้รู้จักเจียมตัวซะก่อนน่ะ แถมยังบอกอีกว่าถ้าอยากจะใช้งานนายไปนาน ๆ ให้รับงานที่เพลย์เซฟระดับกลาง ๆ จะดีกว่า"

เหอะ

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพูดไม่จบ

"เขาบอกว่าครั้งนี้นายแค่ฟลุกได้รับคำชมเรื่องการแสดง แต่ขีดจำกัดจริง ๆ ของนายจะต้องเผยออกมาให้เห็นในผลงานเรื่องหน้าแน่ ๆ แทนที่จะโลภมากจนสูญเสียทุกอย่าง เขาคิดว่านายควรจะเอาตัวรอดด้วยผลงานที่พอจะปกปิดจุดบกพร่องของตัวเองได้ เพื่อต่ออายุการเป็นนักแสดงออกไปดีกว่า"

ฮยอนจินแกช่างซื่อจนเซ่อจริง ๆ

'หมอนี่เล่นทวนคำพูดแบบเป๊ะ ๆ ทุกตัวอักษรเลยแฮะ'

ผู้อำนวยการชินจะรู้ไหมเนี่ย

ว่าหมาผู้ซื่อสัตย์ของเขากำลังคาบเรื่องทั้งหมดมาบอกผมแบบนี้น่ะ?

'เผลอ ๆ ก็คงเอาคำพูดของผมไปรายงานผู้อำนวยการชินด้วยวิธีเดียวกันเป๊ะเลยล่ะมั้ง'

สีหน้าเหลือเชื่อของผมคงแสดงออกชัดเจนเกินไป ฮยอนจินแกถึงได้รีบตะโกนขึ้นมา

"ผู้อำนวยการชินเป็นคนพูดนะ ไม่ใช่ฉัน! ฉันไม่ได้คิดว่าฝีมือการแสดงของนายเป็นของปลอมสักหน่อย!"

"ก็นะ ขอบคุณก็แล้วกันครับ"

คำตอบรับเนือย ๆ ของผมทำเอาเขากระวนกระวายจนนั่งไม่ติด

ผมเมินเขาแล้วจมดิ่งเข้าสู่ห้วงความคิดขณะจ้องมองบทละคร

'ก็นะ...'

ถ้าผมเป็นผู้อำนวยการชิน ก็คงคิดคล้าย ๆ กันนั่นแหละ

ผู้บริหารค่ายทั่วไปก็คงอยากให้ศิลปินของตัวเองประสบความสำเร็จ

ยิ่งศิลปินโด่งดังมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งได้รับผลประโยชน์มากเท่านั้น

'แต่ผู้อำนวยการชินไม่ใช่คนปกติน่ะสิ'

คนที่อยากให้ศิลปินของตัวเองได้ดีจริง ๆ คงไม่เที่ยวปล่อยข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ไปทั่ววงการหรอก

เขาเป็นประเภทที่อยากให้ศิลปินประสบความสำเร็จ 'เพราะเขา' ต่างหาก

ไม่ใช่ประเภทที่อยากให้พวกเขาประสบความสำเร็จ 'โดยไม่มีเขา'

"แล้วนายจะเอายังไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำถามอย่างระแวดระวังของฮยอนจินแก ผมก็ยักไหล่

"ผมจะลองอ่านบทเรื่องนี้ดูก่อนก็แล้วกัน"

"จริงเหรอ!"

ทันทีที่ผมชี้ไปยังบทละครที่เขาแนะนำ สีหน้าของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา

เขาดูเหมือนพร้อมจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

ผมบอกให้เขาไสหัวไปเพราะเห็นแล้วปวดหัว แล้วเขาก็หายวับไปราวกับแมลงสาบที่กำลังเริงร่า

"ชักจะรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ"

ถ้าฮยอนจินแกมาได้ยินเข้า เขาคงจะเสียใจน่าดู แต่ผมไม่ได้มีความคิดที่จะเลือกบทเรื่องนี้เลยสักนิด

ไม่สิ พูดให้ถูกคือ ไม่มีบทเรื่องไหนในกองนี้เป็นตัวเลือกของผมเลยต่างหาก

'มันต้องมีบทเรื่องอื่นอีกสิ'

ผมมั่นใจเต็มร้อยว่านี่ไม่ใช่ข้อเสนอทั้งหมดที่ผมได้รับมาหรอก

เหมือนกับเรื่อง 'อาวร์สเปซ' ผู้อำนวยการชินคงจะคัดกรองบทพวกนี้มาแล้ว และส่งต่อมาเฉพาะโปรเจกต์ที่เขาสามารถแทรกแซงหรือควบคุมได้เท่านั้น

ผมรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ?

เพราะเมื่อวานผมโทรไปหาเจ้าตัวโดยตรงเลยน่ะสิ

"สวัสดีครับ ผมยูซึลโฮนะครับ ไม่ทราบว่ากำลังเรียนสายกับผู้กำกับแบคจินฮีอยู่หรือเปล่าครับ?"

* * *

"ผู้กำกับจางให้ช่องทางติดต่อคุณมาน่ะครับ ตอนนี้สะดวกคุยไหมครับ?"

หลังจากไล่ดูรายชื่อ ผมก็ติดต่อไปหาผู้กำกับที่ดูเข้าท่าที่สุด

ไม่ได้มีธุระอะไรสำคัญเป็นพิเศษหรอก

ก็แค่โทรไปทักทายตามมารยาทเท่านั้น

ผมนึกว่าปลายสายจะน้ำเสียงดูรำคาญหรือเฉยชาที่จู่ ๆ ก็มีคนโทรมาหาซะอีก

แต่กลับกลายเป็นว่า...

"คุณซึลโฮ! บทของฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"...ครับ?"

คำถามที่ไม่คาดคิดนั่นทำเอาผมตั้งรับไม่ทัน

สรุปก็คือ ผู้กำกับแบคจินฮีได้ยินผู้กำกับจางเอ่ยปากชมผมไม่ขาดปาก ก็เลยส่งบทมาให้ผมทันที

ที่น่าตกใจก็คือเรื่องเวลานี่แหละ

เธอส่งมาให้ก่อนที่ 'อาวร์สเปซ' ตอนที่ 1 จะออกอากาศเสียอีก

"เดี๋ยวนะครับ นี่คุณจะแคสต์ผมจากคำแนะนำของผู้กำกับจางล้วน ๆ เลยเหรอครับ? โดยที่ยังไม่เห็นผลงานอะไรเลยเนี่ยนะ?"

"ฉันเชื่อสายตาผู้ชายคนนั้นค่ะ เขาไม่ใช่คนที่จะชมใครง่าย ๆ แน่นอนว่าตอนที่ฉันเสนอชื่อคุณ ทุกคนพยายามห้ามกันหมด แต่ฉันยืนกรานว่าอย่างน้อยเราก็น่าจะนัดเจอกันดู ฉันก็เลยส่งบทไปให้! แต่ทำไมคุณถึงไม่ยอมตอบกลับมาเลยล่ะคะ?"

ดูเหมือนว่า พอถึงช่วงที่เธอเริ่มสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีการตอบรับ ตอนที่ 1 ของ 'อาวร์สเปซ' ก็ออกอากาศพอดี

การแสดงของผมกลายเป็นประเด็นร้อน และบรรดาผู้กำกับรอบตัวเธอก็เริ่มพูดถึงผม

ผู้กำกับแบคก็เลยทึกทักเอาเองว่า

"อ่า เขาคงกะไว้แล้วว่าจะต้องดัง ก็เลยกำลังพิจารณาตัวเลือกอย่างรอบคอบอยู่สินะ"

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมองว่ามันเสียมารยาทอยู่ดีที่ผมไม่ส่งแม้แต่ข้อความตอบรับสั้น ๆ กลับไป

แม้เธอจะยอมรับว่าเรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นบ่อยมากในวงการ จนไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องโทรมาต่อว่า

"เข้าใจแล้วครับ แต่ผู้กำกับครับ ผมไม่เคยได้รับบทเรื่องนั้นเลยนะ"

"ค่ะ ฉันก็กะไว้แล้วว่าคุณจะต้องพูดแบบนี้"

"ไม่ครับ ผมไม่ได้รับมันจริง ๆ ในบรรดาบทที่ค่ายส่งมาให้ผม ไม่มีบทของคุณเลย"

ตอนแรกเธอเหมือนจะคิดว่าผมโกหก

แต่พอผมยืนยันคำเดิมอยู่หลายรอบ ในที่สุดเธอก็ของขึ้น

"นี่คุณไม่เคยได้รับมันจริง ๆ เหรอคะ? เหอะ ไม่อยากจะเชื่อ พวกนั้นคิดว่าฉันกระจอกกว่าผู้กำกับจางหรือไง? ผู้อำนวยการชินนั่นรับปากซะดิบดีว่าจะเอาไปให้คุณด้วยตัวเองแท้ ๆ!"

"ผมมั่นใจว่าผู้อำนวยการชินคงมีเหตุผลของเขานั่นแหละครับ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย"

"คุณยังอยากจะปกป้องเขาอยู่อีกเหรอคะหลังจากสิ่งที่เขาทำกับคุณไป? ฉันได้ยินเรื่องพวกนั้นมามากพอแล้วล่ะ"

ตอนที่เธอถามว่าผมทนทำงานที่นั่นไปได้ยังไง ผมทำเพียงแค่หัวเราะ

'ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานแล้ว'

"อืม... คุณซึลโฮคะ ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมคะ"

การโทรมาทักทายตามมารยาทแบบสบาย ๆ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบทสนทนาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ผู้กำกับแบคบอกเสียงเบาลงราวกับกำลังบอกความลับ และถามขึ้นว่า:

"คุณเคยคิดเรื่องย้ายค่ายบ้างไหมคะ"

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง

ยังไงผมก็กะจะปล่อยข่าวลือเรื่องที่ยูซึลโฮกำลังมองหาต้นสังกัดใหม่อยู่แล้ว

แต่คนคนนี้คือคนที่เหมาะสมที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของปฏิกิริยาลูกโซ่นั้นจริง ๆ หรือ?

บางทีอาจจะสัมผัสได้ถึงความลังเลของผม ผู้กำกับแบคจึงชิงพูดขึ้นก่อน

"อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมานินทา ฉันพอจะมีเส้นสายที่สามารถแนะนำให้คุณได้ค่ะ"

จากนั้นเธอก็เอ่ยชื่อค่ายแห่งหนึ่งออกมา

"จริงเหรอครับ"

คำถามนั้นหลุดปากออกไปทันทีโดยที่ผมยังไม่ทันได้คิดเสียด้วยซ้ำ

"คุณสามารถแนะนำผมให้พวกเขารู้จักได้จริง ๆ เหรอครับ"

"แน่นอนค่ะ ในความคิดของฉัน พวกเขาเป็นบริษัทดูแลนักแสดงที่ดีที่สุดเลยนะ มันไม่ใช่ข้อเสนอที่แย่สำหรับคุณแน่นอนค่ะ อ่า แต่ว่า..."

จู่ ๆ เธอก็มีท่าทีลังเล

"ฉันก็ไม่แน่ใจนักนะคะ จากที่ได้ยินมา พ่อแม่ของคุณเคยมีปัญหาขัดแย้งกับพวกเขาค่อนข้างรุนแรง ถ้าคุณไปอยู่ค่ายนั้น พ่อแม่ของคุณอาจจะไม่ค่อยพอใจนักหรอกค่ะ"

"ความขัดแย้งเหรอครับ เรื่องอะไร—"

"เอ่อ ฉันไม่พูดดีกว่าค่ะ"

เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างกระอักกระอ่วนใจ

"ยังไงก็เถอะ อย่าเข้าใจผิดไปนะคะ ฉันแนะนำคุณให้ได้ก็จริง แต่ก็ไม่มีอำนาจไปบังคับให้เขารับคุณเข้าสังกัดหรืออะไรหรอก ฉันทำได้แค่ช่วยนัดคุยให้เท่านั้นค่ะ"

"แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้วครับ ที่เหลือผมจัดการเอง แบบนี้ผมจะได้ร่วมงานในโปรเจกต์ของคุณได้อย่างสบายใจ"

"พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะเนี่ย"

เธอโห่แซวติดตลก

แต่น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยรอยยิ้ม

"เอาล่ะค่ะ ฉันจะบอกพวกเขาให้ รอรับสายก็แล้วกันนะคะ หลังจากนั้นเราค่อยมาคุยเรื่องบทกัน"

"เข้าใจแล้วครับ"

หลังจากวางสายไปได้ไม่นาน ผมก็ได้รับสายจากเบอร์แปลก

'เร็วทันใจชะมัด'

ผมเก็บความประหลาดใจเอาไว้และรีบกำหนดสถานที่นัดพบทันที

และในวันรุ่งขึ้น ผมก็มุ่งหน้าไปที่นั่น

"เชิญทางนี้ครับ"

เมื่อเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องส่วนตัว ผมก็พบชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างใน

เขาน่าจะสูงอย่างน้อยร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

รอยแผลเป็นที่พาดผ่านคิ้วหนาข้างหนึ่งสะดุดตาผมในทันที

"สวัสดีครับ ผมยูซึลโฮ"

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ถึงแม้หน้าตาจะดูดุดัน แต่ชายคนนั้นก็ทักทายผมอย่างสุภาพและหยิบนามบัตรออกมาจากด้านในเสื้อสูท

"ผมชื่ออันจินแบครับ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมหนึ่ง"

นามบัตรที่เขายื่นให้ผมด้วยสองมือนั้นดูเรียบหรู

ตัวอักษรที่พิมพ์อยู่บนนั้นเด่นชัด

อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์