ตอนที่ 55

บทที่ 55

'เขาสูงมากจริง ๆ'

ตั้งแต่มาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ แทบไม่มีสักครั้งที่ผมต้องเงยหน้ามองใคร

ด้วยความสงสัย ผมลอบพิจารณาเขาอย่างแนบเนียนโดยไม่ให้มีพิรุธ

'อาจจะ... สักร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตรมั้ง'

นั่นหมายความว่าเขาสูงพอ ๆ กับร่างเดิมของผมเลย

'โห'

ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงได้กลัวผมนักหนา

ผมนึกถึงพวกลูกน้องในแก๊งที่คอยดูอารมณ์ผมอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ตาม

'อย่างน้อยผมก็มีรูปร่างสมกับเป็นเจ้าหนี้นอกระบบล่ะนะ'

แต่ผู้ชายคนนี้เป็นแค่พนักงานบริษัทธรรมดา

แรงกดดันที่เขาแผ่ออกมารุนแรงมากจนถ้ามีคนบอกว่าเขาเป็นนักเลง ผมก็คงเชื่อ

"เชิญนั่งครับ ผมสั่งมาทั้งกาแฟและชา คุณรับอะไรดีครับ"

"คุณผู้จัดการทีมดื่มอะไรก็ได้ใช่ไหมครับ"

"แน่นอนครับ"

"งั้นผมขอกาแฟครับ"

ชายคนนั้นพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

หลังจากนั่งลง เขาก็วางนามบัตรของตัวเองลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย

'อันจินแบ'

แม้แต่ชื่อก็ยังแปลกหู

ท่าทางเขาดูไม่ธรรมดาเอาเสียเลย ทำให้ผมต้องเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวังมากขึ้น

บางทีเขาอาจจะสัมผัสได้ถึงเรื่องนั้น จึงเริ่มชวนคุยเล่นเพื่อละลายพฤติกรรม

"ผมชอบซีรีส์เรื่องล่าสุดของคุณมากเลยครับ ตัวละครคังมินอูที่คุณแสดงน่าจดจำมากเป็นพิเศษ"

"ขอบคุณครับ เรียกผมว่าซึลโฮเฉย ๆ ก็ได้ครับ"

"ตกลงครับ ซึลโฮ"

ตอนนั้นเอง เครื่องดื่มของเราก็มาเสิร์ฟพอดี

หลังจากจิบไปนิดหน่อยและพูดคุยกันอีกสองสามประโยค บรรยากาศก็ผ่อนคลายขึ้นอย่างรวดเร็ว

'หน้าตาดุ แต่พูดจานุ่มนวลแฮะ'

ผมไม่เคยเจอใครที่ความประทับใจแรกสวนทางกับบุคลิกจริง ๆ มากขนาดนี้มาก่อนเลย

"ดีจังเลยครับ แล้วคนดังคนแรกที่คุณดูแลคือใครเหรอครับ"

ผมตั้งใจจะถามแค่นี้ก่อนจะเข้าเรื่องหลัก

มันเป็นแค่คำถามชวนคุยทั่วไป... เอาตรง ๆ ผมไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นด้วยซ้ำ

แต่คำตอบของเขากลับทำเอาผมอึ้งไปเลย

"ผมเคยดูแลนักแสดงอียอนแจครับ"

"...จริงเหรอครับ"

"ครับ ตอนนั้นเขายังเรียนประถมอยู่เลย เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ"

หัวหน้าทีมอันยิ้มบาง ๆ

อียอนแจคือนักแสดงชายที่ประสบความสำเร็จที่สุดในเกาหลีใต้ ณ ปัจจุบัน

ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะหาเงินอย่างจริงจังในฐานะยูซึลโฮ ผมก็มองเขาเป็นเหมือนต้นแบบมาตลอด

'ได้ยินมาว่าค่าตัวเขาสูงลิบลิ่วเลยนี่นา'

ตอนที่บริหารฮารุไฟแนนซ์ ผมเคยได้ยินเรื่องราวของเขามาบ้างสองสามครั้ง

เพราะเขาถูกยกให้เป็นคนดังในหมู่คนดัง ข่าวลือสารพัดเรื่องเกี่ยวกับเขาจึงแพร่สะพัดไปทั่ว

'แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น'

อย่างเรื่องที่ว่าเขาชอบดื่มหรือชอบผู้หญิง... ไม่มีเรื่องไหนที่จะทำลายอาชีพการงานของคนดังได้จริงเลยสักนิด

ผมถึงขั้นเคยคิดเลยว่า 'ถ้าผมหาเงินได้มากขนาดนั้นละก็ คงใช้ให้เกลี้ยงทันทีแน่'

'ผมรู้อยู่แล้วว่าอียอนแจสังกัดอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอหนึ่งในคนสนิทของเขา'

ผู้ชายตรงหน้าผมดูน่าสนใจขึ้นมาอีกหลายเท่าตัวในพริบตา

นั่นก็หมายความว่า...

เขาได้เห็นกับตาตัวเองตอนที่เด็กประถมธรรมดา ๆ คนหนึ่งกลายเป็นนักแสดงระดับท็อปที่กวาดรายได้มหาศาล

ซึ่งก็แปลว่าเขาคงพอจะรู้เคล็ดลับอะไรบางอย่างที่ทำให้นักแสดงประสบความสำเร็จ

สำหรับคนที่กำลังมองหาค่ายใหม่อย่างผม เรื่องนี้เป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้เลย

"ผมมองเห็นพรสวรรค์ของเขาได้ทันทีตั้งแต่ตอนนั้นครับ ที่อูยอน ทักษะการแสดงคือสิ่งที่เราให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกเวลาประเมินนักแสดง"

สายตาเรียบสงบของหัวหน้าทีมอันจดจ้องมาที่ผม

"คุณซึลโฮเองก็เดบิวต์ตั้งแต่ยังเด็กเหมือนกัน มันนานมาแล้วล่ะครับ แต่เห็นว่าซีอีโอของเราเคยเจอคุณอยู่ครั้งหนึ่ง"

"ที่กองถ่ายเหรอครับ"

"เปล่าครับ ที่ตึกอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ คุณยูแทโฮกับคุณอีซึลมยองเคยแวะมาที่บริษัทของเราครั้งหนึ่ง"

มีบางอย่างแอบแฝงอยู่ในประโยคสุดท้ายนั่น

วินาทีที่ผมจับนัยในน้ำเสียงของเขาได้ ผมก็ยิ้มออกมา

"ความจริงแล้ว ผมมีเรื่องอยากถามสักหน่อยครับ ผมได้ยินมาว่าอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์กับพ่อแม่ผมเคยมีเรื่องราวบางอย่างต่อกัน แต่น่าเสียดายที่ผมจำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นไม่ได้เลย"

เมื่อผมถามว่าเขาพอจะเล่าให้ฟังได้ไหม หัวหน้าทีมอันก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุขุม

"ถ้าผมจำไม่ผิด มันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟังเท่าไรหรอกครับ นักแสดงทุกคนต่างก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง ส่วนค่ายก็มีมาตรฐานการรับคนให้ต้องพิจารณาเหมือนกัน ตอนที่คุณยูแทโฮกับคุณอีซึลมยองมาคุยเรื่องย้ายมาสังกัดอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ มันก็เลยมีความยากลำบากในเรื่องพวกนั้นครับ"

เขาใช้ถ้อยคำซะสุภาพ แต่สรุปใจความได้สั้น ๆ

'ต่างฝ่ายต่างก็ไม่พอใจกัน'

ยูแทโฮกับอีซึลมยองไม่ชอบค่าตอบแทนและเงื่อนไขสัญญาที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เสนอให้ ในขณะที่อูยอนก็ไม่ได้ประเมินค่าพวกเขาไว้สูงลิ่วอย่างที่พวกเขาประเมินตัวเอง

"สรุปว่าพ่อแม่ผมเคยอยากเข้าอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เหรอครับเนี่ย เพิ่งรู้เลยนะครับ"

ผมพูดด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่ในใจอยากรู้จนตัวสั่น

เอาล่ะ ต่างฝ่ายต่างไม่พอใจกัน

แล้วสรุปว่าสุดท้ายใครปฏิเสธใครล่ะ

'ขอให้อูยอนเป็นฝ่ายปฏิเสธพวกเขาทีเถอะ ขอร้องล่ะ'

ผมเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน

ผมไม่อยากเก็บสิ่งที่พ่อแม่ของยูซึลโฮโยนทิ้งไปแล้วขึ้นมาหรอกนะ

โชคดีที่คำพูดต่อมาของหัวหน้าทีมอันคือสิ่งที่ผมอยากได้ยินพอดี

"ผมเชื่อว่าพวกเขาน่าจะยังสนใจเข้าร่วมกับอูยอนอยู่นะครับ หากเจรจาข้อตกลงในสัญญาได้เป็นที่น่าพอใจ เมื่อปีที่แล้วพวกเขาก็เพิ่งติดต่อเรามาอีกรอบ"

"อย่างนี้นี่เองครับ แล้วโอกาสที่พ่อแม่ผมจะได้เข้าอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์มีมากน้อยแค่ไหนครับ ถ้าโอกาสสูง ผมก็คงร่วมงานกับอูยอนไม่ได้หรอกครับ"

"ขอทราบเหตุผลได้ไหมครับ"

ผมคงบอกคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ได้หรอกว่าผมตั้งใจจะตัดขาดกับพ่อแม่

ผมเลยปั้นหน้าให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วด้นสดคำตอบออกไป

"อย่างที่คุณทราบ พ่อแม่ผูกติดกับภาพลักษณ์ของผมมาตลอดจนถึงตอนนี้ ถ้าผมอยากหลุดพ้นจากข้อหาเด็กเส้น สิ่งแรกที่ต้องเลี่ยงคือการอยู่ค่ายเดียวกับพวกเขาครับ ผมต้องกันไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดใด ๆ ขึ้น"

"ถ้าอย่างนั้นคุณยิ่งไม่ต้องกังวลเลยครับ"

หัวหน้าทีมอันยิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้นมา

หลังจากจิบชาเงียบ ๆ เขาก็เอ่ยเสริมเบา ๆ ว่า

"เช่นเดียวกับที่ยูแทโฮและอีซึลมยองมีศักดิ์ศรี ท่านประธานของเราก็มีศักดิ์ศรีเช่นกันครับ"

หากแปลคำอธิบายแบบรักษาน้ำใจของเขาอย่างตรงไปตรงมา นั่นก็หมายความว่า:

ข้อแรก ยูแทโฮและอีซึลมยองเคยมาเยือนอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์

ข้อสอง ระหว่างการเจรจาสัญญา ทั้งสองคนโกรธจัดจนสบถด่าประธานบริษัทอูยอนด้วยถ้อยคำหยาบคาย

ข้อสาม ถ้อยคำเหล่านั้นหยาบคายมากเสียจนเลขาหน้าห้องประธานถึงกับยกมือปิดปากด้วยความตกใจ

ข้อสี่ เหตุการณ์บานปลายใหญ่โตจนเกือบต้องโทรเรียกตำรวจ ถึงได้ยอมสงบสติอารมณ์ลงกันได้

'หึ'

ยิ่งฟังผมก็ยิ่งนึกภาพตามไม่ออก

ยูแทโฮกับอีซึลมยองอาจจะเป็นพ่อแม่เฮงซวยสำหรับยูซึลโฮ แต่ในฐานะคนดัง พวกเขากลับเชี่ยวชาญเรื่องการรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าสาธารณชนอย่างน่ากลัว

'ไม่ได้เหมือนมือสมัครเล่นระดับอนุบาลแบบไอ้อูจุนซอเลยสักนิด'

สองคนที่ผมไปเจอด้วยตัวเองที่บ้านหลังนั้น ถือเป็นปรมาจารย์ด้านการซ่อนตัวตนที่แท้จริงเลยก็ว่าได้

แล้วคนพวกนั้นเนี่ยนะจะก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตถึงขั้นเกือบต้องเรียกตำรวจมาจัดการ?

"เพราะความขัดแย้งมันรุนแรงมาก เราเลยคิดว่าจะไม่เผาผีกันอีกแล้วครับ แต่เมื่อราว ๆ ห้าปีก่อน เรากลับได้รับการติดต่อผ่านตัวแทนของพวกเขา ถามว่าพอจะกลับมาเจรจาเรื่องเงื่อนไขสัญญากันอีกรอบได้ไหม"

"แล้วได้เจอกันอีกไหมครับ?"

"เปล่าครับ ท่านประธานของเราเป็นคนจัดการเรื่องนั้นเอง"

ผมพยักหน้ารับ

หัวหน้าทีมอันคลี่ยิ้มขื่น

"ขอโทษด้วยนะครับที่ต้องพูดถึงครอบครัวของคุณแบบนี้ แต่ถ้าเราจะมาเป็นครอบครัวเดียวกัน สักวันหนึ่งมันอาจเป็นเรื่องที่เราจำเป็นต้องจัดการ"

"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมเป็นคนถามเอง"

ถึงอย่างนั้น ผมก็อยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมพ่อแม่ของยูซึลโฮถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้น

แต่หัวหน้าทีมอันทำเพียงแค่ยิ้ม เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเปิดเผยข้อมูลเบื้องลึกไปมากกว่านี้ให้คนนอกรู้

"เพราะเรื่องราวในอดีตนั้น เราเลยไม่เคยคิดจะเซ็นสัญญากับคุณเลยครับ ก่อนที่คุณจะเข้าร่วมกับสตาร์แอคเตอร์สเมื่อปีที่แล้ว คุณไปคุยกับหลายค่าย แต่เราไม่ใช่หนึ่งในนั้น เราเลยทึกทักเอาว่าคุณก็คงไม่ได้สนใจอูยอนเหมือนกัน"

งั้นเหรอ?

'ยูซึลโฮไม่เคยคิดจะเข้าอูยอนเลยเหรอ?'

ในไดอารี่ไม่ได้เขียนถึงเรื่องนี้ ผมเลยไม่อาจรู้ได้แน่ชัด

'ยูซึลโฮรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ของเขากับอูยอนหรือเปล่านะ?'

ก็น่าจะรู้แหละ

ซึ่งนั่นยิ่งทำให้แปลกเข้าไปใหญ่

ทำไมเขาถึงไม่พยายามจะเข้าอูยอนล่ะ?

'ระบบการจัดการของที่นั่นเรียกได้ว่าอยู่ระดับท็อปเลยนะ'

อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นหนึ่งในสามบริษัทดูแลนักแสดงที่ใหญ่ที่สุดในวงการ

อียอนแจ อีจองฮยอน และเหล่าดาราดังมากมายที่ทรงอิทธิพลในเกาหลีต่างก็สังกัดอยู่ที่นั่น

อิทธิพลของค่ายนี้มหาศาลมาก

'ฉันเข้าสตาร์แอคเตอร์สเพราะต้องการอยู่ในที่ที่พ่อแม่เอื้อมไม่ถึง'

แต่ถ้ามีอูยอนอยู่... ค่ายที่เรียกได้ว่าดีกว่าค่ายขยะนั่นไม่รู้ตั้งกี่เท่า... ทำไมเขาถึงไม่เคยแม้แต่จะไปเจอพวกเขาล่ะ?

ผมเอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ในที่สุด

'อ้อ'

คำตอบมันซ่อนอยู่ในสิ่งที่หัวหน้าทีมอันพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว

"ที่อูยอน ทักษะการแสดงคือสิ่งที่เราให้ความสำคัญสูงสุดในการประเมินนักแสดงครับ"

แน่นอนสิ

'ยูซึลโฮไม่ได้แสดงเก่งอะไรขนาดนั้นนี่นา'

เมื่อนึกถึงนิสัยของเขาที่ผมได้รู้ผ่านไดอารี่ คำตอบก็ยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก

'เขาไม่ได้เป็นพวกหน้าด้าน'

ยูซึลโฮไม่ใช่คนประเภทที่จะพูดว่า 'ต่อให้ไม่ผ่าน แต่อย่างน้อยก็ขอลองไปเจอก่อนแล้วกัน'

ถ้ายูซึลโฮมีความมั่นใจในตัวเองสักหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของหนึ่งในสี่ของอูจุนซอ จะเกิดอะไรขึ้นนะ?

สิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้เลยก็คือ

เขาคงตัดขาดจากพ่อแม่ไปตั้งนานแล้ว

ขณะที่ผมกำลังจมอยู่ในความคิด หัวหน้าทีมอันก็วกกลับเข้าประเด็นหลักอย่างนุ่มนวล

"ดังนั้นตอนที่ผู้กำกับแบคติดต่อมา ผมเลยค่อนข้างแปลกใจครับ ไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะพิจารณาอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ด้วย"

"จริงอยู่ที่เมื่อก่อนผมค่อนข้างระวังตัวครับ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว"

ผมรีบคิดคำนวณตัวเลขในหัวอย่างรวดเร็ว

พอได้ข้อสรุป ผมก็ตัดสินใจว่าจะต้องพูดตรง ๆ

"หัวหน้าทีมครับ ผมจะขอพูดตามตรงเลยนะ ตอนนี้ผมต้องการบริษัทที่มีอำนาจมากพอจะยกเลิกสัญญากับค่ายปัจจุบันของผมก่อนกำหนด บริษัทแบบอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์น่ะครับ"

"นอกจากเราแล้ว ก็ยังมีบริษัทอื่นที่มีอิทธิพลระดับนั้นอีกเยอะไม่ใช่เหรอครับ?"

"นั่นก็จริงครับ แต่ที่นี่เป็นที่เดียวที่นักแสดงสามารถเป็นนักแสดงได้จริง ๆ"

หัวหน้าทีมอันจ้องมองผม

'ชิ'

'เขาดูออกหรือเปล่าวะว่าผมตอแหล?'

ผมไม่ได้มีจิตวิญญาณอันสูงส่งมอบให้การแสดงหรอก

พูดตามตรง ที่ผมย้ายค่ายก็เพราะอยากหาเงินให้ได้มากกว่านี้

แค่นั้นแหละ

แต่โดยสัญชาตญาณแล้ว ผมเข้าใจว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเขา

'ผู้ชายคนนี้หลงใหลในการแสดงไม่แพ้พวกนักแสดงเลย'

ในเมื่อเป็นแบบนั้น สิ่งที่ควรทำก็คือการเล่นไปตามบทต่อหน้าเขาก็พอ

"อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ต้องการนักแสดงที่ดี และผมก็ต้องการค่ายที่ดี ผมรู้อยู่แล้วว่าอูยอนเป็นค่ายที่ดี แต่คุณคงยังไม่แน่ใจว่าผมเป็นนักแสดงที่ดีหรือเปล่า"

ไม่ว่าเหตุผลในการย้ายค่ายของผมจะชอบธรรมแค่ไหน มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่บริษัทหนึ่งจะเตรียมเปิดศึกกับอีกบริษัท

และไม่ใช่แค่กับค่ายปัจจุบันของผม... พวกเขาอาจถึงขั้นตกเป็นเป้าสายตาของบริษัทอื่นอีกหลายแห่งด้วยเช่นกัน

ผมมีค่าพอจะแลกกับความยุ่งยากทั้งหมดนั่นจริง ๆ เหรอ?

เขาคงจะยังไม่ได้ตัดสินใจ

"แต่ความเป็นไปได้ก็ไม่ใช่ศูนย์ใช่ไหมล่ะครับ ถ้าความสนใจที่จะดึงผมเข้าสังกัดเป็นศูนย์เปอร์เซ็นต์จริง ๆ วันนี้คุณก็คงไม่มาที่นี่ ผมคิดว่าคุณแค่อยากมาเห็นผมด้วยตาตัวเองมากกว่า"

ผมค่อย ๆ โน้มตัวไปข้างหน้า ร่นระยะห่างระหว่างเราให้แคบลง

"งั้น..."

วินาทีที่เงาของผมสะท้อนอยู่ในดวงตาของหัวหน้าทีมอันอย่างชัดเจน ผมก็หงายไพ่ตายออกมา

"คุณคิดว่ายังไงล่ะครับ"

"ทีนี้คุณมั่นใจในตัวผมหรือยัง"