ตอนที่ 56

บทที่ 56

บางคนอาจจะรู้สึกทำตัวไม่ถูก หรือถึงขั้นไม่พอใจเมื่อเจอคำถามแบบนั้น

แต่คนที่ผมประเมินด้วยสัญชาตญาณไม่ใช่คนประเภทนั้น

ถ้าจะให้พูดก็คือ...

"ก็นะ ผมว่ามันน่าสนใจดีออกครับ"

ผู้จัดการทีมอันยิ้มละมุน

ไม่มีทีท่าเลยสักนิดว่าเขาจะไม่พอใจ

'อย่างที่คิดไว้เลย'

เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบให้ใครมาประจบประแจงพร้อมกับแสร้งทำตัวถ่อมตน

การสร้างความประทับใจให้คนที่เพิ่งเคยเจอกันมีอยู่หลายวิธี แต่วิธีที่เหมาะสมย่อมขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล

และสำหรับเขา วิธีนี้ได้ผล

'...รู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมจำลองสถานการณ์อะไรสักอย่างอยู่เลยแฮะ'

ผมรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาวูบหนึ่งที่ดันไปคิดหาวิธี "สปีดรัน" สำหรับใครสักคน แต่ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

ยังไงซะ ตอนนี้เขาก็คือคนที่ผมต้องทำให้ประทับใจให้ได้มากที่สุด

'ถ้าอย่างนั้นก็ต้องงัดทุกวิถีทางออกมาใช้'

ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยระวังไม่ให้ฟังดูเย่อหยิ่ง

"ค่อยยังชั่วหน่อยครับ แต่เรื่องธุรกิจของบริษัทจะปล่อยให้ขับเคลื่อนด้วยความสนใจเพียงอย่างเดียวไม่ได้ ผมเข้าใจดีครับว่าเรื่องนี้ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ โดยเฉพาะเมื่อมีเงินจำนวนมากเข้ามาเกี่ยวข้อง รบกวนนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับท่านประธานบริษัทแล้วค่อยติดต่อผมมาอีกทีนะครับ"

ผมแสดงความมั่นใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ราวกับว่าไม่มองตัวเลือกอื่นเลยนอกจากอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์

แน่นอนว่าถ้าอูยอนปฏิเสธ ผมก็จะเริ่มมองหาค่ายอื่นทันที

แต่ผมไม่ได้แสดงท่าทีแบบนั้นออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

'จะทำตัวร้อนรนเกินไปก็ไม่ได้เหมือนกัน'

ต่อให้อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์จะเป็นเหมือนผู้ช่วยชีวิตผมมากแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดนี่ก็คือการเจรจาธุรกิจที่ต้องได้ผลประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย

ผมต้องทำให้พวกเขารู้สึกอยากยื่นมือเข้ามาช่วย ขณะเดียวกันก็ต้องทำให้มั่นใจว่า พวกเขาจะไม่คิดว่าตัวเองเป็นทางเลือกเดียวที่ผมมี

"ถ้าอย่างนั้นผมจะรอนะครับ"

ผมทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการควบคุมสีหน้า น้ำเสียง และท่าทาง เพื่อสร้างความประทับใจให้ออกมาตรงตามที่ผมต้องการเป๊ะ ๆ

โชคดีที่แผนของผมดูเหมือนจะได้ผล

ผู้จัดการทีมอันยิ้มและพูดขึ้นมาว่า

"คุณซึลโฮ รู้อะไรไหมครับ?"

"ครับ?"

"อาจจะฟังดูแปลกนะครับ แต่ท่านประธานของเราบริหารบริษัทโดยใช้ความสนใจส่วนตัวเป็นหลักแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์เลยล่ะครับ"

"...?"

"แล้วเราจะติดต่อกลับไปเร็ว ๆ นี้นะครับ"

การเจรจาจบลงด้วยประโยคทิ้งท้ายที่ยากจะตีความ

หลังจากนั้น เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์โดยไม่มีการติดต่อใด ๆ จากผู้จัดการทีมอันเลย

'หรือว่าผมจะโดนปฏิเสธไปแล้ว?'

ระหว่างที่คิดแบบนั้น ผมก็เอาแต่พักผ่อนอย่างเต็มที่

ผมใช้เวลาทั้งวันไปกับการนอนดูซีรีส์อยู่บนโซฟา โดยเมินเฉยต่อเสียงร้องขอของฮยอนจินแกที่อยากให้ผมลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างเสียที

"ซึลโฮ ขืนเป็นแบบนี้นายได้เป็นแผลกดทับแน่ อย่างน้อยก็ช่วยขยับเปลี่ยนท่านอนบ้างเถอะ"

"ผมจัดการตัวเองได้น่า"

"นายไม่ได้ไปยิมมาหลายวันแล้วใช่ไหม กล้ามเนื้อนายจะฝ่อหมดแล้วนะ อยากให้ที่อุตส่าห์ปั้นหุ่นมาเสียเปล่าหรือไง"

"ถ้ามีเวลามาห่วงกล้ามเนื้อของเด็กอายุยี่สิบห้า เอาเวลาไปห่วงสุขภาพตัวเองก่อนเถอะครับ"

"...บางทีฉันก็หมั่นไส้นายจริง ๆ"

ไม่ว่าฮยอนจินแกจะถลึงตาใส่ผมหรือไม่ ผมก็ยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอทีวี

'ก็ไม่ใช่ว่าผมชอบใช้ชีวิตเป็นคนว่างงานแบบนี้หรอกนะ'

สมัยที่เป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ผมไม่เคยปล่อยเวลาให้เสียเปล่าแบบนี้เลย

เวลาที่ไม่มีงานในสำนักงาน ผมก็จะไปรับจ้างรายวันที่ไซต์ก่อสร้าง

'แต่ผมทำแบบนั้นในร่างของยูซึลโฮไม่ได้นี่สิ'

ถ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมาเพราะพยายามหาเงินแค่ไม่กี่บาท ความเสียหายคงจะมหาศาล

ในเมื่อจับพลัดจับผลูมาอยู่ในร่างนักแสดงแล้ว ผมก็ควรดูแลหน้าตากับรูปร่างเอาไว้ให้ดี

'พอมาคิดดูแล้ว วันนี้ไปยิมหน่อยก็คงดี'

ฮยอนจินแกไม่รู้หรอกว่าผมออกกำลังกายแบบบอดี้เวทอยู่ในห้องทุกวัน

ถึงอย่างนั้น การฝึกเวทเทรนนิ่งด้วยอุปกรณ์ของจริงมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ผมคิดว่ามันถึงเวลาที่ควรจะออกไปข้างนอกบ้างแล้ว

"งั้นเราไปยิมกันเลยไหมครับ"

"...! ดีเลย! ไปกันเดี๋ยวนี้เลย!"

พอผมพูดแบบนั้น ฮยอนจินแกก็ยิ้มแฉ่งเหมือนสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องที่กำลังดีใจ แล้วรีบคว้าเสื้อของผมไป

'เขาเริ่มทำตัวสมกับเป็นผู้จัดการขึ้นมาบ้างแล้วแฮะ'

แน่นอนว่าเสื้อผ้าที่เขาคว้ามาคือชุดสูท

ซึ่งไร้ประโยชน์สิ้นดีสำหรับคนที่กำลังจะไปยิม

ให้ตายเถอะ

"พี่ครับ เราจะไปออกกำลังกายกันนะ ใส่ชุดวอร์มน่าจะเข้าท่ากว่าชุดสูทไม่ใช่เหรอครับ"

"หา?"

ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังอุตส่าห์ชื่นชมความพยายามของเขา

ผมเลยเลือกใช้คำพูดดี ๆ เพื่อไม่ให้เขารู้สึกแย่

แต่ปฏิกิริยาของเขากลับแปลกไป

"อ-เอ่อ... บางทีถ้าเราเอาสูทไปด้วย อาจจะมีโอกาสได้ใส่มันก็ได้นะ..."

เจ้าสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องหัวเราะแห้ง ๆ

ผมจ้องมองเขาด้วยใบหน้านิ่งเฉย

"...ท-ทำไมถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ"

"บอกมาตามตรงเถอะครับ"

"ทำไมนายถึงทำแบบนี้อีกแล้วเนี่ย... รู้ตัวไหมว่าเวลาที่นายเป็นแบบนี้นายน่ากลัวขนาดไหน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันในวัยนี้คงต้องได้ใส่ผ้าอ้อมเพราะนายแน่ ๆ"

"พูดมาก่อนที่ผมจะฉีกผ้าอ้อมนั่นทิ้ง พี่มีแผนอะไรกันแน่"

ผมจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาดุดัน

ฮยอนจินแกตัวสั่น ก่อนจะยอมสารภาพออกมาในที่สุด

"เอ่อ... ผู้อำนวยการชินสั่งให้ฉันพานายเข้าไปหาน่ะ..."

อา ผู้อำนวยการชินอีกแล้ว

ความเหนื่อยหน่ายอย่างถึงที่สุดทำให้ผมขมวดคิ้ว

คำแก้ตัวอย่างลนลานตามมาติด ๆ

"ฉันคิดว่านายคงจะเกลียดแน่ ๆ ถ้าฉันพูดถึงผู้อำนวยการชิน!"

"พี่ก็เลยโกหกเหรอครับ"

"มันจะเป็นเรื่องโกหกก็ต่อเมื่อเราไม่ได้ไปยิมเลยต่างหาก! ถ้าเราแวะไปบริษัทก่อนแล้วค่อยไปยิม แบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องโกหกสักหน่อย!"

"ว้าว เดี๋ยวนี้พี่ต้มตุ๋นเป็นแล้วเหรอครับ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ"

พอผมปรบมือให้ เขากลับไหล่ลู่คอตกเหมือนกระดาษชำระเปียกน้ำ

"ช่วยผ่อนปรนให้ฉันหน่อยเถอะซึลโฮ... เขาถามหามาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ฉันพยายามถ่วงเวลาสารพัดวิธีแล้ว บอกเขาว่านายลำไส้อักเสบบ้างละ บอกว่าติดต่อนายไม่ได้บ้างละ แต่เขาบอกว่าถ้าวันนี้ฉันพานายไปไม่ได้ ฉันจะโดนไล่ออกไปด้วย"

"ถ้าร้ายแรงขนาดนั้น พี่ก็ควรบอกกันตรง ๆ สิครับ"

ผมไม่ได้เป็นพวกโรคจิตไร้ความรู้สึกสักหน่อย

เขาคิดว่าผมจะเมินเฉยบริษัทไม่ว่าผู้จัดการของตัวเองจะเป็นตายร้ายดียังไงงั้นเหรอ

'เขาเห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย'

ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก

"ไปกันเถอะครับ"

"น-นายจะไปบริษัทจริงเหรอ"

"ทำไมล่ะครับ หรือพี่อยากโดนไล่ออก"

"ไม่อยาก! ไปกันเถอะ!"

ฮยอนจินแกรีบลนลานออกจากห้องไป

ผมเดินตามเขาไปอย่างไม่รีบร้อนพลางคิดในใจ

'ผมปล่อยเรื่องนี้ให้ยืดเยื้อมานานพอแล้ว'

ในมุมมองของบริษัท ก็จริงอยู่ที่พวกเขาคงทนดูนักแสดงนั่ง ๆ นอน ๆ ไปตลอดไม่ได้ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้

ทั้งงานโฆษณา ทั้งโปรเจกต์ใหม่... ข้อเสนอต่าง ๆ กองเป็นภูเขาเลากา

แน่นอนว่าพวกเขาคงไม่พอใจที่ผมเอาแต่นิ่งเฉยไม่ยอมขยับตัวทำอะไรเลย

'ผมจะมารอรับสายจากอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ตลอดไปไม่ได้หรอก'

ตอนนี้ลองไปฟังสิ่งที่ผู้อำนวยการชินจะพูดก่อนดีกว่า

แล้วค่อยเอาค่ายอื่นมาพิจารณาดูอีกที

* * *

ผู้อำนวยการชินซึงอิมมักจะคิดอยู่เสมอว่า

'พวกเขาจะไปหาคนเก่งแบบฉันได้จากที่ไหนอีก'

เขาประเมินตัวเองไว้สูงลิ่วจากใจจริง

เวลาที่เขาทุ่มเททำงานหนักเพื่อบริษัท เขาก็จะเอ่ยปากชมตัวเองว่า

"ไม่มีพนักงานคนไหนดีเท่าฉันอีกแล้ว"

และเวลาที่เขาเลือกผลประโยชน์ของตัวเองก่อนบริษัท เขาก็ยังคงชมตัวเองอีกว่า

"นี่สิถึงจะเรียกว่าคนทำงานมืออาชีพ"

ตามหลักการแล้ว งานของผู้อำนวยการชินคือการปั้นนักแสดงในค่ายให้โด่งดังเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท

แต่เขากลับทำพฤติกรรมสวนทางกับหลักการนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทำไมน่ะเหรอ

'ก็เพราะถ้าฉันประสบความสำเร็จ บริษัทก็ย่อมประสบความสำเร็จไปด้วยไงล่ะ'

แบบนี้มันต่างจากการมีทัศนคติของคนเป็นเจ้าของบริษัทตรงไหนกันล่ะ

คนในวงการบางคนตราหน้าเขาว่าเป็น 'ขยะ'

แต่ถ้าให้พูดตามตรง บางครั้งเขาก็แอบชอบคำด่าเหล่านั้นด้วยซ้ำ

'มันทำให้ฉันดูเป็นคนที่เด็ดขาดและเลือดเย็นดี'

สิ่งที่เขาไม่เข้าใจเลยก็คือ ทำไมผู้คนถึงดึงดันจะมองเขาเป็นคนเลวร้ายขนาดนั้น

'พูดกันตามความเป็นจริง มีใครบ้างไม่นึกถึงผลประโยชน์ของตัวเองก่อน'

ใครที่ไม่ทำแบบนั้นก็แค่ไอ้โง่เท่านั้นแหละ

และถ้าลองดูที่ผลลัพธ์...

'สิ่งที่ฉันทำเคยสร้างความเสียหายให้บริษัทด้วยหรือไง'

เหล่าคนดังที่เขาชักใยอยู่ยังคงจ่ายค่าคอมมิชชันให้อย่างว่าง่าย

บริษัทจึงยังคงทำกำไรต่อไปได้เพราะแบบนั้น

ยูซึลโฮคือตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบ

ถ้าผู้อำนวยการชินไม่ปล่อยข่าวลือแย่ๆ เกี่ยวกับอีกฝ่ายไปทั่วทั้งวงการ ค่ายเล็กๆ อย่างสตาร์แอคเตอร์สจะรั้งตัวยูซึลโฮไว้ได้นานกว่าหนึ่งปีจริงๆ หรือ

'ฉันก็แค่ลดมูลค่าของหมอนั่นลงให้เหมาะสมกับบริษัทก็เท่านั้น'

ผู้อำนวยการชินเชื่อแบบนั้นจากใจจริง

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่รู้สึกผิดต่อยูซึลโฮเลยแม้แต่น้อย

และไม่มีวี่แววของความสำนึกผิดเลยสักนิด

เขาเอาตัวรอดอยู่ในวงการบันเทิงมานานพอๆ กับยูซึลโฮ

แต่เขากลับไม่เคยได้ยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์เลยสักครั้ง

บทบาทนั้นตกเป็นของพวกคนดังเสมอ

ผู้อำนวยการชินต่างหากคือคนที่ช่วยให้คนดังได้รับความรักจากสาธารณชนและอยู่ในวงการได้อย่างยาวนาน

ทว่ากลับไม่มีใครเคยรับรู้ถึงผลงานของเขาเลย

'ตอนที่ยังหนุ่ม ฉันเคยอิจฉาพวกมันนะ'

แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว

ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

'ฉันอยากให้พวกคนดังในความดูแลของฉันได้รับความรัก'

เขาไม่ได้โกหก

เขาต้องการแบบนั้นจากใจจริง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาต่างหากที่เป็นคนคอยชักใยพวกคนดังซึ่งเป็นที่รักเหล่านั้น

ยามใดที่เขามองดูคนดังที่ยอมทำตามคำสั่ง อำนาจที่มีอยู่ในมือก็ทำให้เขารู้สึกมัวเมา

'เพื่อทำให้ยูซึลโฮกลายเป็นคนแบบนั้น ฉันต้องบดขยี้เขาให้มากกว่านี้'

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำลายยูซึลโฮให้ย่อยยับ

เขาแค่ต้องการให้ยูซึลโฮประสบความสำเร็จด้วยความช่วยเหลือของผู้อำนวยการชิน

ไม่ใช่ก้าวหน้าได้ด้วยตัวเองเพราะความโชคดี

ก๊อก ก๊อก

"ผู้อำนวยการครับ ยูซึลโฮมาถึงแล้วครับ"

เมื่อได้ยินเสียงรายงานจากด้านนอก ผู้อำนวยการชินก็ตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า

"ให้เข้ามาเลย"

เขายืนอยู่ภายในโซนซ้อมกอล์ฟในร่มสุดหรูที่สร้างไว้มุมหนึ่งของห้องทำงาน

มีตาข่ายขึงปิดผนังด้านหนึ่งเอาไว้

พื้นห้องปูด้วยพรมซ้อมกอล์ฟ

ถุงกอล์ฟตรงมุมห้องมีไม้เหล็กและไดรเวอร์จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

ภาพตรงหน้าแทบจะตะโกนออกมาว่า

'นี่มันค่ายนักแสดงหรือบริษัทกอล์ฟกันแน่เนี่ย'

"สวัสดีครับ"

ครู่ต่อมา ยูซึลโฮก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้จัดการของเขา

ผู้อำนวยการชินจงใจไม่มองหน้าพวกเขาพลางเอ่ยว่า

"มากันแล้วเหรอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

"นั่นสิครับ"

"นั่งกันตรงไหนก็ได้เลย"

เขาถือไม้กอล์ฟแสร้งทำเป็นซ้อมวงสวิง ขณะลอบสังเกตทั้งคู่ผ่านหางตา

ยูซึลโฮดูอารมณ์ดีอย่างน่าประหลาดขณะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

ฮยอนจินแกยืนอยู่ข้างโซฟา คอยสังเกตบรรยากาศในห้อง

"ที่ฉันเรียกนายมาวันนี้ก็คือ..."

"ฮยอง ไม่นั่งเหรอครับ"

น้ำเสียงร่าเริงดังแทรกเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ผู้อำนวยการชินหันขวับไปมองอย่างลืมตัว

ยูซึลโฮกำลังตบที่นั่งข้างตัวพลางมองไปทางฮยอนจินแก

"มานั่งสิครับ"

"ม... ไม่เป็นไรครับ"

ใบหน้าของฮยอนจินแกซีดเผือดลงในทันที

หลังจากลอบสังเกตปฏิกิริยาของผู้อำนวยการชิน เขาก็ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ทำไมล่ะครับ ผู้อำนวยการชินบอกให้นั่ง เราก็ควรทำตามเขาสิครับ"

ยูซึลโฮตบที่นั่งอีกครั้งด้วยท่าทีนิ่งเฉย

ฮยอนจินแกที่แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อจำใจนั่งลงข้างเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"อ่า ขอโทษครับ"

หลังจากฮยอนจินแกนั่งลง ยูซึลโฮก็หันไปหาผู้อำนวยการชินแล้วฉีกยิ้ม

"ผมเผลอขัดจังหวะไปหน่อย ฮยองเขาไม่ยอมทำตามที่ผู้อำนวยการสั่งน่ะครับ ฮ่า ๆ! เชิญพูดต่อเลยครับ"

ผู้อำนวยการชินสะดุ้งกับท่าทีสบาย ๆ ของอีกฝ่าย

'...นี่มันอะไรกันวะเนี่ย'

ความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบายคืบคลานเข้าเกาะกุมจิตใจของเขา