ตอนที่ 57

บทที่ 57

ผู้อำนวยการชินฝืนเมินความรู้สึกประหลาดที่อธิบายไม่ถูก แล้วตั้งท่าอีกครั้ง

"ซึลโฮ"

"ครับ?"

"นายรู้ไหมว่าทำไมกอล์ฟถึงยาก?"

ผู้อำนวยการชินถือไม้กอล์ฟในมือแล้วค่อย ๆ วาดวงสวิง

ขวับ

เสียงแหลมของหัวไม้แหวกอากาศดังก้องไปทั่วห้องทำงาน

ผู้อำนวยการชินดื่มด่ำกับบรรยากาศที่เงียบสงัดลงในพริบตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"นายต้องตีลูกไปให้ตรง พลาดแค่นิดเดียวก็พังหมดแล้ว จะตีได้ไกลแค่ไหนก็ไม่สำคัญ เพราะเป้าหมายที่ลูกต้องไปมันถูกกำหนดไว้ชัดเจนอยู่แล้ว"

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมันถึงยากมาก

แต่ในขณะเดียวกัน...

"นั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงง่ายเหมือนกัน ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่นายต้องทำก็แค่หาเส้นทางให้เจอแล้วตีออกไปให้ตรง นายจำที่ฉันบอกตอนเราเจอกันเมื่อปีที่แล้วได้ไหม?"

ว่าเขาจะเป็นคนนำทางเด็กหนุ่มไปตามเส้นทางที่ถูกต้องเอง

เพราะฉะนั้นอย่าคิดวอกแวกทำเรื่องอื่น

'ตอนนั้นยูซึลโฮมีปฏิกิริยายังไงนะ?'

ผู้อำนวยการชินยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงความทรงจำนั้น

เขาจำได้ว่าซึลโฮพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายตอนที่ถูกบอกว่า จากนี้ไปสิ่งที่ต้องทำก็แค่เชื่อฟังเขาเท่านั้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเบิกบานใจที่มาพร้อมกับความทรงจำ ผู้อำนวยการชินก็จัดท่าทางการยืนของตัวเองใหม่

"จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย นายแค่ต้องฟังฉัน ไม่ต้องสงสัย ไม่ต้องตั้งคำถาม แค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอ"

เพราะนั่นเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาได้ผลลัพธ์ที่ดี

ผู้อำนวยการชินกล่าวอ้างอย่างหน้าไม่อายด้วยความภาคภูมิใจว่า ซีรีส์ยอดฮิตอย่าง 'อาวร์สเปซ' ประสบความสำเร็จได้ก็เพราะเขาทุ่มเทผลักดันอย่างหนัก

"มีตัวอย่างให้เห็นขนาดนี้แล้ว ถ้านายยังไม่ยอมฟังฉันอีก? ถ้าอย่างนั้น..."

เขาค่อย ๆ ยกไม้กอล์ฟขึ้นในท่าแบ็คสวิง

"ก็แสดงว่านายคงอยากจะพังไม่เป็นท่าสินะ"

จากนั้นก็หวดวงสวิงอย่างแรง

ขวับ

พร้อมกับเสียงลมตัดอากาศที่ฟังดูน่าหวาดหวั่น น้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้อำนวยการชินก็กดดันบรรยากาศในห้องให้หนักอึ้ง

"สรุปว่า... นายอยากจะพัง หรือนายจะยอมฟังฉัน"

ผู้อำนวยการชินค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อรอฟังคำตอบ

'ให้ตายเถอะ เมื่อกี้จังหวะโคตรเป๊ะเลย'

เขาชื่นชมมาดอันน่าเกรงขามของตัวเอง พลางพยายามกลั้นมุมปากไม่ให้ยกยิ้มขึ้นมา

'ป่านนี้หมอนั่นคงกลัวจนหัวหดแล้วมั้ง'

ยูซึลโฮที่เขารับมือมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นคนขี้ขลาดและหัวอ่อนยอมคนแบบสุด ๆ

'ถ้าฉันเกิดมามีหน้าตา รูปร่าง และชาติตระกูลแบบนั้นล่ะก็ ฉันคงใช้ประโยชน์จากมันได้ดีกว่านี้เป็นสิบเท่าแล้ว'

แต่ในบรรดาคนตั้งมากมาย ไอ้เด็กไม่ประสีประสาอย่างหมอนั่นกลับเกิดมาพร้อมกับความโชคดีทั้งหมดบนโลกนี้เสียได้

บางครั้งมันก็น่าหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวหงออยู่ตลอดเวลา ทั้งที่เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยแท้ ๆ

แต่ในขณะเดียวกัน นั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกถูกใจเช่นกัน

เหมือนกับฮยอนจินแก ยูซึลโฮเป็นคนขี้ขลาดที่ยอมทำตามคำพูดของเขาอย่างว่าง่ายทุกเรื่อง

'แต่ทำไมถึงไม่ตอบล่ะ'

'กลัวขนาดนั้นเลยหรือไง'

รออยู่นานแค่ไหนก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

ผู้อำนวยการชินจึงลืมตาขึ้น

พอหันหน้าไปมอง เขาก็เห็นฮยอนจินแกกำลังเหงื่อแตกพลั่ก ส่วนยูซึลโฮนั่งหลับตาพริ้มเหมือนกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด

"...?"

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้อำนวยการชินถึงกับประมวลผลภาพตรงหน้าไม่ทันจนต้องกะพริบตาปริบ ๆ อยู่หลายครั้ง

ส่วนฮยอนจินแกที่คอยลอบสังเกตปฏิกิริยาของผู้อำนวยการชินอย่างกระวนกระวายก็รีบกระทุ้งสีข้างซึลโฮทันที

จึก จึก

"อืม? หืม?"

ยูซึลโฮสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะรีบยกมือขึ้นเช็ดมุมปากตัวเองอย่างรวดเร็ว

ถึงตอนนั้น ผู้อำนวยการชินถึงเพิ่งตระหนักได้ว่ายูซึลโฮไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่คำเดียว

"แก... นี่แกกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่"

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนอารมณ์ร้ายอย่างผู้อำนวยการชินฟิวส์ขาด

ตลอดหลายปีที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในวงการบันเทิง เขาเคยต้องทนรับความอัปยศอดสูมาแล้วทุกรูปแบบ

แต่ไม่เคยเลย... ไม่เคยมีสักครั้ง... ที่เขาจะถูกศิลปินในสังกัดตัวเองเมินใส่ซึ่งหน้าแบบนี้

"เห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง แกกล้าดียังไง..."

น้ำเสียงของผู้อำนวยการชินกดต่ำลงอย่างน่ากลัว

มันน่ากลัวกว่าตอนตะคอกใส่หลายเท่า

ฮยอนจินแกหน้าซีดเผือดราวกับรู้ซึ้งว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น

เขาสั่นเทาอย่างหนักจนเห็นได้ชัดว่าแทบจะหายใจไม่ออก

แต่ผิดกับเขา ยูซึลโฮกลับ...

"หา? เปล่าซะหน่อย ช่วงนี้ผมแค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ"

เขายิ้มทะเล้นจนตาหยีเป็นสระอิ

"ขอโทษทีครับ อย่าอารมณ์เสียไปเลย ว่าแต่เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ"

ท่าทางยิ้มระรื่นไม่ดูตาม้าตาเรือนั้นแฝงไปด้วยความจงใจทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

และผู้อำนวยการชินก็ไม่ได้โง่พอที่จะดูไม่ออก

"เหอะ!"

ร่างของเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

"ฉันคงตามใจแกมากไปสินะ ดูสิว่าแกปีนเกลียวขนาดไหนแล้ว ซีรีส์ดังเปรี้ยงขึ้นมาเรื่องเดียว ก็คิดว่าชีวิตนี้จะพุ่งทะยานไปได้ตลอดเลยงั้นสิ"

"แหม มันก็พุ่งขึ้นมานิดนึงจริง ๆ นี่ครับ"

"...ยูซึลโฮ"

"เอ้า ก็คุณเป็นคนถามเองนี่ครับ"

ซึลโฮประท้วงพลางเบะปากราวกับตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม

จากนั้นเขาก็หันไปมองฮยอนจินแกราวกับจะขอให้ช่วยเข้าข้าง

แต่ฮยอนจินแกกลับเอาแต่จ้องตรงไปข้างหน้าเขม็ง ท่าทางเหมือนไม่อยากจะเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเด็ดขาด

"โห ไม่มีใครอยู่ข้างผมเลยสักคน"

พอซึลโฮทำหน้าผิดหวัง ผู้อำนวยการชินก็แสยะยิ้มเยาะ

"ตื่นซะที ยูซึลโฮ ฉันอดทนกับความอวดดีของแกได้จำกัดนะ ตอนนี้คงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเป็นของแกเลยใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าค่ายต้นสังกัดเลิกดันแกเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จบ นั่นแหละคือสถานะที่แท้จริงของแก"

"นั่นแหละครับที่ผมเพิ่งพูดไป ไม่มีใครอยู่ข้างผมเลยสักคน"

ซึลโฮถอนหายใจด้วยสีหน้าไม่แยแส

"ผู้จัดการคนเดียวของผมก็เอาแต่หนีจากกองถ่ายไปเก็บลูกกอล์ฟให้คุณ ค่ายต้นสังกัดที่เดียวของผมก็ขู่ว่าจะเลิกดันถ้าผมไม่ยอมทำตาม ชีวิตนี่มันมืดหม่นจริง ๆ"

"พอได้แล้ว รับงานเรื่องต่อไปที่ฉันเลือกให้ซะ ฉันจะนัดประชุมกับทีมผู้สร้างให้ ไปหาซื้อชุดสูทมาใส่เตรียมไว้ด้วยล่ะ"

ผู้อำนวยการชินหันหลังให้ราวกับไม่อยากจะสนทนาต่ออีกแล้ว

ดูเหมือนศักดิ์ศรีของเขาจะถูกหยามเพียงแค่ต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนแบบนี้

"พาตัวมันออกไปที จินแก"

"ครับ"

ฮยอนจินแกที่เอาแต่ยืนทื่อเป็นเฟอร์นิเจอร์มาตลอดเวลารีบกระวีกระวาดตอบรับทันที

เมื่อเห็นเขาทำตัวราวกับหมาแสนเชื่องของผู้อำนวยการชิน ยูซึลโฮก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

'...หึ'

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างชัดเจนขนาดนั้น ในที่สุดผู้อำนวยการชินก็สติขาดผึง

"ไอ้เด็กเวรจองหอง!! แกคิดว่ากำลังหัวเราะเยาะใครอยู่วะ?!"

โครม!!!!

ผู้อำนวยการชินที่อุตส่าห์ข่มความโกรธมาได้จนถึงเมื่อครู่ขว้างไม้กอล์ฟออกไปสุดแรง

มันพลาดเป้ายูซึลโฮไปฟาดเข้ากับโต๊ะแทนจนเกิดเสียงดังสนั่น

"เหวอ! ผู้อำนวยการครับ! จ-ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ!!"

เมื่อเห็นเขาเดือดดาลขนาดนั้น ฮยอนจินแกก็รีบเข้าไปห้ามอย่างลุกลี้ลุกลน

"ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย! ถ้าจะดูถูกใคร ก็หัดดูตาม้าตาเรือซะบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร!!!"

"อูย น่ากลัวจังเลยครับ"

ยูซึลโฮเกาะผู้จัดการของตัวเองไว้ด้วยสีหน้าที่ไม่ได้ดูหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ท่าทางนั้นยิ่งทำให้ผู้อำนวยการชินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเข้าไปใหญ่

เขาเริ่มคว้าทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือแล้วขว้างปาไปทั่วห้อง

ฮยอนจินแกผู้น่าสงสารที่ติดอยู่ตรงกลางได้แต่ร้องไห้น้ำตาซึม อ้อนวอนให้ทั้งสองคนหยุด

แต่ก็ไม่มีใครยอมหยุด

พลั่ก!!

"โอ๊ย! ต้นขาผม!"

ยูซึลโฮหลบที่เขี่ยบุหรี่ที่ลอยละลิ่วมาไม่พ้น จึงโดนกระแทกเข้าอย่างจังจนร้องลั่นออกมา

"ผมบาดเจ็บแล้วครับ เจ็บจังเลย ผมแสดงต่อไม่ไหวแล้ว ผมกำลังจะตาย"

"งั้นก็ตาย ๆ ไปซะ ไอ้เด็กเวร!!!"

ผู้อำนวยการชินตวาดลั่นใส่ยูซึลโฮที่กำลังแกล้งทำเสียงสะอึกสะอื้น

"แกคิดว่าฉันฆ่าแกไม่ได้หรือไง?! ฉันฆ่าแกทิ้งตอนนี้เลยยังได้! ฮะ?!"

"ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะครับ ผู้อำนวยการ!!"

ดวงตาของผู้อำนวยการชินแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาดิ้นรนอย่างเกรี้ยวกราดในขณะที่ฮยอนจินแกพยายามรั้งตัวเขาไว้สุดชีวิต

ระหว่างที่ผู้อำนวยการชินเอาแต่ตะโกนซ้ำ ๆ ว่าจะฆ่าเขา ยูซึลโฮ... ที่ยังคงเอามือปิดหน้าและแกล้งทำเป็นบีบน้ำตา ก็ถามแทรกขึ้นมาดื้อ ๆ ว่า

"แต่ถ้าผู้อำนวยการฆ่าผม แล้วโปรเจกต์ต่อไปจะทำยังไงล่ะครับ"

"ว่าไงนะ!"

"ไม่สิ เอาจริง ๆ นะครับ มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ"

ยูซึลโฮลดมือที่ปิดหน้าอยู่ออก

สีหน้าที่เผยให้เห็นภายใต้มือนั้นไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย

มันเป็นสีหน้าที่ดูเบื่อหน่าย

"ผู้อำนวยการจะทำยังไงถ้าผมปฏิเสธไม่รับโปรเจกต์ต่อไป คุณจะจัดการนัดหมาย ซื้อสูทให้ผม หรือทำอะไรก็ตามใจชอบเถอะ แต่ถ้าสุดท้ายผมบอกว่าไม่ มันก็จบแค่นั้นไม่ใช่เหรอครับ คุณควรจะพยายามโน้มน้าวผมสิ ไม่ใช่มาข่มขู่แล้วก็ขว้างปาข้าวของใส่กันแบบนี้... พูดตามตรงมันไร้สาระชะมัด นี่คุณคิดว่าผมเป็นพวกยอมคนง่าย ๆ ขนาดไหนกันเนี่ย"

เขาตบปัดฝุ่นออกจากชุดสูทที่ยับยู่ยี่สองสามที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ความเหนื่อยหน่ายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ราวกับกำลังจะบอกว่าเลิกเล่นเกมบ้า ๆ นี่ได้แล้ว

"ในสัญญาของเราไม่ได้ระบุไว้ว่าผมต้องรับงานกี่เรื่อง พูดตามตรงนะ ถึงผมจะไม่ทำอะไรเลยจนกว่าสัญญาจะหมดอายุ ผมก็ไม่มีความผิดทางกฎหมาย มองจากมุมไหนคุณนั่นแหละที่จะซวย ทำไมคุณถึงไม่มองสถานการณ์ตามความเป็นจริงบ้างล่ะครับ"

"เหอะ! แกคิดว่าฉันจะซวยแค่เพราะไอ้กระจอกอย่างแกเลิกรับงานหรือไง"

"อย่างน้อยที่สุด คุณก็คงลำบากเวลาต้องไปสู้หน้าพวกคนที่เริ่มเดินหน้างานโดยใช้ชื่อผมไปแล้ว คุณบอกทีมงานสร้างกับนักลงทุนของโปรเจกต์ต่อไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าจะประเคนยูซึลโฮให้ในราคาถูกแสนถูกน่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดอันราบเรียบนั้น แม้แต่ในตอนที่กำลังเดือดดาล ผู้อำนวยการชินก็ยังถึงกับชะงัก

เขารู้สึกอับอายราวกับถูกแฉเจตนาที่แท้จริง

และเพื่อกลบเกลื่อนความจริงข้อนั้น เขาจึงยิ่งขึ้นเสียงดังกว่าเดิม

"แล้วแกต้องการอะไร! แกคิดว่าฉันจะอ้อนวอนแกงั้นเหรอ หา! แกรอให้ฉันพูดว่า 'ได้โปรดรับงานนี้เถอะครับ คุณซึลโฮ' หรือไง แกเนี่ยนะ! จะบ้าเรอะ!"

"เปล่าครับ ผมกำลังรออย่างอื่นอยู่ต่างหาก"

ซึลโฮพูดด้วยสีหน้าที่ดูราวกับเบื่อหน่ายเต็มทน

ไม่ว่าผู้อำนวยการชินจะตะคอกถามว่าสิ่งนั้นคืออะไรอีกกี่หน ก็ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมา

มันเป็นท่าทีสงบนิ่งและเมินเฉย ราวกับคนที่เชื่อว่าการสนทนามีไว้สำหรับผู้มีอารยะเท่านั้น

'เฮอะ'

ความเย็นชาในสีหน้านั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากท่าทีซื่อบื้อขี้เล่นที่เขาแสดงออกเมื่อครู่

การเปลี่ยนแปลงนั้นกะทันหันเสียจนดูผิดธรรมชาติ

แม้แต่ในสายตาของผู้อำนวยการชิน... ชายผู้ผ่านการพบปะนักแสดงมาแล้วนับไม่ถ้วน... มันก็ยังเป็นกลิ่นอายที่น่าตื่นตะลึง

'ฉัน... ฉันควรจะพูดอะไรดี...'

ขณะที่ผู้อำนวยการชินกำลังสรรหาคำพูด เสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์ก็ดังทำลายความเงียบในห้องทำงาน

ครืด...

ยูซึลโฮหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เขาเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่มองหน้าจอ

จากนั้น เขาก็กดรับสายโดยไม่คิดจะขออนุญาตใคร

"ฮัลโหลครับ"

ซึลโฮรับฟังปลายสายเงียบ ๆ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ โค้งขึ้น

"ครับ อืม... นั่นเป็นข่าวที่ผมรอฟังอยู่พอดีเลย"

รอยยิ้มสว่างไสวบนใบหน้าของเขาทำเอาผู้อำนวยการชินถึงกับผงะ

นั่นก็เพราะซึลโฮกำลังมองตรงมาที่เขาขณะที่ยิ้มไปด้วย

และในขณะที่การกระทำนั้นทำให้เขาชะงักงัน...

"ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

พูดจบ ซึลโฮก็วางสาย

"นี่แก อะไร—"

"ผู้อำนวยการครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ"

"ว่าไงนะ"

คำบอกลากะทันหันนั่นปล่อยให้ทั้งผู้อำนวยการชินและฮยอนจินแกได้แต่อ้าปากค้างด้วยความงุนงง

"ผมทนอยู่ในที่โสมมแบบนี้มานานเกินไปแล้ว รู้สึกสงสารตัวเองเลยที่ต้องทนมาตลอด ผมไม่ได้รู้สึกผิดอะไรกับพวกคุณสองคนเป็นพิเศษหรอกนะ งั้นก็ ลาก่อนครับ"

"เฮ้ย! แกจะไปไหน?! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!"

"ซึลโฮ เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยว คุยกันก่อน"

ซึลโฮเมินผู้อำนวยการชินในทันที

แต่เขาก็ยอมหยุดเดินเมื่อได้ยินคำพูดของฮยอนจินแก

"เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ใครโทรมา"

ซึลโฮจ้องมองดวงตาที่สั่นไหวด้วยความกังวลของผู้จัดการอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ขอโทษนะฮยอง ผมก็อยากจะอธิบายอยู่หรอก แต่จากนี้ไปผมพูดอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีทนายอยู่ด้วย"

"ว่าไงนะ"

"ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

พูดจบ ยูซึลโฮก็ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องไป

ชายสองคนที่กำลังยืนอึ้งเพิ่งจะเริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็ในอีกหลายนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาถูกเรียกตัวไปที่ห้องประธานบริษัท

"ไอ้พวกบ้าเอ๊ย!!!"

ประธานบริษัทที่กำลังเดือดดาลปาปึกเอกสารหนาเตอะใส่พวกเขา

"พวกแกดูแลไอ้เด็กนั่นประสาอะไร เรื่องมันถึงได้ลงเอยแบบนี้ฮะ?!!!"