ตอนที่ 59

บทที่ 59

ผู้อำนวยการชินไม่ยอมถอย

'ยูซึลโฮ... แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง?'

เหตุผลเดียวที่บริษัทอย่างอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์หันมาสนใจคนอย่างเขา ก็เป็นเพราะซีรีส์เรื่อง 'อาวร์สเปซ'

และคนที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนั้นดังเป็นพลุแตกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวเขาเอง

'ฉันเป็นคนเจรจากับพวกนักลงทุน เป็นคนสร้างกระแสจากเหตุการณ์ปาไข่ แถมยังเป็นคนจัดการดูแลพวกนักแสดงอีก!'

ด้วยความโกรธที่สุมอก ผู้อำนวยการชินจึงทำใจปล่อยตัวยูซึลโฮไปง่าย ๆ ไม่ลง

หากหมอนั่นออกไป ค่ายของพวกเขาก็จะไม่เหลือดาราคนไหนที่พอจะเอาไว้เชิดหน้าชูตาได้อีก

"พวกเรายอมความไม่ได้เด็ดขาด ฟ้องกลับไปเลยสิ!"

"ว่าไงนะ?"

ด้วยความคิดที่ว่า 'ถ้าฉันไม่ได้ยูซึลโฮมา ก็จะทำลายมันให้ย่อยยับ' ผู้อำนวยการชินจึงคำรามออกมา

"นี่คุณไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้จริง ๆ ใช่ไหม? ถ้าคลิปพวกนั้นหลุดไปถึงมือสื่อ พวกเราจบเห่แน่ ลืมเรื่องยูซึลโฮไปได้เลย... ศิลปินทุกคนที่ยังอยู่จะแห่กันมาขอยกเลิกสัญญา คุณมั่นใจเหรอว่าจะรับมือไหวน่ะ?"

"นั่นมันปัญหาของคุณในฐานะประธานบริษัทต่างหาก! แล้วบริษัทจะเจ๊งมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วย? ผมก็แค่เปลี่ยนงานใหม่"

พูดตามตรง มีบริษัทตั้งมากมายที่ยินดีจะดึงตัวผู้อำนวยการชินไปร่วมงาน

"คุณพูดแบบนั้นกับผมได้ยังไง..."

ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้าประธานบริษัทที่กำลังตกตะลึง ผู้อำนวยการชินก็ยังคงหน้าด้านไม่สะทกสะท้าน

"คุณเป็นหนี้บุญคุณผมที่ช่วยปั้นบริษัทนี้มาตั้งหลายปี ช่างเถอะ ผมจัดการเรื่องนี้เองก็ได้"

ว่าแล้ว ผู้อำนวยการชินก็เดินทางไปที่สำนักงานใหญ่ของอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เพียงลำพัง

เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงเปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงในโทรศัพท์มือถือเอาไว้

และเพื่อป้องกันกรณีที่โทรศัพท์อาจจะถูกยึดไป เขาจึงเหน็บปากกาหมึกซึมที่มีเครื่องบันทึกเสียงซ่อนไว้ที่กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกด้วย

กริ๊ก

หลังจากเปิดเครื่องบันทึกเสียงในปากกา ผู้อำนวยการชินก็ก้าวเข้าไปในตึกอย่างมั่นใจ

"ขอโทษนะคะ ขอทราบชื่อด้วยค่ะ"

ผู้อำนวยการชินกัดฟันกรอดใส่พนักงานต้อนรับที่สุภาพเกินความจำเป็น

"ฉันมาจากสตาร์แอคเตอร์ส ขอคุยกับคนที่ชื่อหัวหน้าทีมอันจินแบหน่อย เป็นเรื่องด่วน รีบจัดการให้ที"

เขาร้องขอให้ดำเนินการทันทีอย่างร้อนใจ พร้อมระบุชื่อที่เขาเห็นในเอกสารส่งพัสดุ

เขาถึงขั้นเตรียมใจมาอาละวาดกลางล็อบบี้แล้วด้วยซ้ำหากอีกฝ่ายพยายามจะไล่เขากลับไป

ทว่าผิดคาด เขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปอย่างง่ายดายโดยไม่มีการขัดขวางใด ๆ

"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการชิน เดี๋ยวผมนำทางให้เองครับ"

พนักงานคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและนำทางเขาเข้าไปด้านใน

ขณะเดินตามพนักงานไปยังลิฟต์ ผู้อำนวยการชินรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับบรรยากาศแห่งความมั่งคั่งที่อบอวลไปทั่วทั้งตึก

'ไอ้พวกนี้คงรวยเละเทะเลยสินะ'

ขณะที่บ่นกระปอดกระแปดอยู่ในใจ ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

'ฉันควรขอให้พวกเขารับทั้งยูซึลโฮกับฉันเข้ามาด้วยดีไหมนะ'

เอาเข้าจริง พอมาลองคิดดูแล้ว...

ข้อดีเพียงอย่างเดียวของสตาร์แอคเตอร์สคือการที่มีลูกพี่ลูกน้องเป็นประธานบริษัท ซึ่งทำให้การทำงานสะดวกขึ้นมาหน่อย

มันไม่ใช่ที่ที่จะกอบโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริง ๆ

เขาเคยคิดเตรียมไว้แล้วด้วยซ้ำว่าจะย้ายไปค่ายไหนดีถ้าสตาร์แอคเตอร์สเกิดเจ๊งขึ้นมา

'บริษัทอย่างอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์น่าจะมองเห็นคุณค่าในตัวฉัน'

สมองของผู้อำนวยการชินเริ่มแล่นจี๋

'ฉันกับยูซึลโฮก็เข้ากันได้ดีมาตลอดจนถึงวันนั้นไม่ใช่หรือไง'

จริงอยู่ที่วันนั้นเขาปาที่เขี่ยบุหรี่และข้าวของหลายอย่างใส่ยูซึลโฮ

แต่ก่อนหน้านั้น เขาไม่เคยแตะต้องตัวหมอนั่นเลยสักครั้ง

'นี่แหละนะเหตุผลที่คนเราควรใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์'

ก่อนหน้านี้เขามาถึงที่นี่ด้วยความโกรธที่เดือดพล่านจนล้นปรี่

ทว่าหลังจากได้เห็นตึกหรูหราแห่งนี้ ความคิดที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงก็เริ่มหยั่งรากลงในหัว

ไม่ว่ายูซึลโฮจะมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับตัวเขา ก็สามารถแก้ไขได้ด้วยการพูดคุย

'ฉันก็แค่ต้องโน้มน้าวให้เขาเชื่อว่าทุกอย่างที่ฉันทำลงไปนั้น สุดท้ายแล้วก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเขาเอง'

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้อำนวยการชินก็เปลี่ยนแผนการทันที

* * *

ก๊อกๆ

"หัวหน้าทีมครับ ผู้อำนวยการชินมาถึงแล้วครับ"

"ให้เขาเข้ามา"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย่อหยิ่งดังมาจากหลังประตู ผู้อำนวยการชินก็เผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

'นั่นมันควรจะเป็นคำพูดของฉันสิ'

เรื่องนี้ทำให้เขาหงุดหงิดนิดหน่อย แต่การสร้างศัตรูกับหัวหน้าทีมคนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการตอนนี้

เมื่อเดินเข้าไปด้านใน เขาก็เห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่

ข้างๆ ชายคนนั้นคือยูซึลโฮที่นั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง

"ซึลโฮ ลำบากหน่อยนะ"

ผู้อำนวยการชินเอ่ยทักทายยูซึลโฮอย่างอบอุ่นเป็นอันดับแรก ก่อนจะรีบยื่นมือไปหาชายอีกคน

"คุณคงเป็นหัวหน้าทีมอันสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมชื่อชินซึงอิม ผู้อำนวยการค่ายสตาร์แอคเตอร์สครับ"

ขณะที่ผู้อำนวยการชินยื่นมือให้ด้วยท่าทีที่ดูนอบน้อมเล็กน้อย หัวหน้าทีมอันก็ยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือไปจับ

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

"ผมต้องขอโทษด้วยครับที่มาโดยไม่ได้ติดต่อล่วงหน้า ด้วยสถานการณ์ตอนนี้... และที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมมาในฐานะส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับบริษัท เลยไม่สะดวกโทรมาบอกก่อนครับ"

"ไม่เกี่ยวกับบริษัทเหรอครับ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหัวหน้าทีมอัน ผู้อำนวยการชินก็เริ่มแสดงละครฉากใหญ่

"ผมดูหลักฐานวิดีโอที่คุณส่งมาแล้วครับ ประธานค่ายและพนักงานของสตาร์แอคเตอร์สปฏิบัติต่อซึลโฮอย่างเลวร้ายมาตลอด ผมเองก็พอจะระแคะระคายอยู่บ้าง แต่พอได้เห็นคลิปก็ตกใจมากเลยครับ มันทำให้ผมตระหนักได้ว่าตัวเองคงทนทำงานในสภาพแวดล้อมที่ไร้จรรยาบรรณแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"

"สิ่งที่คุณกำลังจะบอกก็คือ..."

"ใช่ครับ ผมลาออกแล้ว"

ผู้อำนวยการชินโกหกหน้าตาย

"ผมอยากขอบคุณอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์จากใจจริงเลยครับสำหรับความกล้าหาญที่ช่วยปกป้องซึลโฮของเรา และไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ผมก็อยากจะขอคุยถึงทุกสิ่งที่ผมได้ทำเพื่อซึลโฮด้วยครับ"

มันมีเหตุผลอยู่ว่าทำไมเขาถึงสามารถเอาชนะใจผู้มีอิทธิพลมานักต่อนักได้ด้วยลมปากเพียงอย่างเดียว

ด้วยวาทศิลป์อันแพรวพราว ผู้อำนวยการชินเน้นย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาอุทิศตนเพื่อช่วยเหลือศิลปินนักแสดงมากแค่ไหน

'ต่อให้เป็นยูซึลโฮก็เถียงไม่ออกหรอก'

ยูซึลโฮนั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง

เขาไม่ได้โต้แย้งเลยแม้แต่คำเดียว

หนำซ้ำ เขายังพยักหน้าเป็นบางครั้งราวกับกำลังคิดว่า:

'อืม ก็จริงนะ ผู้อำนวยการชินทำงานเก่งจริง ๆ นั่นแหละ'

"ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่ทุ่มเททำงานขนาดนี้อยู่ในสตาร์แอคเตอร์สด้วย น่าประทับใจจริง ๆ ครับ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงชื่นชมของผู้จัดการทีมอัน ผู้อำนวยการชินก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้น

'บางทีเรื่องนี้อาจจะเป็นไปได้ก็ได้'

เขาข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วปั้นสีหน้าทำทีเป็นคนที่ห่วงใยยูซึลโฮแต่เพียงผู้เดียว

"ผมยังเป็นห่วงว่าซึลโฮอาจจะรู้สึกประหม่าถ้ามาอยู่ที่นี่โดยที่ไม่รู้จักใครเลย ถ้าทางอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ยินดี... จะให้ผมมาทำงานที่นี่เคียงข้างเขาด้วยได้ไหมครับ"

"หือ?"

"เราควรต้องคำนึงถึงมุมมองของคนทั่วไปเรื่องการย้ายค่ายด้วยไม่ใช่หรือครับ ถ้าจู่ ๆ ซึลโฮย้ายมาอยู่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ทั้งที่ยังไม่หมดสัญญา ภาพลักษณ์มันจะออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

แต่ถ้าผู้อำนวยการที่เคยร่วมงานกับเขาย้ายตามมาด้วยล่ะ

และถ้าผู้อำนวยการคนนั้นออกโรงเป็นพยานยืนยันอย่างแข็งขันว่าค่ายเก่ามันย่ำแย่ขนาดไหนล่ะ

"ถ้ามีเหยื่อสองคนแทนที่จะมีแค่คนเดียว ความน่าเชื่อถือก็จะพุ่งปรี๊ดเลยครับ มันจะดูมีน้ำหนักมากขึ้นเยอะถ้าผมเป็นพยานยืนยันร่วมกับซึลโฮ แทนที่จะปล่อยให้เขาอ้างว่าตัวเองถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมอยู่ฝ่ายเดียว"

ขณะที่ผู้อำนวยการชินนำเสนอแผนการของเขาอย่างมั่นใจ ผู้จัดการทีมอันก็พยักหน้าเงียบ ๆ

"นั่นเป็นประเด็นที่สมเหตุสมผลครับ"

"ใช่ไหมล่ะครับ!"

ดวงตาของผู้อำนวยการชินเป็นประกายขึ้นมา

ในวินาทีนั้นเอง...

"ผู้อำนวยการครับ"

ยูซึลโฮที่นั่งเงียบมาตลอดก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

เขาเดินเข้าไปหาพร้อมกับปัดไหล่ให้ผู้อำนวยการชินเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

"...?"

ท่าทางนั้นให้ความรู้สึกคลุมเครืออย่างประหลาด

มันเหมือนกับเพื่อนที่ช่วยปัดฝุ่นออกจากสูทให้

แต่ในขณะเดียวกัน ก็ให้ความรู้สึกเหมือนความเมตตาของเจ้านายที่กำลังดูแลลูกน้อง

ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน นี่ก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่ผู้อำนวยการชินจะสามารถขมวดคิ้วใส่ได้

"ม-มีอะไรเหรอซึลโฮ"

เขาฝืนยิ้มจนหางตาหยี

ผู้ชายที่เมื่อสามวันก่อนเคยปาข้าวของและตะคอกใส่ยูซึลโฮในห้องทำงานคนนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

ยูซึลโฮยิ้มอย่างใจเย็น

ผู้อำนวยการชินก็ยิ้มตอบ

ก่อนที่ประโยคถัดมาจะทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขามลายหายไปในพริบตา

"จำคดีชนแล้วหนีเมื่อปี 20XX ได้ไหมครับ"

"..."

ผู้อำนวยการชินถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ริมฝีปากที่แข็งค้างของเขาสั่นระริก

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงในทันตา

เมื่อได้เห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ดวงตาของยูซึลโฮก็เปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"วันนั้นฝนตกหนักมากเลยใช่ไหมครับ กลับถึงบ้านปลอดภัยดีหรือเปล่า"

"แก..."

ผู้อำนวยการชินพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

เขาดูเหมือนคนที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกะพริบตาปริบ ๆ

"ผมใช้เวลาคิดอยู่นานเลยนะครับว่าจะยกเรื่องไหนขึ้นมาพูดก่อนดี จะเป็นเรื่องผู้หญิงที่คุณแอบคบชู้ลับหลังภรรยาดีไหม หรือว่าเรื่องสัญญาผีที่คุณใช้ยักยอกเงินบริษัทดี"

"ซะ... ซึลโฮ..."

"แต่ไม่ว่าข้อหาคบชู้หรือยักยอกทรัพย์จะร้ายแรงแค่ไหน... ก็คงเอามาเทียบกับคดีชนแล้วหนีไม่ได้หรอก จริงไหมครับ ยิ่งถ้าเหยื่อเป็นเด็กด้วยแล้วเนี่ย ใช่ไหมล่ะ"

"ซึลโฮ! ซึลโฮ!!!"

ผู้อำนวยการชินหายใจหอบแรงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างกะทันหัน

ราวกับคนที่ละทิ้งศักดิ์ศรีและความหยิ่งยโสไปจนหมดสิ้น เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาถูเข้าด้วยกันอย่างลุกลี้ลุกลน

"ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันจะไม่โผล่หน้ามาให้นายเห็นอีกเลย! ฉันจะกลับไปที่บริษัทเดี๋ยวนี้แล้วสั่งห้ามไม่ให้พวกเขาแตะต้องนาย! ฉันจะสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อย เพราะงั้นได้โปรดอย่าพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลยนะ ขอร้องล่ะ นะ"

ผู้อำนวยการชินตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ไอ้เด็กนี่รู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน

สัญญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นอยู่ในหัวที่กำลังสับสนวุ่นวายของเขา

"ได้โปรดเถอะซึลโฮ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ"

นี่ไม่ใช่เป้าหมายง่าย ๆ ที่เขาเคยดูถูกมาตลอดอีกต่อไปแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ให้ความรู้สึกราวกับเป็นปีศาจร้าย ผู้อำนวยการชินก็ทำได้เพียงอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง

"ฉันจะใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ ฉันเองก็รู้สึกแย่กับเด็กคนนั้นเหมือนกัน ฉันจะไถ่บาปไปจนวันตาย เพราะงั้นช่วยปล่อยเรื่องนี้ไปสักครั้งเถอะนะ ได้โปรด ฉันขอร้องล่ะ!"

ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายูซึลโฮมีหลักฐานอะไรอยู่ในมือ แต่ผู้อำนวยการชินก็ไม่ได้พยายามจะปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ถูกความหวาดกลัวกลืนกินจนหมดสิ้น และเอาแต่อ้อนวอน

เมื่อเห็นภาพที่น่าสมเพชขนาดนั้น ยูซึลโฮก็ถึงกับทำหน้าแหย

"โธ่เอ๊ย แย่จัง ลำบากใจเลยนะครับเนี่ย"

ยูซึลโฮปัดฝุ่นบนไหล่ของผู้อำนวยการชินเบา ๆ อีกครั้ง

จากนั้นเขาก็เลื่อนมือลงช้า ๆ แล้วดึงปากกาหมึกซึมออกจากกระเป๋าเสื้อที่หน้าอกของผู้อำนวยการชิน

"รู้อะไรไหมครับ การบันทึกเสียงบทสนทนาที่ตัวเองมีส่วนร่วมด้วยน่ะ ไม่ผิดกฎหมายหรอกนะครับ"

"...!"

ผู้อำนวยการชินรีบพยายามจะคว้าปากกากลับคืนมา

แต่ประตูเปิดออกเสียก่อน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกรูกันเข้ามา และลากตัวผู้อำนวยการชินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

"ซึลโฮ! ซึลโฮ!!"

เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของเขาจางหายไปในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

ยูซึลโฮมองดูพวกพนักงานควบคุมตัวผู้บุกรุกได้อย่างง่ายดายเงียบ ๆ

"เหนื่อยหน่อยนะครับ คุณซึลโฮ"

"คุณเองก็เหมือนกันครับ หัวหน้าทีม"

"เขามาขอทำงานที่นี่เหมือนที่คุณคาดไว้จริง ๆ ด้วย ผมล่ะนึกว่าเป็นไปไม่ได้ซะอีก คุณรู้ได้ยังไงครับเนี่ย"

"คนแบบเขาน่ะอ่านง่ายจะตายไปครับ"

หัวหน้าทีมอันนำหลักฐานทั้งหมดพร้อมกับปากกาหมึกซึมที่ยูซึลโฮส่งให้ ไปมอบให้กับทางตำรวจ

บังเอิญว่าหัวหน้าทีมอันรู้จักคนในกรมตำรวจ คดีนี้จึงคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วมาก

ตอนที่ยูซึลโฮถามว่า "คุณไปรู้จักตำรวจได้ยังไงครับ"

หัวหน้าทีมอันเพียงแค่ตอบกลับมาอย่างมีนัย

"ผมเคยเจอเรื่องที่ทำให้เลี่ยงไม่ได้น่ะครับ"

<จับกุมแล้วในรอบ 10 ปี: รวบตัวผู้ต้องสงสัยคดีชนแล้วหนีที่ปิดไม่ลง>

<ครอบครัวผู้เสียหายเฝ้ารอมาสิบปีโดยไม่ยอมแพ้ ในที่สุดก็หลั่งน้ำตา>

<ผู้แจ้งเบาะแสคือนักแสดง? ไทม์ไลน์คดีเก่าที่ราวกับหลุดมาจากซีรีส์>

วันต่อมา โลกออนไลน์ต่างฮือฮากับข่าวของคนร้ายที่ในที่สุดก็ถูกจับกุมตัวได้หลังจากผ่านไปสิบปี

สิ่งที่ดึงดูดความสนใจเป็นพิเศษก็คือ ผู้แจ้งเบาะแสที่ช่วยชี้เป้าคนร้ายนั้นเป็นคนดัง

และใช้เวลาไม่นาน ผู้คนก็สืบรู้ว่าคนดังคนนั้นคือยูซึลโฮ