บทที่ 163 ก้าวออกไปหนึ่งก้าวด้วยตัวเอง

"คราวนี้พวกเราสบายแล้ว ต่อไปฝ่ายกิจการทั่วไปซิวหยวนเป็นคนชี้ขาด ชวีฮุยไม่อยู่แล้ว ชีวิตพวกเราก็สบายขึ้นด้วย"

หลังจากหลี่ซิวหยวนประชุมในฝ่ายกิจการทั่วไปเสร็จแล้วเดินไป หวังจื้อเทาก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น หลี่ปั๋วหยางที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็พูดไม่ออกอยู่บ้าง นายยังรู้ว่าหลี่ซิวหยวนเป็นคนชี้ขาด แต่ยังกล้าเรียก "ซิวหยวน ซิวหยวน" อยู่อีก ควรเรียกว่า "ท่านรองหัวหน้าฝ่ายหลี่" ได้แล้ว

ทว่าตอนนี้ความคิดของหลี่ปั๋วหยางก็ไม่ได้อยู่ที่หวังจื้อเทา เขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว จะคว้าไว้ได้หรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเอง

ทั้งฝ่ายกิจการทั่วไปนั้น หากว่ากันตามหลัก อายุงานของตัวเองไม่มีปัญหาเลย ปีที่แข่งกับชวีฮุยชิงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายนั้น ข้อได้เปรียบของตัวเองยังเห็นได้ชัดมาก ตอนนี้ชวีฮุยไม่อยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่เรื่องแบบนี้ไม่ได้เรียงลำดับตามอาวุโส ล้วนขึ้นอยู่กับการเดินเกมของตัวเองทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นแล้ว โอกาสจะตกมาถึงตัวเองด้วยเหตุอันใด จุดนี้ตัวเองต้องเรียนรู้จากหลี่ซิวหยวน