บทที่ 230 ล้มเพราะตรากตรำ

หลี่ซิวหย่วนเดินออกจากห้องทำงาน ก็พบว่าทางฝ่ายกิจการทั่วไปนั้น หลี่ปั๋วหยางไม่อยู่ หวงเหว่ยก็ไม่อยู่ มีแต่หวังจื้อเทาอยู่คนเดียว

"จื้อเทา ไปกันเถอะ ไปกินข้าว พี่หลี่กับหวงเหว่ยล่ะ" หลี่ซิวหย่วนยืนอยู่ที่ประตูแล้วโบกมือเรียกหวังจื้อเทา

"สองคนนั้นไม่รู้ไปยุ่งอะไรอยู่ ซิวหย่วนทำงานเสร็จแล้วหรือ" หวังจื้อเทาปิดงานที่อยู่ในมือ ลุกขึ้นเดินมาที่ประตู ที่จริงงานของสำนักงานรัฐบาลอำเภอนั้นมีมากทีเดียว ถ้าอยากทำจริง ๆ ต่อให้ทุ่มตัวอยู่ที่โต๊ะทั้งวันทั้งคืนก็ทำไม่หมด

"อือ งั้นเราไปกันก่อนเถอะ" หลี่ซิวหย่วนพยักหน้า ในใจเขาพอเดาได้ คาดว่าคงไปสืบเรื่องผังจื้อเฟิงกัน

ทั้งสองออกจากอาคารสำนักงานรัฐบาลอำเภอ หลี่ซิวหย่วนก็ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าซ้อนหวังจื้อเทาไปเสียเลย