บทที่ 52 ปะทะตรงๆ

คนที่ทำงานอยู่ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้นั้น แต่ละคนล้วนมีชั้นเชิงมากมาย เจ้าเล่ห์จนกระทั่งขนตายังกลวง ตอนนี้ผังจื้อเฟิงเปิดประชุมแล้วประกาศในที่ประชุมตรงๆ ว่าจะโอนงานของรองผู้อำนวยการหลัวอี้ไปให้รองผู้อำนวยการจ้าวรับผิดชอบ เรื่องนี้มีนัยว่าอย่างไร ทุกคนย่อมเข้าใจกันดี

แล้วเมื่อประกอบกับความเปลี่ยนแปลงของรัฐบาลอำเภอในช่วงนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าหลัวอี้เกิดเรื่องเสียแล้ว

พอเลิกประชุม หลี่ซิวหยวนก็เต็มไปด้วยความคิดในใจ ถึงในใจจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่พอเรื่องเกิดขึ้นจริง ก็ยังทำให้เขาไม่เหลือแม้แต่ช่วงเวลากันชนสักนิด ทางฝั่งสำนักงานรัฐบาลอำเภอประชุมใหญ่กันเสร็จหมดแล้ว

พอกลับมาถึงฝ่ายกิจการทั่วไป ชวีฮุยก็เปิดประชุมย่อยอีกรอบ เนื้อหาการประชุมก็คือการย้ำคำพูดที่ผังจื้อเฟิงพูดในที่ประชุมซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีเนื้อหาของตัวเองเลยแม้แต่น้อย มีเพียงตอนท้ายของการประชุมที่ชวีฮุยพูดว่า "ฝ่ายกิจการทั่วไปของเรานั้นไม่เลี้ยงคนว่างงาน ผมไม่สนว่าคุณจะสอบเข้ามาหรือถูกโยกย้ายเข้ามา ถ้าไม่สามารถทำได้ตามที่ฝ่ายกิจการทั่วไปของเราต้องการ ก็รีบทำเรื่องยื่นขอย้ายออกไปเสียแต่เนิ่นๆ

คนใหม่ก็เหมือนกัน ให้เวลาคุณปรับตัวกับงาน แต่คุณต้องหลอมรวมเข้ามาให้ได้อย่างรวดเร็ว สำหรับคนที่ปรับตัวกับงานไม่ได้ หลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมของฝ่ายกิจการทั่วไปไม่ได้ ก็รีบออกไปจากฝ่ายกิจการทั่วไปเสียแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่ถ่วงงาน แล้วตัวเองก็ไม่ต้องทรมานด้วย..."

ระหว่างที่ชวีฮุยพูด ทุกคนต่างหันมามองหลี่ซิวหยวนด้วยสายตาแปลกๆ นี่ไม่ใช่การเปรียบเปรยถึงหลี่ซิวหยวนแล้ว แต่เป็นการชี้ชื่อเรียกนามกันตรงๆ ขาดแค่ไม่ได้เอ่ยคำว่า "หลี่ซิวหยวน" ออกมาเท่านั้นเอง

หน้าเท้าเพิ่งประกาศในที่ประชุมใหญ่ว่าปรับเปลี่ยนงานที่หลัวอี้กำกับดูแล ซึ่งแปลว่าหลัวอี้น่าจะเกิดเรื่องแล้ว หลังเท้าชวีฮุยก็พุ่งเป้ามาที่หลี่ซิวหยวนอย่างชัดเจนขนาดนี้ในที่ประชุมทันที

หลี่ซิวหยวนถอนหายใจในใจ ชวีฮุยใจร้อนเกินไปสักหน่อย ต่อให้จะชำระบัญชีกันก็ไม่จำเป็นต้องรีบขนาดนี้

ยังไม่ทันที่ชวีฮุยจะพูดจบ หลี่ซิวหยวนก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

"หัวหน้าฝ่ายชวี คุณไม่ต้องมาอมทรายพ่นเงา ชี้ต้นหม่อนด่าต้นไหวอยู่ตรงนี้หรอก คนใหม่ คนใหม่ คุณอ่านเลขบัตรประชาชนผมออกมาเลยดีไหม"

หลี่ซิวหยวนจ้องมองชวีฮุยตรงๆ ไม่มีทีท่าหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

ในชั่วพริบตา ทุกคนในฝ่ายกิจการทั่วไปต่างตะลึงงันไปหมด นับตั้งแต่หลี่ซิวหยวนเข้าทำงานมา ความรู้สึกที่เขาให้กับพวกเขามาตลอดคือคนที่อ่อนโยน ดีงาม นอบน้อม มัธยัสถ์ ถ่อมตน นิสัยดีมาก แถมยังรู้จักเอาใจคน เจอหน้าใครก็ยิ้มแย้ม

ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ ปะทะตรงๆ กับผู้บังคับบัญชาแบบซึ่งหน้า

เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเกิดขึ้นกับหลี่ซิวหยวน ต่อให้ในประวัติศาสตร์ของฝ่ายกิจการทั่วไปก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ปะทะตรงๆ กับผู้บังคับบัญชา ย้อนผู้บังคับบัญชาต่อหน้าคนทั้งห้อง

ทุกคนเบิกตากว้างมองหลี่ซิวหยวนด้วยความตกตะลึง กระทั่งชวีฮุยผู้เป็นคู่กรณีก็ยังงงไปหมด

แต่หลี่ซิวหยวนไม่ได้งงเลย ในเมื่อลุกขึ้นยืนแล้วก็ต้องพูดให้จบ "ผมมาเริ่มงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอเมื่อวันที่สิบสามพฤษภาคม วันนี้คือวันที่สิบหกมิถุนายน รวมแล้วผมทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอมาหนึ่งเดือน คุณมอบหมายงานให้ผมทั้งหมดยี่สิบสามรายการ เล็กตั้งแต่การซ่อมเครื่องพิมพ์ ใหญ่ถึงการจัดเรียงข้อมูลเศรษฐกิจทั้งอำเภอ งานที่คุณมอบหมายให้ผม ผมทำทุกชิ้นจนมีที่ลง ทุกเรื่องมีคำตอบ

คุณบอกผมมาสิว่ามันกลายเป็นการถ่วงงาน เป็นการปรับตัวเข้ากับฝ่ายกิจการทั่วไปไม่ได้ตรงไหน..."

"วันนี้ผมก็ขอพูดให้ชัดตรงนี้เลย หัวหน้าฝ่ายชวี คุณก็แค่อยากกีดกันผมออกไปไม่ใช่หรือ ดี ผมจะรอให้คุณออกหนังสือแจ้งย้ายตำแหน่งให้ผม แล้วผมจะเขียนจดหมายร้องเรียนเดี๋ยวนี้เลย... อำเภอไม่จัดการ ผมก็จะไปที่เมือง เมืองไม่จัดการ ผมก็จะไปที่มณฑล ไปหาหน่วยงานสอบบรรจุข้าราชการ ผมอยากจะดูว่าการสอบข้าราชการที่คณะกรรมการพรรคระดับมณฑลจัดขึ้นนี้ยังนับว่าใช้ได้อยู่หรือไม่ ผมสมัครสอบสำนักงานรัฐบาลอำเภอ สอบเข้ามาได้ด้วยความสามารถของตัวเองอย่างสง่าผ่าเผย แล้วมันกลายเป็นเสี้ยนหนามในดวงตา หนามยอกในเนื้อของชวีฮุยไปได้อย่างไร..."

คำพูดชุดนี้ของหลี่ซิวหยวนเด็ดขาดราวกับตัดตะปูหักเหล็ก ไม่มีการลากโคลนพาน้ำเลยแม้แต่น้อย เป็นการแสดงออกชัดเจนว่าจะทำเรื่องให้ใหญ่ ไม่เพียงฉีกหน้ากากกันอย่างสิ้นเชิง แต่ยังจะเอาให้เป็นเรื่องเป็นตายกันไปข้าง

ชวีฮุยงงไปหมด ชี้นิ้วไปที่หลี่ซิวหยวนด้วยอาการสั่นเทา

"คุณ... คุณ คุณ..." ชวีฮุยพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวอยู่นาน เขาไม่คิดเลยว่าหลี่ซิวหยวนจะแข็งกร้าวขนาดนี้ ถึงขั้นจะฉีกหน้ากากกันตรงๆ ทำเรื่องให้บานปลาย

คนที่เข้ามาอยู่ในระบบราชการนั้น โดยทั่วไปแล้วเมื่อได้ชามข้าวเหล็กมาแล้ว ก็มักจะรักษากฎเกณฑ์กันพอสมควร คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า แต่พอใส่รองเท้าแล้วก็ย่อมต้องระวังตัว

ทุกคนล้วนอดทนได้ก็อดทนกันทั้งนั้น เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าหลี่ซิวหยวนจะต่อต้านอย่างรุนแรงเช่นนี้

และก็ไม่มีประสบการณ์รับมือกับเรื่องแบบนี้เลยแม้แต่น้อย

"คุณอะไรของคุณ หัวหน้าฝ่ายชวี ตั้งแต่วันแรกที่ผมมา คุณก็มองผมไม่เข้าตา ผมอดทนมาตลอด แต่ตอนนี้สิ่งที่คุณทำมันเกินไปแล้ว ผมก็จะบอกคุณเลย ข้าไม่ทนรับความคับแค้นบ้าๆ จากแกหรอก ก็แค่งานงานหนึ่งไม่ใช่หรือ ถ้าคุณไล่ผมออกได้ก็ไล่ผมออกเลย ถ้าจะเขี่ยผมไปอยู่ชนบทได้ก็เขี่ยผมไปเลย ไม่อย่างนั้นผมจะไปชูป้ายผ้าที่หน้าประตูรัฐบาลอำเภอทุกวัน

ผมอยากดูว่าคุณจะทุ่มสุดตัวได้เหมือนผมหรือเปล่า..."

หลี่ซิวหยวนด่าออกไปอย่างสะใจโล่งอก ในใจก็สาแก่ใจเสียที นับตั้งแต่วันแรกที่มาถึงสำนักงานรัฐบาลอำเภอ เขาอดกลั้นมาสารพัด แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการที่ชวีฮุยพุ่งเป้าใส่เขาหนักขึ้นเรื่อยๆ

เขาเข้าใจความรู้สึกของชวีฮุยได้ คุณจะพุ่งเป้ามาที่ผมก็ได้ หลัวอี้เกิดเรื่อง คุณจะโยนหินซ้ำก็ได้

แต่คุณไม่ควรใจร้อนขนาดนี้ ชาติก่อนเขาก็คลุกคลีอยู่ในระบบราชการมาสิบกว่าปี จึงเข้าใจวิธีทำงานในระบบราชการเป็นอย่างดี ทุกคนล้วนถือเรื่องความกลมเกลียวปรองดอง ถือเรื่องความสมานฉันท์

ยังไงก็ต้องเหลือหน้าไว้ให้กันบ้าง ตอนนี้ชวีฮุยไม่เหลือหน้าไว้ให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย ถ้าตัวเองไม่กล้าลุกขึ้นต่อต้านด้วยความเดือดดาล ต่อไปทั้งชีวิต ต่อให้ได้เป็นผู้บังคับบัญชาแล้ว ก็จะถูกคนดูถูก ทุกคนจะไม่ให้ความเคารพ และจะรู้สึกว่าเจ้าเป็นคนที่รังแกง่าย

"ไร้กฎหมายไร้ฟ้า แกคอยดูไว้ เลิกประชุม"

ชวีฮุยทิ้งคำพูดหนึ่งประโยคแล้วกระแทกประตูจากไป หลี่ซิวหยวนรู้ว่าเขาไปรายงานผังจื้อเฟิง แต่เขาไม่แคร์ เพราะรออยู่พอดี

พอชวีฮุยจากไป คนอื่นๆ ต่างก็หลบออกห่างกันทีละคน กลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง กลัวว่าถ้าพูดกับหลี่ซิวหยวนอีกสักคำจะพลอยถูกลากเข้าไปด้วย โดยเฉพาะพี่ใหญ่แซ่จางกับหญิงสาวแซ่หยาง

ไม่เห็นหรือว่าหวงเหว่ยมองภาพนี้ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา ขาดแค่ไม่ได้หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดไว้เท่านั้นเอง ว่าใครยังกล้าเข้าใกล้หลี่ซิวหยวนบ้าง

การที่หลี่ซิวหยวนระบายออกมาชุดใหญ่นี้ แน่นอนว่าสะใจ แต่ผลที่ตามมากลับร้ายแรง

ถ้าชวีฮุยเขี่ยหลี่ซิวหยวนออกไปไม่ได้ ต่อไปชวีฮุยก็จะไม่เหลือบารมีใดๆ ในฝ่ายกิจการทั่วไปเลย พูดอะไรออกมาก็เหมือนผายลม ไม่มีอำนาจอีกต่อไป

เหล่าจูถอนหายใจในใจ เมื่อสองวันก่อนเขายังรู้สึกว่าเจ้าเด็กหลี่ซิวหยวนคนนี้ดีทีเดียว แต่ตอนนี้ดูแล้ว ไพ่ดีๆ ในมือกลับเล่นจนพังหมด ทำลายชีวิตตัวเองเสียแล้ว

หลี่ปั๋วหยางมองหลี่ซิวหยวนด้วยความเป็นห่วง ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ซิวหยวน นายหุนหันเกินไปแล้ว"

เขาไม่กลัวที่จะเข้าใกล้หลี่ซิวหยวน และในเวลานี้ภายในใจก็ซับซ้อนมาก เขากับชวีฮุยสองคนเข้ากันไม่ได้ แต่เขากลับไม่มีความกล้าที่จะปะทะตรงๆ กับชวีฮุย

ตอนนี้หลี่ซิวหยวนออกหน้าแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต่อให้เขี่ยหลี่ซิวหยวนออกไปได้ ต่อไปชวีฮุยก็ต้องเกรงใจในการทำอะไรในฝ่ายกิจการทั่วไปบ้าง ยังไงเสียการเป็นผู้บังคับบัญชาที่มีลูกน้องมาย้อน มาด่าใส่หน้าทั้งวัน ก็แสดงว่าเจ้าเป็นผู้บังคับบัญชาที่ไม่ได้มาตรฐาน

สิ่งที่หลี่ซิวหยวนทำนี้แทบจะเท่ากับเอาอนาคตของตัวเองไปแลกกับสถานะบางอย่างให้กับคนในฝ่ายกิจการทั่วไป โดยเฉพาะให้กับเขากับหวังจื้อเทา

ตามปกติแล้วควรจะดีใจ แต่เขากับหลี่ซิวหยวนก็สนิทกันดี พอเห็นหลี่ซิวหยวนเสียสละอนาคตของตัวเองต่อหน้าต่อตาแบบนี้ ก็รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าแทนหลี่ซิวหยวนอยู่มาก