บทที่ 53 ระเบิดอารมณ์

"ซิวหยวน นายหุนหันเกินไปแล้ว รีบไปขอโทษหัวหน้าฝ่ายชวีเถอะ ดูว่าจะยังมีช่องให้ผ่อนหนักเป็นเบาบ้างไหม..." หวังจื้อเทามองหลี่ซิวหยวนด้วยใบหน้าร้อนรนพลางเกลี้ยกล่อม แต่หลี่ซิวหยวนกลับโบกมือทันที

"พี่หวัง พี่หลี่ ผมรู้ว่าพี่ทั้งสองหวังดีกับผม แต่เรื่องนี้ไม่ต้องพูดแล้ว ไอ้แซ่ชวีไม่ได้อยากไล่ผมไปหรือไง ผมก็จะรอให้เขาไล่ผมนี่แหละ ผมไม่เชื่อหรอก ที่นี่คือฝ่ายกิจการทั่วไป สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวน แห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน ที่นี่แซ่ก้งตามพรรค ไม่ได้แซ่ชวีตามเขา ผมอยากดูจริงๆ ว่าเขาจะไล่ผมไปได้อย่างไร อย่างมากข้าก็ไม่ทนรับความคับแค้นบ้าๆ นี้อีก ไปฟ้องเขาถึงมณฑลทุกวันเลย"

หลี่ซิวหยวนพูดอย่างองอาจเต็มที่ อันที่จริงภายนอกดูเหมือนใช้อารมณ์ แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นผลจากการไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนของหลี่ซิวหยวน การที่หลัวอี้เกิดเรื่องนั้นทำให้ชวีฮุยลงมืออย่างใจร้อนรอไม่ไหวแล้ว

ถ้าตัวเองไม่ขยับอะไรเลย ชวีฮุยก็อาจลงมือในไม่ช้า รอไม่ทันให้ตัวเองวางหมากเสร็จจนได้เป็นเลขานุการนายอำเภอคนใหม่หรอก เขาจะโยกย้ายตัวเองออกไปก่อนแน่นอน

คนดีมักถูกข่มเหง ม้าเชื่องมักถูกขี่ เหตุผลง่ายมาก

ในระบบราชการนั้น การกระทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเก็บตัวเงียบอดทนก็ดี หรือจะโดดเด่นเป็นหัวหนามก็ดี ล้วนเพื่อให้ตัวเองอยู่อย่างสบายขึ้น หรือพูดง่ายๆ ก็คือเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ที่หลี่ซิวหยวนเก็บตัวเงียบและอดทน ก็เพราะเพิ่งมาถึง ยังมีความเป็นไปได้ที่จะประนีประนอมกันอยู่บ้าง จึงไม่จำเป็นต้องทำลายชื่อเสียงของตัวเอง

ยังไงเสียการเป็นหัวหนามย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย ราคานั้นก็คือมีความเป็นไปได้สูงมากว่าเวลาผู้บังคับบัญชาคนอื่นอยากใช้งานเจ้า ก็จะไม่กล้าใช้

แต่ตอนนี้หลี่ซิวหยวนถูกบีบจนมุมแล้ว ในที่ประชุมชวีฮุยถึงกับโจมตีตัวเองแบบชี้ชื่อเรียกนาม ถ้าตัวเองไม่ต่อต้าน อยู่ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอไม่เกินสามวันก็อาจถูกชวีฮุยเขี่ยออกไปแล้ว

ในเมื่อทนจนทนไม่ไหวแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไป ลุกขึ้นเป็นหัวหนามอย่างโจ่งแจ้งเสียเลย ให้ชวีฮุยและคนที่อยู่เบื้องหลังเขาเกรงใจไว้ก่อน ให้ตัวเองอยู่ต่อได้ก่อน

ยังไงเสียหลี่ซิวหยวนก็มองออกแล้ว ต่อให้ตัวเองอยู่เงียบๆ ไม่ก่อเรื่อง ในเรื่องการคัดเลือกเลขานุการของนายอำเภอคนใหม่ ชวีฮุยก็จะขัดขวางสารพัดอยู่ดี ผังจื้อเฟิงก็จะไม่ช่วยตัวเองเช่นกัน

นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องถูกหรือผิด แต่เป็นปัญหาเรื่องจุดยืน

ตรงกันข้าม สู้ฉวยโอกาสในตอนนี้ก่อเรื่องขึ้นมาสักหน่อยยังจะดีกว่า ยังไงเสียในช่วงเวลาสำคัญและอ่อนไหวที่ผู้บังคับบัญชาระดับอำเภอเกิดเรื่อง เขาเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นชวีฮุยหรือผังจื้อเฟิง ก็ไม่มีใครกล้าทำให้เรื่องบานปลายจริงๆ

ในหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ เบื้องบนกำลังตรวจสอบอย่างเข้มงวด พวกเขากล้าปล่อยให้ตัวเองทำเรื่องบานปลาย นั่นก็เท่ากับหาที่ตาย

ดูเผินๆ เหมือนไร้สัญญาณเตือน เป็นการระเบิดอารมณ์แล้วย้อนผู้บังคับบัญชา แต่แท้จริงแล้วหลี่ซิวหยวนชั่งน้ำหนักในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำนวณอย่างรัดกุมมาแล้ว ชีวิตคนก็เหมือนละคร ล้วนเป็นการแสดงทั้งนั้น ที่ไหนจะมีเรื่องจริงเล่า

หลี่ซิวหยวนก็ไม่ได้อยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปนาน ออกไปโทรศัพท์หาหัวหน้าห้องเพื่อนร่วมรุ่นของตัวเองทันที เรื่องที่วางแผนไว้แล้วนั้น ที่ควรดำเนินต่อก็ต้องดำเนินต่อ

อีกฟากหนึ่ง ชวีฮุยก็มาถึงห้องทำงานของผังจื้อเฟิงด้วยความคับแค้นใจ

"ท่านผู้อำนวยการผัง ผมขอรายงานเรื่องงานกับท่านหน่อยครับ" ชวีฮุยพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัด "ผมไม่เคยเห็นเจ้าหน้าที่แบบนี้มาก่อนเลยครับ..."

"เรื่องเป็นอย่างไร" ผังจื้อเฟิงขมวดคิ้วมองชวีฮุยแล้วถาม ในเวลานี้สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการเกิดเรื่อง จำเป็นต้องผ่านช่วงเวลาอ่อนไหวนี้ไปอย่างราบรื่น ไม่อย่างนั้นแม้แต่พวกเขาก็จะเกิดเรื่องไปด้วย

"ก็ไอ้หลี่ซิวหยวนคนนั้น..." ชวีฮุยเปิดปากเตรียมจะฟ้อง

ผังจื้อเฟิงถลึงตา "พูดความจริงมา"

ชวีฮุยหดคอ แล้วเล่าเรื่องซ้ำอีกรอบอย่างซื่อตรง สีหน้าของผังจื้อเฟิงก็ค่อยๆ มืดครึ้มลง พอชวีฮุยเล่าจบ สีหน้าของผังจื้อเฟิงก็มืดครึ้มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้

"ฉาด" ผังจื้อเฟิงคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเหวี่ยงใส่ตัวชวีฮุยตรงๆ

"สมองคุณเสียไปแล้วหรือไง"

"ท่านผู้อำนวยการผัง ผม..." ชวีฮุยตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน เอกสารที่กระแทกใส่ตัวนั้นไม่ได้เจ็บอะไรมาก แต่หยามเกียรติอย่างรุนแรง

"คุณไม่รู้หรือว่าตอนนี้เป็นเวลาไหน ท่านนายอำเภอเจิ้งถูกควบคุมตัวไป รองนายอำเภออีกคนก็ถูกสอบสวน แล้วยังมีหลัวอี้ที่ถูกเรียกไปสอบปากคำ ผู้บังคับบัญชาระดับฝ่ายเต็มของอีกหลายสำนักงานก็เกิดเรื่องไปแล้ว คุณกล้าก่อเรื่องในเวลาแบบนี้ คุณอยากตายหรือไง"

ผังจื้อเฟิงจ้องเขม็งมาที่ชวีฮุย ร่างของชวีฮุยสั่นวูบ ไม่กล้าปริปากเลยแม้แต่น้อย

"หลังจากหลัวอี้ไปแล้ว จะโยกย้ายหลี่ซิวหยวนออกไปมีตั้งร้อยวิธี คุณกลับเลือกเวลานี้ ใจร้อนรอไม่ไหวจะเขี่ยเขาออกไป เขาไม่มีอารมณ์โกรธเลยหรือไง กระต่ายจนตรอกยังกัดคนเลย ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมาจริงๆ ความรับผิดชอบนี้คุณจะแบก หรือผมจะแบก

นี่มันโควตาที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอรายงานขึ้นไป เป็นการสอบระดับมณฑลที่กรมองค์การของคณะกรรมการพรรคระดับมณฑลจัดขึ้นอย่างเป็นเอกภาพ คุณกล้าย้ายตำแหน่งคนที่เพิ่งเริ่มทำงานยังไม่ถึงสามเดือน คุณคิดว่าคุณเป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอหรือ หรือเป็นนายอำเภอ คุณไม่เอาอนาคตแล้วใช่ไหม"

ผังจื้อเฟิงมองชวีฮุยด้วยความโกรธเกรี้ยว ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ตอนนี้ชวีฮุยคงพันแผลร้อยรูไปแล้ว ในระบบราชการนั้นถือเรื่องการชโลมสรรพสิ่งอย่างไร้เสียง

การทำอะไรต้องค่อยๆ ซึมซับเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย ไม่อาจรุนแรงเกินไปจนก่อให้เกิดการต่อต้าน ต้องต้มกบในน้ำอุ่น ต้องค่อยๆ ทำจนน้ำมาถึงคลองแล้วเป็นทางเอง

พวกทายาทรุ่นสองที่เอาแต่อวดเบ่งก่อเรื่องไปทั่วนั้น นอกระบบราชการมีเกลื่อนไปหมด แต่ทายาทข้าราชการตัวจริงในระบบราชการนั้น แต่ละคนเก็บตัวเงียบยิ่งกว่ากัน เจอหน้าใครก็ยิ้มแย้มเข้าหา ไม่มีทางบอกว่าดูถูกคนนั้นดูถูกคนนี้ ตรงกันข้ามกลับมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับคนส่วนใหญ่

ก็เพื่อว่าตอนได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง จะได้ไม่มีใครออกมาร้องเรียนก่อกวน

ปกติบ้านใครมีเรื่องอะไร ทายาทรุ่นสองเหล่านี้จะไปถึงเป็นคนแรก ช่วยเหลือเป็นคนแรก การวางตัวกับผู้คนนั้นทำจนเจ้าหาที่ติไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายพอเขาได้เลื่อนตำแหน่ง คนอื่นก็ไม่มีใครติดใจ ตรงกันข้ามยังรู้สึกว่าเขาสมควรได้เลื่อนตำแหน่งเสียด้วยซ้ำ

นี่ต่างหากคือกระบวนท่าที่เก่งกาจ

ชวีฮุยมองผังจื้อเฟิงด้วยความอึดอัด อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ใจร้อนขนาดนี้ เพียงแต่พี่สาวที่บ้านมาหาหลายครั้งแล้ว เอาแต่ถามว่าเมื่อไหร่จะโยกหลานชายเข้ามาที่สำนักงานรัฐบาลได้ บอกว่าอยู่ในชนบทลำบากเกินไป

พูดทำนองว่าฝากความหวังไว้ที่เขาผู้เป็นน้าชายคนนี้แล้ว เล่นเอาเขาก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน การทำอะไรจึงใจร้อนขึ้นมาโดยธรรมชาติ

"ไอ้โง่ ผมดันคนโง่แบบคุณขึ้นมาได้อย่างไร คุณมีสมองหรือเปล่า เรื่องนี้ถ้าบานปลายขึ้นมา คุณก็เข้าไปอยู่ในนั้นเถอะ ไปเป็นเพื่อนท่านนายอำเภอเจิ้ง พอดีเลย เข้าไปแล้วคุณยังคอยปรนนิบัติท่านนายอำเภอเจิ้งต่อได้อีก ปกติคุณไม่ชอบวนเวียนอยู่หน้าท่านนายอำเภอเจิ้งหรือไง คราวนี้เหมาะเลย"

ผังจื้อเฟิงกระทุ้งชวีฮุย ชวีฮุยคนนี้เป็นคนที่ตัวเองดันขึ้นมา แต่ก็มีชั้นเชิงเล็กๆ น้อยๆ เยอะมาก เมื่อก่อนตอนที่ท่านนายอำเภอเจิ้งยังอยู่ ก็ชอบไปประจบเอาใจต่อหน้าท่านนายอำเภอเจิ้งอยู่เรื่อยไม่ว่ามีเรื่องหรือไม่มีเรื่อง

เรื่องที่ชวีฮุยจัดการให้หลานชายตัวเองนั้น เขาไม่ติดใจอะไร พอจะเปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งให้ได้ แต่เจ้าจะบอกว่าเพราะเรื่องของเจ้าแล้วไปกระทบภาพรวม กระทบเสถียรภาพนั้นไม่ได้

"ท่านผู้อำนวยการผัง ผมไม่ได้... ผมผิดไปแล้วครับ..." ร่างของชวีฮุยสั่นไปทั้งตัว เกือบจะคุกเข่าลงตรงนั้น ทั้งเรื่องเข้าไปอยู่ในนั้น ทั้งเรื่องปรนนิบัติท่านนายอำเภอเจิ้ง พูดจนเขาใจสั่นขวัญหนีไปหมด