บทที่ 54 คนฉลาดย่อมคิดมาก

"ท่านผู้บังคับบัญชา เรื่องนี้ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรใจร้อนขนาดนี้ ขอโทษครับ..."

"ผิดแล้ว เมื่อกี้ทำอะไรอยู่ล่ะ ไอ้พวกทำการไม่สำเร็จแต่ทำเสียเรื่องเก่ง" ผังจื้อเฟิงมองชวีฮุยแล้วด่า ชวีฮุยก้มหน้าไม่กล้าปริปาก รอจนผังจื้อเฟิงระบายอารมณ์เสร็จแล้วถึงเพิ่งเงยหน้าถามอย่างระมัดระวัง

"ท่านผู้อำนวยการ ตอนนี้ควรทำอย่างไรครับ"

"ทำอย่างไรน่ะหรือ เอาแบบนี้ คุณไปเรียกหลี่ซิวหยวนมา ผมจะคุยกับเขาเอง" ผังจื้อเฟิงถอนหายใจแล้วพูดอย่างไม่พอใจนัก ไม่ว่าจะเป็นเพราะชวีฮุยเป็นคนของตัวเอง หรือเพื่อความมั่นคงในช่วงเวลานี้ก็ตาม

เขาก็จำเป็นต้องออกหน้ามาตามเช็ดก้นให้ชวีฮุยอยู่ดี

"ครับ รบกวนท่านผู้อำนวยการด้วยครับ" ชวีฮุยถอยหลังออกจากห้องทำงานของผังจื้อเฟิง

และในเวลานั้น หลี่ซิวหยวนกำลังโทรศัพท์หาคังอวี่เซวียนเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย ชื่อคังอวี่เซวียนนี้ตั้งได้ดี คนก็สมชื่อ องอาจสง่างามสมกับชื่อจริงๆ ต้องยอมรับว่าบางคนเกิดมาเพื่อเป็นตัวเอกโดยแท้ หน้าตาหล่อเหลา ครอบครัวดี ความสามารถในการทำงานส่วนตัวก็แข็ง โชคก็ดีอีกต่างหาก

หลี่ซิวหยวนโทรศัพท์ไปก็ยังคุยกันได้อย่างสบายๆ เหตุผลง่ายมาก ยังไงเสียเรียนจบมาก็ยังไม่นานนัก นับเต็มที่ก็แค่หนึ่งปี ในเวลาหนึ่งปีนั้น มิตรภาพเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยยังไม่ทันจืดจางลงไป

ทั้งสองฝ่ายเพิ่งก้าวออกจากประตูมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมรุ่นในช่วงที่ผ่านมายังไม่ทันลืมเลือนไปหมด ถึงจะบอกว่าความสัมพันธ์ไม่ได้ดีเป็นพิเศษ แต่เวลาสี่ปีที่ก้มหน้าไม่เจอเงยหน้าก็เจอ ก็ยังพอมีความรู้สึกผูกพันฉันเพื่อนร่วมรุ่นอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ไม่เหมือนหลายปีต่อมาที่กระทั่งชื่อคนยังลืม แล้วจะมีมิตรภาพบ้าอะไรเหลืออยู่

"หัวหน้าห้องคนเก่า พรุ่งนี้เย็นผมจะไปเมืองหลวงมณฑล นายสะดวกไหม ผมรู้ว่านายอยู่ที่เมืองหลวงมณฑล พอจะสละเวลาออกมากินข้าวกันได้ไหม เพื่อนร่วมรุ่นเราดื่มกันสักสองแก้ว" หลี่ซิวหยวนถามพลางยิ้ม

ในโทรศัพท์มีเสียงหัวเราะร่าเริงดังมา "ฮ่าๆ ซิวหยวน นายนี่พอเรียนจบแล้วปากคอคล่องขึ้นนะ พูดจาเป็นเสียดสีคนได้แล้ว ยังจะสละเวลาอีก พอเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้นายมาถึงกี่โมง เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"ไม่ต้องจัดการหรอก ผมจองที่ไว้แล้ว ถึงเวลานายมาก็พอ พรุ่งนี้ผมจะส่งข้อมูลไปที่มือถือนาย ไม่เจอไม่เลิกนะ"

"นายจะมาเกรงใจอะไรกับฉัน นายมาถึงเมืองหลวงมณฑลแล้ว ต้องให้ฉันจัดการสิ"

สองคนเกรงใจกันอยู่ ขณะที่หลี่ซิวหยวนก็เห็นหวงเหว่ยยืนรออยู่ข้างๆ แล้ว

หลี่ซิวหยวนวางสาย หวงเหว่ยเดินเข้ามา มองหลี่ซิวหยวนแล้วพูดอย่างเย็นชา "ท่านผู้อำนวยการผังให้คุณไปที่ห้องทำงานของท่านสักหน่อย"

ชวีฮุยไม่ได้มาเอง แต่ส่งหวงเหว่ยลูกสมุนของตัวเองมาแทน หลี่ซิวหยวนไม่มองหวงเหว่ยแม้แต่แวบเดียว เดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของผังจื้อเฟิง

ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของผังจื้อเฟิง หลี่ซิวหยวนเคาะประตูเบาๆ พอได้ยินเสียง "เชิญ" ดังมาจากข้างใน หลี่ซิวหยวนถึงเพิ่งผลักประตูเดินเข้าไป

ครั้งนี้ที่มาถึง ผังจื้อเฟิงไม่ได้ทำงานอะไร นั่งรออยู่หลังโต๊ะทำงานเฉยๆ หลี่ซิวหยวนปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วเผชิญกับสายตาที่กวาดสำรวจของผังจื้อเฟิง เดินอย่างช้าๆ ไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผังจื้อเฟิง จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษครับท่านผู้อำนวยการผัง เมื่อครู่ผมกำลังโทรศัพท์หาเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยอยู่ เลยมาช้าไปหน่อย"

"โทรศัพท์หาเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยหรือ" ผังจื้อเฟิงขมวดคิ้วถามโดยไม่รู้ตัว

และนี่ก็คือจุดประสงค์ของหลี่ซิวหยวน คือการล่อให้ผังจื้อเฟิงเป็นฝ่ายถามเอง

"หัวหน้าห้องสมัยมหาวิทยาลัยของผม ทำงานอยู่ที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลเหอตงของเราครับ" คำพูดง่ายๆ ประโยคเดียวของหลี่ซิวหยวน ก็ทำให้ผังจื้อเฟิงใจตุ้มๆ ต่อมๆ ขึ้นมา ทำงานที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลหรือ

อาชีพนักข่าวนั้นจะว่าอย่างไรดี มีคำเรียกอยู่คำหนึ่งว่าราชาไร้มงกุฎ อำนาจทำลายล้างของพวกเขานั้นมากจริงๆ หนังสือพิมพ์เล็กๆ อื่นก็แล้วไป แต่นี่คือหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลเหอตง เป็นหนังสือพิมพ์กระบอกเสียงของคณะกรรมการพรรคระดับมณฑลนะ

เรื่องที่ลงในนั้นที่ไหนจะมีเรื่องเล็กเล่า เป็นหนังสือพิมพ์ที่ผู้บังคับบัญชาระดับมณฑลอ่านกันทุกคน

ถ้าเป็นเวลาปกติ การรู้ว่าหลี่ซิวหยวนมีเส้นสายแบบนี้ก็ไม่เป็นไร ยังไงเสียหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็อยู่ไกลจากพวกเขาเกินไป แต่ในเวลานี้ หลี่ซิวหยวนเพิ่งขัดแย้งกับผังจื้อเฟิงไป ถ้ามีการตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลว่า สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนไม่ให้ความเคารพต่อการสอบบรรจุข้าราชการทั่วมณฑลที่กรมองค์การของคณะกรรมการพรรคระดับมณฑลจัดขึ้น และมีปัญหาในด้านการใช้คน

ขอแค่มีข่าวหลุดออกไปสักนิดเดียว ไม่ต้องพูดถึงชวีฮุย ต่อให้เป็นเขาซึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอำเภอก็ยังรับไม่ไหว สั่งปลดก็ปลดได้เลย ไม่มีคำที่สอง หรือกระทั่งผู้บังคับบัญชาหลักของคณะกรรมการพรรคอำเภอก็อาจถูกตำหนิเพราะเรื่องนี้

ผู้บังคับบัญชาระดับเมืองจะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หัวใจของผังจื้อเฟิงเต้นสะดุดวูบหนึ่ง ในใจตึงเครียดจนแทบตายอยู่แล้ว พลางด่าชวีฮุยไอ้โง่คนนี้ว่าใจร้อนเกินไป แต่ภายนอกก็ยังรักษาความสงบไว้ได้ ยังไงเสียหนังสือพิมพ์สำคัญขนาดหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนี้ ก็ไม่ใช่ว่าใครอยากตีพิมพ์อะไรลงไปก็ตีพิมพ์ได้

ถ้าง่ายขนาดนั้นจริงๆ หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็คงไม่ใช่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลแล้ว

"เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของคุณก็คงเพิ่งเรียนจบแล้วเข้าไปอยู่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลใช่ไหม" ผังจื้อเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย พร้อมกับชงชาให้หลี่ซิวหยวนหนึ่งถ้วย เป็นเชิงให้หลี่ซิวหยวนนั่งลง

หลี่ซิวหยวนพอได้ยินคำพูดนี้ของผังจื้อเฟิง ก็เดาได้ทันทีว่าการข่มขู่ของตัวเองได้ผลแล้ว สิ่งที่ผังจื้อเฟิงคิดอยู่ในใจย่อมไม่สงบเหมือนที่แสดงออกภายนอกอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นแล้วเขาคงไม่ถามด้วยซ้ำ

"เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของคุณก็คงเพิ่งเรียนจบแล้วเข้าไปอยู่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลใช่ไหม" ความหมายอีกชั้นหนึ่งของคำพูดนี้คือ อย่ามาดึงหนังสือเสือมาคลุมตัวเลย เพื่อนคุณเพิ่งเข้าไปอยู่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑล จะมีสิทธิ์มีเสียงอะไร จะตีพิมพ์อะไรให้คุณได้ เขาเป็นคนตัดสินใจหรือ

กลัวแล้ว เขากลัวแล้ว ไม่อย่างนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะถามแบบนี้ หลี่ซิวหยวนจับความเคลื่อนไหวในใจของผังจื้อเฟิงได้อย่างแม่นยำ คนฉลาดน่ะ คนฉลาดย่อมคิดมากเป็นธรรมดา

ถ้าเปลี่ยนเป็นหวังจื้อเทามาแทน พอเจ้าเอ่ยถึงเพื่อนที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลสักคำ ปฏิกิริยาแรกของเขาย่อมเป็นว่า เพื่อนผู้ชายหรือเพื่อนผู้หญิง สวยไหม

ไม่มีทางคิดโยงไปทางอื่นเลยแม้แต่น้อย

หลี่ซิวหยวนยกชาที่ผังจื้อเฟิงชงให้ตัวเองขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วถึงเพิ่งวางถ้วยชาลง มองผังจื้อเฟิงแล้วพูดอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า "ท่านผู้อำนวยการผัง เพื่อนของผมน่ะ เขามีเส้นสายในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลอยู่แล้วครับ ตอนฝึกงานก็ไปที่นั่น แล้วก็อยู่ต่อที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลเลย ไม่เหมือนพวกเราแบบนี้ ที่ยังต้องไปสอบเองถึงจะได้ทำงาน"

คำพูดนี้ของหลี่ซิวหยวนก็คือการบอกผังจื้อเฟิงว่า ท่านคิดมากไปแล้ว ถึงเขาจะยังหนุ่มและเพิ่งเริ่มทำงาน แต่เขาไม่เหมือนผม เพราะที่บ้านมีเส้นสาย เขาจึงมีสิทธิ์มีเสียงในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลด้วย

ผังจื้อเฟิงจุกไปหนึ่งจังหวะ คำถามของตัวเองมีปัญหาจริงๆ เหตุผลง่ายๆ ขนาดนี้ ตัวเองกลับถามออกมาเพราะใจไม่นิ่ง ลดระดับของตัวเองลงไปเปล่าๆ

"ซิวหยวน คุณคิดแบบนี้ไม่ถูกนะ คนหนุ่มสาวต้องมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ดิ้นรน ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคง เดินให้แน่น ฉวยตอนที่ยังหนุ่มสร้างผลงานขึ้นมาสักอย่าง..."

หลี่ซิวหยวนไม่รอให้ผังจื้อเฟิงพูดจบก็พยักหน้า "ใช่ครับท่านผู้อำนวยการผัง อันที่จริงผมก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ผมคิดว่าตัวเองสอบผ่านการสอบระดับมณฑลมาได้ คะแนนข้อเขียนก็ธรรมดา แต่คะแนนสัมภาษณ์ผมดี ได้ยินคนบอกว่าเหมือนจะเป็นที่หนึ่งของคะแนนสัมภาษณ์ทั้งมณฑล ไม่ปิดบังท่านเลยนะครับ ก่อนเริ่มทำงาน ยังมีสถาบันติวสัมภาษณ์ระดับมณฑลมาหาผม อยากให้ผมไปเป็นอาจารย์สอนพิเศษให้พวกเขา

ให้เงินเดือนก็ไม่น้อยเลย บอกว่าคะแนนสัมภาษณ์ของผมเก้าสิบเจ็ดคะแนน เป็นสถิติของการสัมภาษณ์ ไม่แน่ว่าอาจรักษาสถิติไว้ได้อีกหลายปีเลยครับ..."