บทที่ 55 เจ้าต้องการอะไร

ระหว่างที่หลี่ซิวหยวนพูด เส้นเลือดที่ขมับของผังจื้อเฟิงก็เต้นตุบๆ เขาเป็นคนฉลาด ถึงเรื่องที่หลี่ซิวหยวนพูดจะดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งกับชวีฮุยเลย แต่ทุกตัวอักษรทุกประโยคล้วนเป็นการที่หลี่ซิวหยวนแสดงให้เห็นถึงความเป็นไปได้บางอย่าง

อย่างแรก หลี่ซิวหยวนมีเส้นสายเพื่อนร่วมรุ่นที่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล อย่างที่สอง เพื่อนคนนี้ไม่ใช่คนที่เพิ่งเริ่มทำงานและไร้สิทธิ์มีเสียงใดๆ ในหนังสือพิมพ์ประจำมณฑล อย่างสุดท้าย การที่หลี่ซิวหยวนบอกว่าคะแนนสัมภาษณ์ของตัวเองเป็นที่หนึ่ง ก็แสดงว่ามีความเป็นไปได้ที่จะได้ขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล

เหตุการณ์ธรรมดาทั่วไปนั้น จะให้ได้ขึ้นหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน แต่เหตุการณ์พิเศษ เช่น ผู้เข้าสอบที่ได้คะแนนสัมภาษณ์เป็นที่หนึ่งของทั้งมณฑล พอเริ่มทำงานแล้วกลับถูกกีดกัน ถูกปรับเปลี่ยนงาน

แบบนี้ก็มีความเป็นข่าวขึ้นมาทันที...

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าการที่หลี่ซิวหยวนติดต่อเพื่อนที่หนังสือพิมพ์ประจำมณฑลแล้วจะเอาเรื่องนี้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลได้แน่นอน แต่อย่างน้อยที่สุดก็มีความเป็นไปได้แบบนี้อยู่

แค่นี้ก็ทำให้คนมองข้ามไม่ได้แล้ว

และยิ่งไปกว่านั้น หลี่ซิวหยวนยังชี้ให้เห็นชัดด้วยว่าตัวเองมีทางถอย มีสถาบันติวสัมภาษณ์ระดับมณฑลมาชวนไปทำงาน ให้เงินเดือนไม่น้อย คนหนุ่มสาวที่มีทางถอยแล้ว ย่อมทำอะไรหุนหันได้ง่ายยิ่งขึ้น

ผังจื้อเฟิงกวาดสายตาสำรวจหลี่ซิวหยวนอย่างละเอียด ครั้งก่อนที่เพิ่งพบกัน มองแล้วหลี่ซิวหยวนเป็นชายหนุ่มที่ดูซื่อๆ ธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้ที่รู้สึกว่าชวีฮุยกดหลี่ซิวหยวนไม่อยู่ ยังคิดว่าเป็นเพราะชวีฮุยไร้ประโยชน์ ไม่คิดเลยว่าหลี่ซิวหยวนคนนี้ไม่ธรรมดา

จากการสนทนาเพียงสั้นๆ ผังจื้อเฟิงก็รู้แล้วว่า ตัวเองมองหลี่ซิวหยวนเป็นเด็กอ่อนหัดที่เพิ่งเริ่มทำงานไม่ได้อีกต่อไป เรื่องนี้จำเป็นต้องจัดการให้เรียบร้อยอย่างเหมาะสม

ไม่อย่างนั้นแล้ว ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ต่อให้เป็นเวลาปกติ ตัวเองก็ยังรับไม่ไหวเช่นกัน

"ซิวหยวน เมื่อครู่หัวหน้าฝ่ายชวีของคุณมารายงานเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับผม บอกว่าคุณมีอะไรติดใจเขาหรือ" ผังจื้อเฟิงเริ่มหยั่งเชิง

พอได้ยิน หลี่ซิวหยวนก็รู้ว่าในที่สุดผังจื้อเฟิงก็ยอมนั่งลงเจรจาแล้ว การเจรจานี้คือการวางทั้งสองฝ่ายไว้ในตำแหน่งที่สนทนากันได้ ไม่ใช่แบบก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายวางตัวสูงส่งและไม่ได้มองเจ้าอยู่ในสายตาเลย

"ท่านผู้อำนวยการผัง เรื่องที่ท่านพูดถึงนี้ ผมก็อยากรายงานให้ท่านทราบเหมือนกันครับ ขอท่านช่วยตัดสินให้ผมด้วย" หลี่ซิวหยวนเริ่มการแสดงของตัวเองด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัด

"หัวหน้าฝ่ายชวีคนนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าผมไปล่วงเกินท่านตรงไหน ตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มทำงาน ท่านก็พุ่งเป้ามาที่ผมสารพัด ตอนแรกผมนึกว่าเป็นปัญหาของผมเอง ภายหลังถึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้หัวหน้าฝ่ายชวีอยากโยกหลานชายที่อยู่ชนบทเข้ามาที่สำนักงานรัฐบาล แล้วผมไปขวางทางท่านเข้า

แต่เรื่องนี้ก็โทษผมไม่ได้นะครับ คนที่จัดสอบระดับมณฑลคือสำนักงานบุคคลของกรมองค์การระดับมณฑล ผมจะไปรู้ได้อย่างไรว่าตำแหน่งนี้มีคนจองไว้แล้ว... และตั้งแต่รู้เรื่องนี้ ผมก็ยิ่งตั้งใจทำงานมากขึ้น อยากพิสูจน์ให้หัวหน้าฝ่ายชวีเห็นว่า ผมเหมาะสมที่จะอยู่ในสำนักงานรัฐบาล..."

"อันที่จริงท่านผู้อำนวยการผัง ผมอดทนมาจริงๆ นะครับ แต่ผมไม่คิดเลยว่าหัวหน้าฝ่ายชวีจะยิ่งทำหนักขึ้น วันนี้ตอนประชุมยิ่งตำหนิผมตรงๆ ประกาศให้ผมขอย้ายตำแหน่งไปเอง พูดตามตรง เรื่องนี้ผมคิดไม่ตก งานที่หัวหน้าฝ่ายชวีมอบหมายให้ผม ผมทำทุกชิ้นอย่างตั้งใจ ไม่เคยมีข้อบกพร่องใดๆ เรื่องนี้บันทึกประจำวันการทำงานของผมเป็นพยานได้ครับ..."

หลี่ซิวหยวนพูดไปด้วยท่าทางน่าสงสาร ถึงโดยเนื้อแท้เขาจะเป็นผู้เสียหายจริงๆ แต่เด็กที่ร้องได้ย่อมได้กินนม เขาจึงพูดให้ตัวเองดูน่าสงสารยิ่งขึ้นไปอีก

ยืนอยู่บนมุมของความชอบธรรม แต่ควบคุมเรื่องให้อยู่ที่ตัวชวีฮุยอย่างเคร่งครัด ไม่ลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด โดยเฉพาะจะดึงเรื่องให้พัวพันถึงผังจื้อเฟิงไม่ได้ ผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอำเภอนั้นถึงจะเป็นระดับฝ่ายเต็ม แต่เพราะความพิเศษของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอำเภอจึงอยู่ในลำดับสมาชิกคณะกรรมการพรรคของรัฐบาลอำเภอ ถือเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของรัฐบาลอำเภอ

หลี่ซิวหยวนแตกหักกับชวีฮุยได้ แต่จะแตกหักกับผังจื้อเฟิงตรงๆ ไม่ได้ อย่างน้อยในเวลานี้ ผังจื้อเฟิงยังไม่ได้แสดงออกชัดเจนว่าจะพุ่งเป้ามาที่เขา จึงต้องพยายามไม่ขยายเรื่องให้ใหญ่ เหลือขั้นบันไดให้ทั้งสองฝ่ายลงมา

"เสี่ยวหลี่ ผมคิดว่าในนี้ต้องมีความเข้าใจผิดกันแน่ๆ ช่วงนี้คุณก็รู้ สถานการณ์ในอำเภอค่อนข้างพิเศษ หัวหน้าฝ่ายชวีอาจจะใจร้อนไปหน่อยในเรื่องงาน..." ผังจื้อเฟิงแก้ต่างให้ชวีฮุย

หลี่ซิวหยวนด่าอยู่ในใจ ไม่เสียแรงที่เป็นคนของตัวเองจริงๆ ถึงขนาดนี้แล้วยังแก้ต่างให้เขาอีก

"ท่านผู้อำนวยการ ดวงตาของมวลชนสว่างดั่งหิมะครับ พูดตามตรง ผมคิดจะมารายงานเรื่องนี้กับท่านตั้งหลายครั้งแล้ว แต่อย่างแรกคือกลัวว่าท่านจะยุ่งกับงาน อีกอย่างคือมีคนบอกว่า หัวหน้าฝ่ายชวีเป็นคนที่ท่านดันขึ้นมากับมือ ผมก็เลย..."

พอหลี่ซิวหยวนพูดมาถึงตรงนี้ก็ลากเสียงยาว จงใจหยุดไว้ครู่หนึ่ง แล้วถึงเพิ่งพูดต่อว่า "แน่นอนว่าคำพูดพวกนี้ผมไม่เชื่ออยู่แล้วครับ ผมเชื่อในตัวท่าน ต่อให้เป็นคนที่ท่านดันขึ้นมา ท่านก็จะยุติธรรมเที่ยงตรงแน่นอน..."

ไอ้ลูกเต่าตัวน้อย ผังจื้อเฟิงด่าอยู่ในใจ นี่มันข่มขู่ตัวเองชัดๆ ไม่ใช่หรือ

ถ้าเปลี่ยนเป็นเวลาอื่น ผังจื้อเฟิงมีตั้งร้อยวิธีที่จะจัดการหลี่ซิวหยวน แต่ในเวลานี้ เขาลงน้ำไม่ได้จริงๆ

ไม่เพียงตัวเองลงน้ำไม่ได้ ยังต้องดึงชวีฮุยขึ้นมาจากน้ำด้วย เพื่อรับประกันว่าสำนักงานรัฐบาลอำเภอจะไม่เกิดเรื่อง

"ซิวหยวน คุณพูดถูกแล้ว ถ้าคุณถูกกลั่นแกล้งจริง ผมจะให้ความเป็นธรรมกับคุณแน่นอน จะไม่ปล่อยให้สำนักงานรัฐบาลของเราเกิดปรากฏการณ์เดินประตูหลังแบบที่คุณว่ามาเด็ดขาด ฉะนั้นกลับไปแล้วคุณก็ทำงานอย่างสบายใจ ขอแค่งานไม่มีปัญหา ผมรับประกันว่าจะไม่มีใครโยกย้ายคุณออกจากสำนักงานรัฐบาลอำเภอได้..."

ผังจื้อเฟิงมองหลี่ซิวหยวนแล้วพูดอย่างเด็ดขาดราวกับตัดตะปูหักเหล็ก แต่คำพูดของเขานั้น หลี่ซิวหยวนไม่เชื่อแม้แต่ตัวอักษรเดียว

"ท่านผู้อำนวยการ ผมเชื่อในตัวท่าน แต่หัวหน้าฝ่ายชวีนี่ผมกลัวจริงๆ ครับ ท่านเป็นผู้บังคับบัญชา วันนี้ผมกับหัวหน้าฝ่ายชวีก็มีเรื่องกันถึงขนาดนี้แล้ว ต่อไปถ้าหัวหน้าฝ่ายชวีจงใจให้ผมใส่รองเท้าคับ..." หลี่ซิวหยวนทำท่าทางแบบผมเชื่อ แต่ผมกลัว

เล่นเอาผังจื้อเฟิงคันฟันไปหมด จึงพูดอย่างจนใจว่า "งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะเรียกชวีฮุยมา ตำหนิเขาต่อหน้าคุณ แล้วให้เขารับปากต่อหน้าผมว่าต่อไปจะไม่หาเรื่องคุณอีก แบบนี้ได้ไหม"

หลี่ซิวหยวนทำท่าอยากพูดแล้วก็ไม่พูด แต่ไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาสักคำ

เล่นเอาผังจื้อเฟิงหัวเสียเต็มที ในใจด่าอยู่ตลอด แต่ภายนอกยังต้องยิ้มหัวเราะ "ซิวหยวน คุณมีความคิดอะไรก็พูดออกมาสิ"

"ท่านผู้อำนวยการ เรื่องที่หัวหน้าฝ่ายชวีจะไม่หาเรื่องผมนั้น ท่านพูดแล้วผมเชื่อแน่นอนครับ แต่หัวหน้าฝ่ายชวีเป็นผู้บังคับบัญชา ถ้าท่านจัดให้คนอื่นมาพุ่งเป้าใส่ผม ผมก็อยู่ในฝ่ายกิจการทั่วไปไม่ได้อยู่ดี ผมได้ยินว่าฝ่ายกิจการทั่วไปจะเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายขึ้นมาหนึ่งคน แล้วหัวหน้าฝ่ายชวีก็กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นการภายในแล้วว่าเป็นหวงเหว่ย ถึงตอนนั้นรองหัวหน้าฝ่ายหวงที่หัวหน้าฝ่ายชวีดันขึ้นมาพุ่งเป้าใส่ผม ผมก็จะไม่เป็นคนทั้งในและนอกจริงๆ ครับ

ถึงตอนนั้นคนอื่นจะพูดว่า หัวหน้าฝ่ายไม่พอใจคุณ อาจเป็นเพราะหัวหน้าฝ่ายมีปัญหา แต่ถ้ารองหัวหน้าฝ่ายก็ไม่พอใจคุณด้วย งั้นคุณก็ต้องทบทวนตัวเองแล้วว่าเป็นปัญหาของคุณหรือเปล่า..."

ผังจื้อเฟิงฟังแล้วปวดหัวไปหมด "คำพูดไร้หลักฐาน งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์แบบนี้ ให้คุณย้ายไปฝ่ายอื่นของสำนักงานรัฐบาลอำเภอเป็นอย่างไร"

ความคิดของเขาคือ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องปลอบหลี่ซิวหยวนให้อยู่หมัดก่อน จะเกิดเรื่องในเวลานี้ไม่ได้ ส่วนเรื่องการชำระบัญชีหลังฤดูเก็บเกี่ยวนั้น เป็นเรื่องที่ต้องทำแน่นอน

"ท่านผู้อำนวยการ แต่ผมอยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไปก็สบายดีนะครับ รู้สึกว่าคนในฝ่ายกิจการทั่วไปก็ดีกันหมด ผมไม่อยากไปด้วย อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของผม..." หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า

"ไม่ใช่ งั้นคุณก็อยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไปต่อไป ผมรับประกันว่าจะไม่มีปัญหา"

"ท่านผู้อำนวยการ ผมก็แค่เป็นห่วงครับ กลัวจะถูกหัวหน้าฝ่ายชวีพุ่งเป้าใส่ กลัวจะถูกรองหัวหน้าฝ่ายคนใหม่พุ่งเป้าใส่..." ยังไงหลี่ซิวหยวนก็ทำหน้าน่าสงสารไว้ท่าเดียว ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ตาม

สีหน้าของผังจื้อเฟิงเต็มไปด้วยความอึ้ง อันนี้ก็ไม่ตกลง อันนั้นก็ไม่ตกลง แล้วคุณจะเอาอะไรกันแน่

จะเอาอะไรน่ะหรือ หัวหน้าฝ่ายพุ่งเป้าใส่ รองหัวหน้าฝ่ายพุ่งเป้าใส่ ผังจื้อเฟิงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที มองหลี่ซิวหยวนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้หมายตาตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปอยู่ใช่ไหม

หลี่ซิวหยวนกะพริบดวงตากลมโตอย่างไร้เดียงสา แววตาใสซื่อ แต่กลับสื่อสารท่าทีออกมาอย่างไม่ผิดพลาดว่า ท่านเดาไม่ผิดหรอกครับ...